skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman Bhic

“Het nog steeds niet weten, dat is de reden om iedere keer weer te komen”

Margot America
Margot America Bhic
10 september 2018
Gerard Ulijn uit Megen over vijftig jaar archiefonderzoek

 

De geboorte van zijn zoon was vijftig jaar geleden de directe aanleiding naar het archief in Den Bosch te stappen. “Op zo’n moment vraag je je toch af wat er allemaal in zit, in zo’n klein mannetje. Welke generaties gingen hem voor? En wat klopt er eigenlijk allemaal van de overlevering? Ik vraag me altijd af of iets klopt. De bron heeft altijd gelijk.”

Ulijn heeft zijn eerste bezoek aan het Rijksarchief in de Waterstraat - eind jaren zestig - nog scherp op zijn netvlies staan. “Stond ik daar met haar tot op mijn schouders. Maar ik werd keurig ontvangen, netjes welkom geheten en ik kreeg meteen een rondleiding. Koffie kwam tegelijk met de oude stukken, echt een héél andere tijd. Soms hing er een bordje op de deur dat er al teveel bezoekers waren, en kon je onverrichter zaken weer naar huis.” Ook een tijd van veel overschrijven want kopieën werden nauwelijks gemaakt. “Of het duurde veertien dagen omdat er een lichtdruk moest worden gemaakt die dan door allerlei baden moest worden gehaald. Ik heb heel wat af gepend.”
Bij zijn vroege herinneringen aan de Waterstraat hoort ook onmiskenbaar Ferdinand Smulders, een in het zwart gestoken onderzoeker die daar vrijwel continue de Bossche Protocollen aan het uitwerken was. “Een plaatselijk icoon. Die Protocollen waren zijn levenswerk. Fascinerend vind ik dat. We moeten hem eeuwig dankbaar zijn voor al dat werk. Voor eeuwig en drie dagen – zeggen de Belgen dan.”

Menselijke insteek
Het onderzoek naar de familiegeschiedenis werd al snel uitgebreid naar de straat, het dorp, de omgeving. “Mensen maken iets mee in een bepaalde context. Hoe zag er toen uit, wat voor sporen liet het na? Juist die menselijke insteek in de geschiedenis vind ik boeiend.” Zijn drijfveer na al die jaren? “Het nog steeds niet weten, en het waarschijnlijk nooit helemaal te weten komen. Dat vind ik overigens helemaal niet erg; als je maar één centimeter bent opgeschoten in één kilometer onderzoek, dan heb je toch progressie gemaakt. En er moet iets voor anderen overblijven”, zegt hij met een knipoog.
Zijn bezoeken aan het archief hebben geleid tot een indrukwekkende stapel publicaties. “Bij ieder onderzoek gaat het in het begin heel hard. Pas later worden de gegevens kleiner, mooier, menselijker. Achter iedere gebeurtenis – prachtig of tragisch – zit een menselijk verhaal. Naar dat verhaal ben ik op zoek.”

Inktvlek
Er is veel veranderd in die halve eeuw, ook op het gebied van archiefonderzoek. “De opkomst van internet uiteraard, er zit heel veel in de computer. Maar ik wil altijd de achterkant van die brief zien, dat tekeningetje dat in de kantlijn is gemaakt, de inktvlek die erop zit. Het verleden zelf voelen.” Alle veranderingen ten spijt, het Brabantse is gebleven, ook nu bij het BHIC. “De gemoedelijkheid regeert, dat maakt het hier heel prettig. En dit zijn pas de eerste vijftig jaar hè, er komen er nog meer”, zegt hij met een brede lach.

Nooit ons laatste nieuws missen?   Meld je aan voor onze nieuwsbrief!