skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg

De roerige geschiedenis van Hotel St. Lambert in Helmond

“Een herbergbedrijf met vergunning tot verkoop van sterke drank.” Met die papieren op zak neemt herberg St. Lambert sinds het einde van de 19de eeuw een vaste plek in op de Markt in Helmond. Totdat een uitslaande brand in 1956 twee jonge mensenlevens eist.

bron: Regionaal Historisch Centrum Eindhoven

De gezusters Maria en Gertruda van Duijnhoven zijn al sinds 1896 de drijvende krachten achter hotel St. Lambert in Helmond. Aangenomen wordt dat de twee zussen hun etablissement hebben genoemd naar de aangrenzende St. Lambertuskerk; het hotel staat daar pal naast. Na zes jaar weten zij voor 12.000 gulden het pand van Peter de Louw te kopen. In het koopcontact dat de gezusters tekenen, is uitdrukkelijk bepaald dat de stenen schutting tussen het hotel en de kerk het eigendom is van de parochie. De fysieke scheidslijn tussen kerkgangers en cafébezoekers blijkt uiterst dun.

Sterke drank in het klein

In 1914 trekken de zussen zich terug uit de herberg en ze laten de exploitatie van St. Lambert over aan hun neef Petrus Franciscus Cuijpers. Eigenlijk is deze Peter huisschilder maar hij belooft om “met trouw, nauwgezetheid, eerlijkheid en ijver al zijne krachten te wijden aan en ter bevordering van den goeden gang en der bloei van het voor rekening en op haar naam gedreven wordende herbergbedrijf met vergunning tot verkoop van sterke drank in het klein, in het pand gelegen te Helmond aan de Markt, wijk C, nr. 36, genaamd café St. Lambert”. De zussen hebben er alle vertrouwen in.

Het blijkt ook een goede constructie. Peter mag in het pand wonen en de helft van de winst houden. Na het overlijden van Maria van Duijnhoven koopt hij het hotel van Gertruda (Truijke) over, om na bijna dertig jaar herbergieren het hotel zelf weer over te doen aan Bavaria in Lieshout. Er volgen wat wisselingen van de wacht maar in 1950 komt er een nieuwe uitbaatster: mevrouw Vriens-Nuijts. Samen met haar gezin – waaronder zoon Jacques Vriens, de latere kinderboekenschrijver – neemt zij betrekking in het pand. Lange dagen van hard werken maar het hotel draait volop. Totdat in de nacht van 5 op 6 februari 1956 het noodlot genadeloos toeslaat.

Vlammen in het hotel

Een nachtwaker ziet rond twee uur vlammen in het café van hotel St. Lambert. Hij probeert de familie wakker te krijgen. Hij bonst op de deuren, drukt veelvuldig op de deurbel en schreeuwt vanaf de straat. Vanuit het hotel komt geen reactie. De nachtwaker snelt naar het politiebureau en weet via de telefoon de bewoners wél wakker te krijgen. De brandweer wordt gebeld en de man gaat snel weer terug naar het hotel. Samen met een agent haalt hij de kinderen Vriens uit het huis. Andere gasten en de ober weten zichzelf in veiligheid te brengen. De brand legt het pand in as maar lijkt geen slachtoffers te maken.

Líjkt want wat weinigen weten, is dat er nóg twee gasten zijn. Een neef van de familie Vriens heeft samen met zijn vriend carnaval gevierd in Helmond. De jongens missen hun laatste trein naar Den Bosch. Bekend met het hotel – ze waren die dag nog op visite geweest - laten ze zichzelf in het pand van de familie en gaan naar bed. Het duurt dan ook een poos voordat duidelijk wordt dat de vlammen niet alleen het pand en de inboedel hebben vernietigd, maar ook verantwoordelijk is voor de dood van de jongens van 17 en 18 jaar. Een drama voor alle nabestaanden, niet in de laatste plaats de uitbaatster van het hotel. 

Noodlottig

Het geblakerde geraamte van het hotel blijft nog lang zo staan totdat aannemer Van den Heuvel uit Lieshout begin jaren zestig een geheel nieuw hotel bouwt. Na 25 jaar wordt het hotel grondig gerenoveerd. Het sluit bijna een jaar zijn deuren om de indeling en inrichting volledig op de schop te nemen. In november 1985 wordt St. Lambert weer heropend, bijna dertig jaar na de noodlottige brand. Een duik in de oude kranten laat zien dat het oude pand van St. Lambert vrij brandgevoelig is; ook in de jaren dertig breken er brandjes uit, zij het dan uitsluitend met materiële schade.

Kinderboekenschrijver Vriens – die als jongen de brand van 1956 overleefde - kan zich dat wel herinneren: “Het was een oud pand, van nooduitgangen die met lampen worden aangegeven, had nog niemand ooit gehoord. Er was een brandtrap maar die vond je alleen als je wist waar die zat. Voor hedendaagse begrippen is een de staat van zo’n oud gebouw haast niet voor te stellen.”

Wil je weten hoe Jacques Vriens terugkijkt op zijn jeugd in het Helmondse hotel?

Lees hier het verhaal van Jacques Vriens

Reacties (8)

Leo de Bruyn zei op 26 november 2018 om 17:06
Ik heb dit verhaal meegekregen uit het boek van Jacques Vriens: Helmondse Herinneringen dat ik met veel plezier heb gelezen. Ikzelf was destijds (1956) nog te jong om van het gebeurde zelf veel ervaren te hebben, ik ben van eind 1948. In het huidige hotel ga ik regelmatig een kopje koffie drinken en ook af en toe een diner gebruiken, want ik vind de keuken van St. Lambert zeer goed.
Lisette Kuijper
Lisette Kuijper bhic zei op 28 november 2018 om 14:12
Bedankt voor je reactie op dit verhaal, Leo! Ik kan me voorstellen dat je je zelf niet veel meer van de brand kunt herinneren. Ken je misschien anderen die dit ongeluk wél bewuster hebben meegemaakt en die er wat over hebben verteld?

Leuk om te horen dat je nog steeds geregeld te vinden bent in het huidige hotel. Dankjewel voor je bijdrage!
T. de Krom zei op 25 december 2019 om 10:55
Van wat ik zo weet:
Vrijwillig brandweerman Gerard Ehrismann (inmiddels overleden) vertelde me dat hij wist dat er nog jongens binnen waren. Bij het binnengaan van het brandende pand moest hij kiezen tussen links of recht af gaan, hij baalde dat hij (achteraf) de verkeerde kant gekozen heeft.
Bij de herbouw is een muur omgevallen dit vertelde metselaar Leo Dommek mij in mijn kinderjaren (dus lange tijd geleden). Hierbij is wel een gewonde gevallen.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 27 december 2019 om 21:39
Och wat een tragedie, T. de Krom, zoiets blijft je je leven lang bij. En ook nog eens ongeval bij de herbouw; weinig gelukkig gesternte zou je bijna zeggen...

Veel dank voor deze aanvulling.
jeanne scheepers zei op 1 september 2020 om 08:59
Bij de herbouw is niet, zoals boven beschreven, een gewonde gevallen, maar mijn vader is daarbij overleden. 16/04/1960.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 1 september 2020 om 15:42
Ach wat enorm verdrietig, Jeanne, wat moet dat intens dramatisch zijn geweest. Via deze link vind je een krantenbericht daarover:

https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011234895:mpeg21:a0063

Hoe oud was jij toen? Heb je nog herinneringen aan je vader? En werd er later nog wel gesproken over dit ongeluk?
jeanne scheepers zei op 1 september 2020 om 19:33
Ik was de oudste van 4 dochters en 4 jaar. Mijn jongste zus was 6 weken oud. Mijn vader was geen 44, zoals in het krantenbericht staat, maar 39 jaar.
Ik heb niet veel concrete herinneringen aan hem, wel werd er nog vaak over hem en het ongeval gesproken. Bouwbedrijf v.d.Heuvel heeft altijd nauw contact met ons gehouden.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 2 september 2020 om 09:20
Oh, wat een klap voor je moeder ook, met nog een baby van zes weken, en drie kleintjes erbij.

Ik heb wellicht een opmerkelijke vraag maar heb je een foto van je vader? En zou je het mooi of prettig vinden als we die hierbij plaatsen, als een soort klein monumentje voor hem? Of wellicht van jullie gezin? Zeg maar hoe je er tegenover staat hoor, je moet er vooral zelf een goed gevoel bij hebben.

In mijn ogen veranderen dan een paar statische regels uit de krant in het werkelijke verhaal erachter: dat van je ouders. Overigens wel heel betrokken dat het bouwbedrijf contact heeft gehouden, hopelijk hebben jullie daar steun aan gehad.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:
Doe mee en vertel jouw verhaal!