i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Oosterhout
Tags:

en maakt ook deel uit van:

Atlas: Bekende brabanders op hun plek

Eveline Aendekerk leest haar jeugdherinnering terug in Oosterhout

vertelde op 31 januari 2019 om 11:14 uur

Als zesjarige komt Eveline Aendekerk halverwege de jaren zeventig vanuit Limburg naar Oosterhout en het gevoel is meteen goed. Sinds 1 september 2018 is ze directeur van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB), onder meer de motor achter de Boekenweek. "Op mijn achttiende ben ik naar Amsterdam gegaan en sindsdien kom ik hier nog maar weinig. Zo’n plek gaat niet mee in je ontwikkeling, bevriest als het ware in de tijd, en wordt daarmee alleen maar waardevoller voor mij. Dit is één tastbare herinnering aan mijn jeugd."

foto's: Suus Heersema

Eveline Aendekerk (Roermond, 1971) is ruim tien jaar directeur-bestuurder geweest van Dance4Life, de van oorsprong Nederlandse Social Franchiseorganisatie die samen met jongeren werkt om een einde te maken aan onveilige seks. Vóór die tijd werkt zij in het bedrijfsleven, maar maakt dan een overstap omdat ze werk zoekt waarin ze zelf meer betekenis vindt.

Nu staat Aendekerk in het nieuwe gebouw van Theek5 in Oosterhout en kijkt even vertwijfeld om zich heen. "Er was ook een trap, maar was het nu daar? Of in die zaal daar?" Samen met een stuk of vijf andere vriendinnetjes gaf ze hier in 1989 – in De Bussel - haar eindexamenfeest. "Dat was één groot festijn, ook gevoelsmatig. De afsluiting van de middelbare schooltijd, de wereld lag aan onze voeten. En De Bussel was destijds nog maar net open, we vonden het heel stoer dat we hier ons feest konden houden."

Iets magisch 

Waar toen Aendekerk en haar vriendinnen uitgelaten de afronding van hun middelbare school vierden, komen nu theater, VVV en bibliotheek samen. Dat ze hier dertig jaar later weer zou komen voor haar werk, als nieuwe voortrekker van het CPNB, heeft ze nooit kunnen bevroeden. "Het is zo leuk om hier weer te zijn. Mijn ouders zijn inmiddels verhuisd, vriendinnen allemaal uitgewaaid: ik kom hier zelden. Dat geeft zo'n plek ook iets magisch, dit is een momentopname van mijn jeugd."

"Hier telden mijn vriendinnen en ik ook echt de secóndes af voordat carnaval begon. Maar in Amsterdam heb je die voorpret helemaal niet. Kijk je opeens op je horloge, en denk je: o ja, snel naar het carnaval. Zo werkt dat niet. Je moet helemaal opgaan in die wereld, en dat mis je echt boven de rivieren."

Kruising van heden en verleden

"Als kind zat ik al heel vaak in de bieb, samen met mijn moeder. Maar dat was niet op deze locatie, dat was in de bibliotheek in Dommelbergen. Op mijn 14de las ik Turks Fruit, en er ging een wereld voor me open. Toen ik hier net parkeerde, zag ik als eerste een affiche van het toneelstuk Turks Fruit. Dat vind ik mooi. Zo frappant als die lijntjes uit heden en verleden elkaar kruisen."

Na Wolkers volgde al heel snel Remco Campert. "Via zijn boeken werd ik ook beetje verliefd op hemzelf. Zijn taal, zijn stijl: daar ging ik helemaal in op, het raakte me diep van binnen. In september van dit jaar was de presentatie van zijn biografie Een knipperend ogenblik in De Kleine Komedie. Ik was daar samen met een vriendin, ook een Oosterhoutse die nu in Amsterdam woont, en die ook zijn boeken steeds opnieuw heeft gelezen. We zaten in de zaal en toen kwam er zo'n broze man het toneel op, en wij schoten allebei vol. Die man heeft met zijn boeken zóveel voor ons betekend. Dat kunnen boeken met je doen."

Het bloed kruipt

Als jongere was ze snel klaar met de afdeling jeugdboeken. "Als je eenmaal bent gegrepen door een schrijver, of dat nu Wolkers is, of Campert, of Giphart, dan wil je blijven in die wereld, je verbazen en je laten verrassen over wat je daar allemaal tegenkomt. Ik hoop dat de jeugd dat hier ook ervaart, alleen al omdat het zo'n fijne plaats is om te zijn."

Hoe prettig ze het ook in Oosterhout heeft gehad, als achttienjarige móest ze naar Amsterdam. "Een enorme drang om m'n vleugels uit te slaan. Viel ik via via met m'n neus in de boter, met een kamer aan het Leidseplein." Even overwoog ze de bibliotheekacademie te gaan doen, "maar ik wilde ook geld verdienen, dus die optie viel af", zegt ze lachend. "Maar kennelijk kruipt het bloed waar het heen moet. En voor mij moest het kennelijk deze kant op, dat kan niet anders.”

Lees meer verhalen van Bekende Brabanders

Lees meer over:

Meer Bekende Brabanders:

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (2)

Margot America zei op 1 februari 2019 om 09:20 uur

Mooi verhaal weer Marilou!

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 1 februari 2019 om 18:26 uur

Dank je wel! Mooie ontmoetingen leiden tot mooie verhalen, dat blijkt wel weer ;)

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 28 juni 2017 om 15:09 uur

Marianne Vos sprint naar de molen in Nieuwkuijk

vertelde op 8 mei 2018 om 13:19 uur

A.F.Th. van der Heijden duikt in De Smelen & De IJzeren Man in Geldrop