i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Velp
Tags:

Bondshotel De Nachtegaal

vertelde op 1 maart 2019 om 14:43 uur

Er is veel te ontdekken op deze foto van Bondshotel De Nachtegaal in Velp. Zo staat de naam van uitbater (?) G. Peulings én zijn telefoonnummer – 53 - groot op de gevel. Aan de overkant staan meisjes met strikken in het haar met hun fiets en op het terras wordt wat gedronken.

, Velp (foto: Fotostudio Jean Smeets, collectie BHIC: 1907-006602)

Bij de Shell zien we nog net een motorfiets staan en langs de straat de geparkeerde auto van J. Teulings - dat weten we door de nummerplaat die mooi in beeld staat: N-86200. Op onderstaande foto zien we nog een enorme schommel; of deze bij het hotel hoorde, weten wij niet.

Kijk naar Toen

Kun jij ons iets over deze plek vertellen? Herken je zaken op deze foto's? Of weet jij wanneer deze gemaakt kunnen zijn? We horen graag van je.

Alle informatie en herinneringen zijn welkom. Je kunt jouw reactie geven in het vak 'Reageer op dit verhaal' hieronder.

Deze foto-oproep verscheen in de rubriek 'Kijk naar Toen' in de Graafsche Courant, waarin we op zoek zijn naar de persoonlijke verhalen achter een foto.

Ga naar Kijk naar Toen

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (10)

Ria zei op 16 maart 2019 om 23:24 uur

Achter het tankstation was voor de oorlog een druk bezochte speeltuin evenals bij het volgende horecapand "Den Tol".

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 18 maart 2019 om 10:11 uur

Bedankt voor je berichtje, Ria. Kwam je zelf ook in die speeltuin? Wat is je daarvan bijgebleven?

Ria zei op 18 maart 2019 om 11:58 uur

Ja hoor en op de fiets er naar toe en op één dag naar beide speeltuinen. Voor de oorlog en tijdens de bezetting was er verder niet zoveel te beleven.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 18 maart 2019 om 20:07 uur

Ah, duidelijk Ria, moest je lang fietsen voordat je bij de speeltuin was? En wat staat je het meeste bij? De glijbaan, de draaimolen, of misschien heel iets anders?

Ria Wientjens (per mail) zei op 19 maart 2019 om 09:19 uur

Tuurlijk weet ik dat nog. Naar de Speeltuin ons jaarlijkse uitje bij De Nachtegaal. Een begrip in de wijde omgeving. Fietsend, samen met mijn ouders, 3 zusjes en een klein broertje vanuit Overasselt.
Over de brug was zo spannend en... dan waren we er bijna, zei mijn vader. Nog best een eind fietsen voor een meisje van 8 jaar.

Het jaar erna gingen we met de auto. In die tijd nog een van de weinige. Een felblauwe Morris Minor was het. Daar pasten 2 volwassenen en 5 soms 6 kinderen in. Kwestie van een tikkie stapelen. Niks autogordels... deur dicht en het feest kon beginnen.
Maar wat altijd hetzelfde bleef, was de picknicktas met witte puntbroodjes, voor ieder 2, een krentenbol en een fles aanmaaklimonade.

Een, voor die tijd grote speeltuin. En of die bij het Bondshotel hoorde. Schommels in de vorm van bootjes, mijn vader durfde heel hoog. De schommel ging zo hoog dat je over de weg kon kijken.
Een kabelbaantje waar je aan een stang moest hangen, over een watermat van houten vlonders, naar de overkant. Een grote vijver met roeibootjes Een ton die ronddraaide als je meeliep, harder en harder, totdat je maar ging liggen. Moe en voldaan, vaak met kapotte knieën... Gelukkig kon je toen nog gewoon spelen, pleister erop en klaar! Broodjes en limonade op. Tijd om naar huis te gaan.

Als afsluiting, het allerlekkerste ijs van de wereld bij de kiosk van mijnheer Peulings. De kiosk staat precies achter de geparkeerde auto. Je liep naar rechts door een poortje en dan was je in de speeltuin.
Dezelfde heer Peulings had overigens tot halfweg de jaren 70 een ijssalon op de Arnoud van Gelderweg. Hij woonde daar ook. En aan de overkant, waar de meisjes staan, was een bushalte. Mijn vader was buschauffeur bij de toenmalige Zuid Ooster. Ik mocht weleens meerijden... dan riep hij op dit punt altijd: "Bonds Hotel De Nachtegaal!"

Deze foto is voor mij een prachtige jeugdherinnering.

Ria zei op 19 maart 2019 om 11:31 uur

Voor de goede orde. Dit is een andere Ria en is haar verhaal al van na de oorlog en mijn vader had geen rijbewijs en gingen wij toen ook nog altijd op de fiets.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 19 maart 2019 om 13:27 uur

Bedankt, beide Ria's! Inderdaad, dat klinkt als een geweldige jeugdherinnering, Ria Wientjens. Maar ook op de fiets moet het een heel avontuur zijn geweest, lijkt me. Wat mooi dat zo'n foto die beelden van toen weer zo terugbrengen! En wat fijn dat jullie die verhalen hier met ons delen.

Veel dank voor jullie reacties, allebei!

Geert Peulings, van Jan van Grad van Hannes van Knillus van Adrianus Peulis de snuifrasper zei op 4 april 2019 om 14:20 uur

Nee, ik was er niet bij toen deze foto werd gemaakt, maar kan er voor de rest wel van alles over vertellen, omdat ik de historicus ben van de familie Peulings.

Het betreffende pand werd aangekocht in 1918 door mijn grootvader (Grad) G. Peulings. Het was toen nog een boerderij, maar had wel een “herberg” functie, omdat op die plek de tolslagboom stond tussen de gemeentes Velp en Grave. Zo’n plek was dan ook een mooie gelegenheid voor een pauze, wat te drinken of te eten, paarden van een postkoets te voeren of water te geven en soms zelfs te overnachten. Hij koos er dan ook voor om het Hotel “Den Tol” te noemen. Het begon als een combinatie van café, hotel, boerderij en kapper.

Grad was van alle markten thuis, hij was van oorsprong paardenhandelaar en zo was hij ook in contact gekomen met mijn oma Johanna Kersten, die als kamermeisje werkte in Hotel de Plasmolen en wiens vader de paardenstal beheerde op de Plasmolen (Mook). Later woonde de hele familie Kersten in Velp op de hei.

Aan het einde van de jaren twintig ontstond er een dispuut over de naam omdat de buurman ook een café begon met de naam Den Tol. Omdat de naam niet beschermd was en de tolslagboom kennelijk tussen de twee panden in had gestaan, werd men het niet eens en besloot Grad de naam te wijzigen in “De Nachtegaal” en liet deze bij de ANWB beschermen en zo werd hij een “bondshotel”. Dat was ook de enige reden waarom er een benzinepomp moest komen.
De mensen in Velp bleven echter tot ver in de vorige eeuw (1970 – 1980) nog spreken over den Tol waar ze de Nachtegaal bedoelden.

Omdat op de gevel G. Peulings staat veronderstelde ik dat de foto van voor WO II was. Mijn opa is immers in 1937 overleden en de naam werd aangepast naar weduwe van G. Peulings. Dit gebeurde kennelijk vele jaren later. De auto op de foto is niet van T. Peulings, maar van J. Th. Peulings (Jan) die voor de oorlog geen auto had.
Het gebouwtje waar de auto voor staat, was “de kiosk” een plek waar consumptie ijs werd gemaakt en verkocht en ook snoep en souvenirs. Later begon mijn vader Jan een cafetaria in Grave in het midden van de Arnoud van Gelderweg (nummer 43) het voormalige politiebureau.

Mijn grootvader heeft na een aantal jaren het boeren opgegeven en het stuk land wat hij had werd omgetoverd tot kampeerterrein. Het was een van de eerste kampeerterreinen in Nederland. Nog later bleek dat daarvoor onvoldoende interesse was en werd het veld het voetbalveld van de plaatselijke voetbalclub van Velp. Je kon er ook ezeltje rijden en er kwamen steeds mee speeltuinattracties.

In de crisisjaren werd met de hand een roeivijver uitgegraven. Het hotel met speeltuin en roeivijver en een enorm terras in een bomentuin, was vele tientallen jaren een enorme trekpleister voor bussen met schoolreisjes en bejaarden. Het was niet ongebruikelijk dat er dagelijks 60 bussen De Nachtegaal aandeden en aan heel veel van die schoolreisjes heb ik nog zelf ijs verkocht. Alle 120 kinderen van een school kregen dan nog een vers schepijsje voor ze terug de bus ingingen.

Toen mijn oma in 1951 kwam te overlijden, werd de nachtegaal voortgezet door de dochter Fien die getrouwd was met Karel Euwens en werd de naam vervolgens aangepast. Uiteindelijk heeft de jongste dochter Carla en haar man het nog enige jaren overgenomen, maar na een grote brand werd de zaak niet meer heropend en startte de ABC corner in het pand. Overigens zijn aan buitenkant van het pand nog veel zaken gebleven zoals ze waren. Het bomenterras werd parkeerterrein en een deel van de speeltuintoestellen zijn nog altijd te zien en te gebruiken in het Openlucht Museum in Arnhem.

Voor mensen die nog meer willen weten over de familie Peulings verwijs ik naar de stamboom van Peulings op my heritage. In 2020 staat een boek gepland over het geslacht Peulings.

Truus zei op 5 mei 2019 om 19:37 uur

Een mooi verhaal, maar wij waren erg benieuwd wanneer, in welk jaar, de speeltuin gestopt is!

Geert Peulings zei op 6 mei 2019 om 09:51 uur

Helemaal precies weet ik dat nu niet. Zou het bij mijn nicht na moeten vragen. Op het moment dat zij de zaak overnam, hebben zij zicht geconcentreerd op het café restaurant en zich niet meer bekommerd om de speeltuin. Het zal ergens rond 1980 zijn geweest

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 24 augustus 2011 om 09:46 uur

Telefoon in het café

vertelde op 2 december 2012 om 13:23 uur

Zaterdagmiddag…

vertelde op 21 mei 2012 om 12:32 uur

En dan gaan we naar de speeltuin