i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Gemonde
Tags:

D'n Emmes, holbewoner op de Beek

vertelde op 24 maart 2020 om 12:44 uur

In een soort hol woonde hij eerst. Half ónder de grond, half erboven. De gemeente vorderde het voorhuis van een boerderij aan de Gemondse Beek en verhuisde Marinus van Boxtel daarheen. In zijn hol mocht hij niet meer wonen. Een buurmeisje – nu 95 jaar oud – herinnert het zich nog goed. Met haar verhaal gaan we zo’n 85 a 90 jaar terug in de tijd en belanden we dus ruim voor de Tweede Wereldoorlog, in de jaren ’30 van de vorige eeuw.

Marinus van Boxtel, Gemonde 1932 (foto: Fotopersbureau Het Zuiden, collectie BHIC 1633-005491)
Marinus van Boxtel, Gemonde 1932 (foto: Fotopersbureau Het Zuiden, collectie BHIC 1633-005491)

De Beek, jaren '30

Ten onrechte blijken wij er vanuit gegaan te zijn dat de woning op de foto in De Meierij van de sloop gered is. Het pand erachter, met het adres Beek 10, is inderdaad gerenoveerd en staat er nu nog. Maar ‘ons’ huisje is allang verdwenen. Kwam je vanuit Gemonde, dan stond het nog vóór de nog bestaande woning, dwars met de zijkant richting de straat. Tussen beide boerderijen stond een waterput, en er lag een sloot. 

Zelf woonde ze ook op de Beek, een paar boerderijen verderop. Als jong meisje ging ze geregeld een kijkje nemen bij de voormalige ‘holbewoner’ op nummer 10. Samen met andere buurkinderen ging ze dan ook wel eens naar binnen. Ze herinnert zich dat de huiskamer behangen was met uitgeknipte krantenfoto’s en reclame van Sluis kippenvoer. Tussen d’n herd en de ruimte waar de dieren verbleven zat geen deur; de ruimtes werden alleen van elkaar gescheiden door kippengaas. Het stonk er.

Huisje op Beek 10, Gemonde (foto: Fotopersbureau Het Zuiden, collectie BHIC 1633-003754)
Huisje op Beek 10, Gemonde (foto: Fotopersbureau Het Zuiden, collectie BHIC 1633-003754)

Eigen plekje in de kerk

Het huis was ook toen al erg vervallen. De eigenaar had het dan ook grotendeels dichtgetimmerd met planken. Kinderen gooiden wel eens met eieren tegen de planken, die daardoor helemaal onder de drek zaten. Marinus verzorgde ook zichzelf niet goed. Wel ging hij altijd naar de kerk. Daar zat hij dan achter in de kerk op een vast plekje, op de grond tegen een pilaar; ook dat was vet en vies en de andere kerkgangers bleven op grote afstand.

Marinus van Boxtel, Gemonde 1932 (foto: Fotopersbureau Het Zuiden, collectie BHIC 1633-003756)Bijnaam: d'n Emmes

Als hij buiten kwam, liepen en riepen de kinderen hem achterna. Ze spraken hem aan met zijn bijnaam: d’n Emmes. Die naam had hij waarschijnlijk al voordat hij naar de Beek verhuisde. Ze riepen hem na met een versje:

Emmes laat je scheren
’t kost maar ene cent
Ik zal je laten weten
Da ge unne stinkerd bent!

Marinus kwam eigenlijk uit Gemert en had daar ook nog een broer wonen. Soms ging hij te voet terug naar Gemert om zijn broer op te zoeken en was dan dagen-, soms zelfs wekenlang, weg. Uiteindelijk werd hij ziek en is toen opgenomen in het ziekenhuis en overleden. Het voor hem door de gemeente gevorderde huisje aan de Beek 10 werd afgebroken.

Artikel uit de Katholieke Illustratie, datum onbekend
Artikel uit de Katholieke Illustratie, datum onbekend

Dit verhaal is verteld naar aanleiding van de BHIC-bijdrage Kijk naar Toen in De Meierij van 9 maart 2020.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 1 december 2016 om 13:43 uur

Anna Druup

vertelde op 5 juni 2019 om 12:15 uur

En dan was jij de vader en ik de moeder

vertelde op 9 maart 2020 om 11:18 uur

Schots en scheef