i

De geallieerde bombardementen op Dinteloord, 4 en 5 november 1944

vertelde op 26 november 2018 om 16:43 uur

In mijn jeugd (ik ben van 1951) werd er niet zo heel veel over de oorlog gesproken. Maar een van de zaken die wel bij mij is blijven hangen, is het feit, dat de zus van mijn moeder aan het einde van de oorlog omgekomen is door een bombardement van de Engelsen. Als kleine kinderen maakten we daarvan: ons tante Pieta is gebombardeerd.

Het was voor mij aanleiding nader uit te gaan zoeken wat dit voor bombardement is geweest. Want voor veel inwoners van Dinteloord is de bevrijding een traumatische ervaring geweest, waar achteraf vooral over gezwegen werd. Op 4 november 1944 doken onverwacht geallieerde jachtbommenwerpers omlaag en bombardeerden het dorp. De dag daarop deden ze dat nog eens dunnetjes over.

L.J. Breure, hoofdonderwijzer van de Mulo in Steenbergen schreef in zijn oorlogsdagboek: Vanmorgen een zware aanval op Dinteloord. Engelse jagers werpen bommen. Een groot deel van het dorp gaat in vlammen op. En dat, terwijl er maar een 50-tal Duitsers zitten, die bovendien op de aftocht zijn. Dit is wel verschrikkelijk en o.i. volmaakt onnodig.

Op 4 november vielen rond half elf ’s morgens 12 Hawker Typhoons van het 266 Squadron drie “observatieposten van de Duitsers in een dorpje” (Dinteloord) aan. Het ging ze om de torens van de gereformeerde kerk aan de Steenbergse Weg, de Nederlands hervormde kerk aan de Westvoorstraat en de rooms-katholieke kerk op de hoek van de Westvoorstraat en de Stoofdijk. Die torens staan nagenoeg in een rechte lijn met een onderlinge afstand van ongeveer 175 meter. Ze vormen het hart van het dorp.

Als eerste doelwit stortte de gereformeerde kerk in na voltreffers van 16 raketten. In de nabije omgeving exploderen 16 andere. Daarna was de hervormde kerk aan de beurt: 24 raketten. Ook de r.k. kerk wordt met 24 raketten in brand geschoten. De Havenweg wordt met boordmitrailleurs beschoten.

Dan is het nog niet over: twee Poolse Squadrons (302 en 317) krijgen ook toestemming om Dinteloord aan te vallen. Het 302 Squadron dropt twaalf 500-ponders en vierentwintig 250-ponders. De zes toestellen van 317 Squadron komen wat later, tussen 11.40 uur en 13.15 uur, en werpen vier 500-ponders en drie 250-ponders af, waarmee ze het dorp in een waar inferno veranderen. Mensen vluchten in blinde paniek het dorp uit, de velden in.

‘s Nachts blazen de enkele Duitse achterblijvers in Dinteloord nog de watertoren, de restanten van de klokkentoren van de r.k. kerk en de molen op. Maar de volgende ochtend verschijnen er opnieuw geallieerde vliegtuigen boven het dorp: Spitfires van het Franse 341 squadron lossen nu hun bommen en beschieten met hun boordkanonnen de Havenweg en de Molendijk. De dan al aanwezige Britse soldaten waarschuwen de Spitfires rond 9.30 uur met lichtkogels, waarna de aanval stopt.

Als later die dag Canadese grondtroepen het dorp binnentrekken, is de verwelkoming door de bevolking zeer koel. In de dorpskern zijn 85 woningen volledig verwoest (rood) en 65 panden zwaar beschadigd (blauw), de meeste publieke gebouwen van het dorp zijn geraakt. Er zijn 50 tot 55 doden te betreuren, en zo'n 80 gezinnen zijn alles kwijt.

Lees hier het volledige verhaal.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (3)

Lisette Kuijper
Lisette Kuijper bhic zei op 29 november 2018 om 14:48 uur

Bedankt voor het delen van dit verdrietige verhaal, Ad! Ik kan me goed voorstellen dat de bevrijding in Dinteloord niet dezelfde euforische gevoelens opriep als elders in Nederland.

Vreselijk dat er bij de bombardementen zoveel doden zijn gevallen, onder wie ook jouw tante. Werd er na de oorlog nog weleens op een bepaalde manier gesproken over de geallieerden en deze aanvallen, of niet?

Ad van Sprundel zei op 29 november 2018 om 15:56 uur

Ons gezin woonde in Bergen op Zoom. Onze verbinding met de buitenwereld was de bus. Een paar keer per jaar bezocht mijn moeder haar zussen in Dinteloord en Stampersgat en wij als kinderen natuurlijk mee met de bus; Lijn 11. Mijn eerste herinnering is pas van ongeveer 10 jaar na de oorlog en als kind werd je niet zoveel verteld. Maar je ving wel dingen op natuurlijk. Mijn herinneringen gaan niet veel verder als wat ik samengevat heb op pagina 5.
Ik wist ook wel dat het Engelse bommen waren, maar dat is het zo ongeveer.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 30 november 2018 om 09:13 uur

Het zijn natuurlijk ook hele verdrietige gebeurtenissen, die ook weer allerlei pijn op zullen roepen bij het praten erover. En als kind vang je dat ook niet altijd helemaal op. Bedankt voor je mooie verhaal Ad.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 22 mei 2009 om 14:19 uur

In de schuilkelders

vertelde op 12 februari 2015 om 12:18 uur

Twee oorlogsdrama’s na de bevrijding

vertelde op 13 november 2018 om 13:17 uur

Het bombardement op Eindhoven, 1944