skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen Bhic

De Paulus en Antoniuskerk in Vught

De H.H. Paulus en Antoniuskerk, ingewijd in 1954, stond aan de Esscheweg en was een ontwerp van E. Nijsten. Het godshuis sloot in 1991 de deuren, waarna de parochianen terechtkonden in de St. Paulus en St. Janskerk aan de Lidwinastraat.

Pastoor Maessen (foto: collectie BHIC)
Pastoor Maessen zegent de eerste steen van de Paulus en Antoniuskerk, 1953. (foto: collectie BHIC, id.nr. 1634-008380)

Op de foto zien we de bouwpastoor van de Paulus en Antoniuskerk, de priester P.A.C.Th. Maessen, terwijl hij met de daarvoor bedoelde kwast (aspergillum) wijwater sprenkelt over de eerste steen van het te bouwen godshuis. Deze ceremonie, bijgewoond door een klein leger jongere en oudere geestelijken, vond plaats in juni 1953.

Het zegenen van mensen, dieren, gebouwen en kleinere objecten was een van de gebruikelijke pastorale taken en vroeger trok dat nog vele gelovigen. Auto's, scholen, paarden, vee, jachthonden, je kon het zo gek niet bedenken of het werd op deze wijze door tussenkomst van de pastoor beschermd tegen allerlei onheil.

Maessens kapelaan in die beginjaren was de twintig jaar jongere priester H.M. Vervoordeldonk. In de jaren zestig werd de H. Mis in de Paulus en Antoniuskerk opgedragen door de pastoor Th.A. Kuijpers. Over deze en andere geestelijken van vroeger (we zien er diverse op de foto) doen vast nog wel wat verhalen de ronde. Je kunt die hieronder met ons delen.

Reacties (13)

Anton Vogt zei op 21 december 2019 om 10:02
Mijn vader heeft aan deze kerk gewerkt. Ik ging, als jongen van 10 naar de st Willibrordus basis school tegen over de kerk. Kort daar na, in 1958, zijn wij, als familie, voor goed vertroken naar Australie.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 22 december 2019 om 20:25
Jee Anton, meer dan zestig jaar geleden! Heb je nog veel herinneringen aan Vught?
erna zei op 20 januari 2020 om 13:26
deze kerk ben ik in gedoopt. Hij stond aan het Moleneindplein en niet de Esscheweg. Ik zat op de Lidwinaschool die tot aan ongeveer 1967 meisjesschool was. De Willibrordusschool was de jongensschool. Toen ik naar de 4e klas ging werden de klassen gemengd. Ik moest naar de jongensschool. Wij hadden een leraar meneer van Spijk. Hij meende dat als je niet op lette je de borstel of schoolkrijt naar je hoofd gesmeten kreeg. Soms sloeg hij ook wel eens met de liniaal op je tafel om je bij de les te houden. Na 3 maanden werd ik weer naar de Lidwinaschool gestuurd.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 20 januari 2020 om 19:28
Ah ja, de laagvliegende borstel: dat fenomeen horen we hier nog wel eens voorbij komen... Was je blij weer terug te zijn op de Lidwinaschool, Erna?
Hans van Wijk zei op 26 december 2020 om 12:30
Weet iemand hoe lang de nood kerk er heeft gestaan.
Norah zei op 26 december 2020 om 16:51
De noodkerk is in gebruik genomen op 14-08-1949; Moleneindplein, Vught.
De eigenlijke kerk op 28-06-1954. Bouwpastoor was pastoor Maessen.
Mvg.
Toon Rombouts zei op 20 februari 2021 om 00:55
Ja, lang geleden, maar niet meer uit te wissen. De broeders waren de docenten, althans over het algemeen. Een zeer sterke band met de nabij gelegen kerk. Op de nabij gelegen meisjesschool zwaaiden de nonnen de scepter. De kerk (uiteraard daar de Roomse) had een zeer zware, drukkende, invloed op het leven, dus ook op het schoolse gebeuren. Regelmatig de pastoor over de vloer, godsdienstlessen, veel kerkelijke "uitjes" , zoals biechten in klasformatie naar de kerk, mariamaand (mei) en dus dan dagelijks naar de kerk. Had je een -4 tje met roosjes en als je naar de kerk was geweest, mocht je een roosje inkleuren. Oh wee, als je wel gekleurd had en er niet was geweest. Het werd streng gecontroleerd. Kinderen, die wat minder bezig waren met het Roomse en ook een onvoldoende voor godsdienst op het rapport kregen waren op voorhand uitgesloten voor middelbaar onderwijs. Daar zorgde de clerus wel voor en de meeste ouders namen dat voor lief. "de kerk" regeerde en was baas. "appeltjes jatten" uit de pastoorstuin leverde extra straf op als je dat had opgebiecht.
Het was een vast gegeven in het leven van die tijd. De jaren '60 gaven een omslag. De Roomse invloed viel grotendeels weg. De kerken stroomden leeg (jaren '50 wel 1.000 bezoekers op een zondag, later enkele tientallen). Desalniettemin een aanvaardbare jeugd gehad. Je wist ook niet beter. Sterker nog: afvalligen konden op dat moment bijna altijd een (goede) loopbaan wel vergeten. Daar zorgde de clerus wel voor. Nu, 2021, gruw ik er soms nog van, maar toen.....het hoorde zo. Keuze was eigenlijk -nul-. Wil ik het overdoen? Ja en nee. Het was erg beschermd leven, duidelijke grenzen. Nu: enorm betuttelen. Onaanvaardbaar. Andere tijden en dus andere gewoonten.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 22 februari 2021 om 09:28
Bedankt voor deze bijdrage, Toon. Interessant wat je schrijft over (het einde van) het confessionele tijdperk. Merkte je van die omslag ook al wat in de jaren vijftig, ook al zaten de kerken toen dus nog stampvol? En hoe heb jij die omslag in de jaren zestig destijds ervaren?
Hans Doreleijers zei op 23 februari 2021 om 19:31
Ik kan me de wijding van de kerk nog goed herinneren. Voordat deze kerk opende, was er nog 'n kleine noodkerk die later voor jeugd doeleinden gebruikt werd. Van 1958 tot 1966 (toen we naar Canada emigreerde) ben ik in deze kerk misdienaar geweest. Ik herinner mij Pastoor Maessen als een energieke man die voor jaren lang probeerde om een toren bij de kerk the bouwen. Dat is hem nooit gelukt.
Erna zei op 23 februari 2021 om 19:37
Hans waar heb jij op school gezeten? Ik kan me nog herinneren dat er bij mij in de klas een jongen was die ging emigreren
Hans Doreleijers zei op 23 februari 2021 om 21:51
Erna, ik heb op the Willibrordus school gezeten. Dit was de lagere school. Daarna op het Jacob Roelands College in Boxtel. It moet toegeven dat ik de naam Erna niet herken, maar dat kan ook aan mijn geheugen liggen.
Erna zei op 24 februari 2021 om 07:06
Nee dan ben jij niet die jongen. Ik heb 3 maanden op de Willibrordus school gezeten, en daarna weer snel terug naar de lidwinaschool
Hans Doreleijers zei op 24 februari 2021 om 21:17
Dat klopt dan Erna. Toen ik op de Willibrordus school zat (tot 1962), waren er geen meisjes bij mij in de klas. Die zaten allemaal op de Lidwinaschool.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!