skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg

De Zwarte Kludde: de kortste weg naar het vijvertje van Van Dam

Mensen kiezen graag voor de kortste weg. Zeker in Nieuw Borgvliet waar je als jongetje alles te voet moest doen. Op het kaartje hieronder kun je volgen hoe ik – zijnde een jongetje in Nieuw Borgvliet – de kortste weg nam naar het op deze site al beschreven vijvertje van Van Dam.


Er waren twee obstakels in die weg. In de eerste plaats was dat het aspergeveld achter mijn ouderlijke woning. Je kon daar met je korte jongensbeentjes over de aspergebedden heen stappen maar dat was niet geweldig. Je kon dus beter langs de aspergebedden naar de haag van het Hoofdkwartier lopen en dan rechtsaf slaan.

Na het aspergeveld stak je een braakliggend terrein over naar een zandpad achter de huizen van de Oude Huijbergsebaan. En zo kwam je bij het tweede obstakel. Ik heb het omcirkeld plus uitroepteken.

Op het kaartje is gestippeld weergeven hoe je het obstakel kon ontwijken: linksaf naar de Oude Huijbergsebaan, daar rechtsaf naar de Torendreef zo’n 60 – 70 meter verderop. Als je naar de zwarte lijn kijkt bij het uitroepteken was dat een flink stuk omlopen. Het huis zo ver van de Oude Huijbergsebaan was het obstakel...


Het huis nummer 318, (hier gezien met Google streetview vanaf de Oude Huijbergsebaan)

De wei, die er nu voor het huis ligt, was vroeger een enorme moestuin. In dat huis woonde de Zwarte Kludde. En er waren ook twee bloedhonden.

Als je op de Googlebalk “kludde” typt, krijg je een aantal Belgische sites. Daarin wordt verteld, dat een “kludde” een man was uit Vlaamse volksverhalen in de Scheldestreek bij Antwerpen. Daar word je verteld, dat een “kludde” kon veranderen in een dier, die je het knap lastig kon maken. Niet zo bloeddorstig als een weerwolf, maar het was toch niet leuk om hem tegen te komen.

Op deze site wordt verteld dat ouders dit soort mannen in het leven riepen om er voor te zorgen, dat hun kinderen niet op een bepaalde plaats kwamen. Waarschijnlijk was dat laatste het geval met de Zwarte Kludde van Nieuw Borgvliet. Als je in een rechte lijn doorliep, dan kwam je op de grond van iemand anders. En dat hoorde je niet te doen.

Maar het scheelde wel een stuk omlopen. Dus liep je met samengeknepen billen toch langs het huis. En de clou ? Ik heb nog nooit iemand van dat huis gezien. En honden heb ik er ook nooit horen aanslaan.

Reacties (3)

Willem Kruf zei op 9 november 2020 om 21:16
Zwarte Kludde komt ook voor in de dagbladen in de jaren 1950. Hij is een personage in de strip Smidje Verholen en de rare alchemist.
De folklorefiguren en kwelgeesten de Zwarte Madam, Kludde (Vlaamse folklore) en Lange Wapper (Antwerpse folklore) komen voor in de Suske en Wiske strips. De drie vormen de bende van De Kwade Hand.
Willem Kruf zei op 7 juli 2021 om 07:31
Vorige week ontmoette ik een oud-bewoonster van Antwerpsestraatweg, waar Jan de Crom en ik ook woonden. Zij heeft het volgende te vertellen: "Ach, wat een herinneringen roept dit verhaal van de Zwarte Kludde bij mij op, want ook wij, meisjes van een jaar of tien, slopen diep op ons hurken onder de raamkozijnen van dat bewuste huisje met die enorme moestuin naar het vijvertje van Van Dam met een bloedstollende angst voor het gevaar betrapt te worden.
Van Zwarte Kludde heb ik nog nooit gehoord. WIJ waren als de dood voor de vrouw des huizes: Anna Roetepesé. Dit zal wel een verbastering van haar naam geweest zijn. De mare ging, dat ze een heks was die, zodra er iemand zonder toestemming over haar erf ging, ze haar huisje uit kwam rennen met een enorm groot en glimmend mes en je de kop afsneed, als ze je te pakken had. En elke keer als we naar het vijvertje van Van Dam gingen, moésten we langs dat huisje.
Met trillende ledematen en angstzweet op ons rug dwongen wij ons dat afschuwelijke pad naar het huisje op te lopen, onder de raamkozijnen door te sluipen, terwijl we bijna gek van angst werden. Het was daar ook altijd opmerkelijk en spookachtig stil. Dat was vast om de afschuwelijke spanning te verhogen. We voelden elkaars hart als een bezetene tekeergaan, als we hand in hand langs dat spookhuisje slopen en we pas tot bedaren kwamen, als we drijfnat van het angstzweet bij het vijvertje aan kwamen rennen en zó blij waren dat ons hoofd er nog op zat, dat we van de zenuwen in een lachbui uitbarstten die zeker een kwartier duurde.
Ach ja, Anna Roetepesé. Maar ook wij hebben daar nooit enig teken van leven gezien; niet eens rook uit de schoorsteen in de winter en dát was helemaal verdacht.
Toch bestond ze, want heel af en toe kwam ze met een kruiwagen met mest of met iets anders onze straat inlopen om die inhoud af te geven bij iemand uit de buurt. Ze zag er eigenlijk heel normaal uit, een beetje vreemd dat wel, ze had Slavische trekken en schonk nergens aandacht aan, maar in de veilige straat boezemde ze ons geen angst in, al wist je het bij heksen maar nooit. Uit veiligheidsoverwegingen bleven we toch maar op een afstandje.
De mensen zeiden dan: ‘Daar komt Anna Roetepesé weer met haar kruiwagen.’
Bij haar eigen huisje heb ik haar nooit gezien, noch iemand die Zwarte Kludde geweest kon zijn. Misschien was het zo, dat het inderdaad een manier was om kinderen van andermans erf af te houden en was Zwarte Kludde voor de jongens en Anna Roetepesé voor de meisjes een afschrikbeeld voor onbetamelijk gedrag. Of misschien woonde daar wel een echtpaar en hebben die twee zich het apelazerus zitten lachen achter hun gehaakte gordijntjes bij het zien van die volslagen hysterisch bange kinderen. Wie zal het zeggen? Een dierbare jeugdherinnering is het wel… "
Jan de Crom zei op 7 juli 2021 om 10:59
Willem,
Wat een prachtige aanvulling. Ik wist niet dat de meisjes voor dezelfde plek een andere angstfiguur hadden. Maar wel met hetzelfde gevolg: ondanks de angst er toch stronteigenwijs langs lopen.
Maar ik moest wel lachen om die Anna Roetepesé. Die ik dan weer van mijn kant nooit gezien heb. Ook niet in de Antwerpsestraatweg.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:
Doe mee en vertel jouw verhaal!