i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Boxtel
Tags:

Gelijke kansen voor mannen en vrouwen is nog niet zo heel lang vanzelfsprekend

vertelde op 1 november 2017 om 15:56 uur

Jarenlang was ze één van onze vaste krachten op de studiezaal in de Citadel. Sinds deze maand is Hanneke van der Eerden met pensioen. Als afscheid schreef ze deze mooie brief. Lees mee over het naar school gaan bij de nonnen, je carrièrekansen als zwangere vrouw of werken in het onderwijs in de jaren tachtig.

Eerste Heilige Communie van mijn oudste zus, ik ben de middelste van de zittende kinderen

Tijd om even achterom te kijken, want wat is er veel veranderd in de afgelopen decennia! De tentoonstelling over de jaren ’80 in het Noord-Brabants Museum is voor de ouderen onder ons een feest van herkenning, en voor de jeugd een eyeopener. Lees en huiver.

Geboren in 1952, samen met nog heel veel andere babyboomers. De tweede in een gezin met vijf kinderen. Kleding
afdragen van je oudste zus is normaal. En ik had één pop. Hoe ik er als baby uit heb gezien kan ik jullie niet vertellen. Er is precies één foto van mij gemaakt op driejarige leeftijd! Als vierjarige naar de kleuterschool, bij de nonnen, daarna de lagere school, bij de nonnen, de MMS (voor de jongeren onder ons Middelbare Meisjes School), weer bij de nonnen. Als meisje had je na je middelbare school eigenlijk maar drie beroepskeuzes: secretaresse, verpleegster of juffrouw. Het wordt de leraressenopleiding nijverheidsakten, wéér bij de nonnen.

Jongens en meisjes gescheiden

Met de Mammoetwet worden de klassen vanaf 1968 gemengd (voor de jongeren onder ons: meisjes en jongens in één klas), maar dat heb ik niet meer mogen meemaken. Als ik soms een beetje raar op mannen reageer, dan weten jullie nu waar het in mijn jeugd fout is gegaan ;)

Ondertussen verandert de wereld in rap tempo. Begin jaren ’60 worden we thuis aangesloten op de waterleiding, en op het aardgas. We krijgen warm water en een douche, een tv en (vaste) telefoon. Een auto, en mijn moeder haalt haar rijbewijs. De salarissen stijgen en heel Nederland profiteert van de welvaart. Wat een luxe!

Na je opleiding een jaartje backpacken bestond niet, hoogstens au pair naar Londen of Parijs om de taal te leren. Op mijn 21e heb ik mijn onderwijsbevoegdheid creatieve vakken op zak en kan ik aan de slag. Maar de banen liggen echt niet voor het oprapen en met veel moeite begin ik op een middelbare school met enkele uurtjes lesgeven. In de loop der jaren uitgebouwd tot een volledige baan. En in die tijd moeten ambtenaren nog binnen een straal van 15 km van het werk wonen.

(Verhaal gaat verder onder de foto)

Nieuwbouwwijk in de jaren zeventig in Boxtel

Babysittende opa’s?

Mijn zwangerschap betekent meteen het einde van mijn werkzame leven. Vader blijft gewoon zijn volledige baan houden, kinderopvang bestaat niet, evenmin als babysittende oma’s. En babysittende opa’s al helemaal niet. Luiers verschonen? Geen mannenwerk, toch? We worden ondertussen bedolven onder het doemdenken van de Club van Rome, het gat in de ozonlaag en de zure regen. Onze Sint-Jan zal vóór het millennium geheel oplossen!

Daar zit ik dan, in de nieuwbouwwijk in de door de overheid gestimuleerde premiekoopwoning, met allemaal andere jonge gezinnetjes. En weer verandert de wereld. Grote oer-Hollandse bedrijven (DAF, mijnen) sluiten de poort en zorgen voor massaontslagen. De bouw stagneert en er is veel werkloosheid. De leraren- en ambtenarensalarissen worden fors gekort en de Hoss-nota pakt de lerarensalarissen nog verder aan. Wanneer ik in 1987 weer opnieuw in het onderwijs ga werken is mijn salaris ongeveer gehalveerd! In 1990 sluit mijn school definitief de poort.

Omscholing lijkt me heilzamer dan invallen in het onderwijs, dus begin ik in 1991 aan mijn opleiding archivaris, mét een stageplek op het Rijksarchief. Het honkvaste betekent ook dat er geen werk is, en ik enkele jaren bij een archiefbureau kom te werken. Maar studiezaalwerk in de Citadel lokt. Nu was zwangerschap mijn redding en sprokkel ik uren bijeen van zwangere collega’s.

Te mógen werken in die historische Citadel is geweldig, het werken met bezoekers is een feestje. Telkens komen er nieuwe uitdagingen: de verzelfstandiging tot BHIC, de streekarchief collega’s, onze reizen naar Zuidland, de sociale media, chatten. Wat zal ik dat allemaal missen.  

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (4)

Henk Buijks zei op 21 november 2017 om 19:55 uur

Een mooi en herkenbaar verhaal, Hanneke, met rake tijdsbeelden! Geniet van deze nieuwe fase in je leven!

Norah zei op 22 november 2017 om 19:42 uur

Hanneke, ik wens je het allerbeste in je verdere leven! Ik zal je missen!
Groetjes, Norah

Trix van Erp-Jacobs zei op 23 november 2017 om 12:27 uur

Beste Hanneke, Het ga je goed en ik hoop je toch nog wel eens - ergens - te treffen. Trix

Willie Damen van de Mosselaer zei op 24 november 2017 om 07:53 uur

Mooi verhaal Hanneke over je jeugdjaren en verder verloop van je leven.
Dank voor de hulp en raadgevingen, ook van de andere collega’s, wanneer ik bij het BHIC speur in oude boeken naar verborgen geschreven informatie over Rooi.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 26 april 2015 om 09:30 uur

Truda van Heessel, onderwijzeres voor nuttige handwerken

vertelde op 27 februari 2017 om 22:53 uur

Boer-zoekt-vrouw anno 1963