i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Best
Jaar: 1951
Tags:

vertelde op 21 januari 2019 om 10:29 uur

Een jaarlijks ritueel in het Rijke Roomse Leven was het ‘doen’ van de Plechtige Communie door de kinderen. Dat hield in dat men de volledige catechismus op moest draven. Tegenwoordig wordt op die dag het Vormsel toegediend, samen met de Hernieuwing der Doopbeloften.

Meestal werd dat gedaan in het laatste jaar van het basisonderwijs. Zoals ook voor Joke, het twaalfjarig meisje uit Best. Zij deed in 1951 de Plechtige Communie, een soort herhaling van de Eerste Communie. En de Hernieuwing van de Doopbeloften zoals die bij het doopsel namens peter en meter waren gedaan.

De meisjes gingen aan de slag met de zinspreuk: ’Voornemens voor de tijd van voorbereiding gedienstig en ijverig zijn, maar daarbij mijn werk zo goed mogelijk doen uit liefde voor Jezus en Maria.’

De geestelijke voorbereiding was op de juiste plaats, het lager onderwijs van het meisjespensionaat werd verzorgd door de Zusters van de Choorstraat. Buiten de godsdienstles werd maanden gewerkt aan een dertigtal pagina’s tellend Feestboekje. Toen dat klaar was, werd het in een roodkleurige kaft gestoken en ingebonden met goudkleurig draad.

Jammer, het rechtstandig geschreven handschrift had het schone schuine al verdrongen, maar de tekst werd nog steeds met de kroontjespen op papier gezet, de balpen was nog niet voorradig. Voorts werden de communicanten in de schoolbank vereeuwigd.

Bij het openslaan van het boekje: “Ter herinnering aan mijn Plechtige H. Communie en Hernieuwing van de Doopbelofte enz.” Het bevatte onderwerpen zoals: Credo ik geloof - Feest van Moeder - Nu het feest de H. Mis - Feest van God de Vader. De Plechtige Hernieuwing van de Doopbelofte, ook kwam de Geloofsbelijdenis van de Apostelen en de Geloofbelijdenis van Nicia aan bod. De zeven sacramenten ontbraken niet, geïllustreerd met kleurige prentjes. Bij het Sacrament van het Huwelijk een geschreven gedicht van Gabriël Smit. Het boekje besluit met: De morgen van mijn Plechtige H. Communie, van Jac. Schreurs MSC.

Op de dag zelf ‘s morgens de Plechtige H. Communie, in de namiddag viering van de Hernieuwing van de Doopbelofte en na afloop werd een prent uitgereikt, waarop destijds de waardering van de kennis van de catechismus en de behaalde prijs was vermeld.  

Thuis kreeg de communicante uit handen van haar oma een vijf cm dik Romeins Missaal, een uitgave van Brepols. Echt om jaloers op te zijn: goud op snee, met drie kleurige lintjes en de ‘kappertuun’, de omslag van zacht kalfsleder met bewerkte voorzijde: in reliëf een Bijbels tafereel waar twee herten hun dorst lessen aan de bron. Daarmee kon je bij kerkbezoek en onder de H. Mis pronken!

Op het einde van de maand verlieten de kinderen overladen met geestelijke bagage het Lager Onderwijs, op weg naar de toekomst! Tijdens de Communiedienst werden geen foto’s gemaakt en een gedachtenisprentjes was iets voor welgestelden. Het ‘opzeggen van de Catechismus’ werd in de beginjaren ’50 afgeschaft.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (3)

Hilde Jansma
Hilde Jansma bhic zei op 22 januari 2019 om 09:46 uur

Een mooie bijdrage Rini. De foto's maken dit goedgeschreven verhaal mooi af.

Annette zei op 22 januari 2019 om 13:02 uur

Prachtig zo’n missaal. Dat was een traditioneel communie-cadeau van je ouders, groot- of peetouders. Een horloge of een (grote mensen) fiets paste ook in ’t rijtje.
Mijn kerkboek “Laetare, zakmissaal voor jonge mensen” ook van Brepols kreeg ik van de Parochie.
Het was een soort prijs voor goed katholiek gedrag vermoed ik en of alle communicanten een prijs kregen, dat kan ik me niet meer herinneren. In of vlak na de mis werd je naam dan afgeroepen in de nog volle kerk om je prijs bij de pastoor op te halen. Dit was in mijn geval wel een kleine domper op de feestvreugde want helaas had ik niet de hoofdprijs of eerste prijs, wat van mij werd verwacht, maar moest ik het doen met de tweede prijs. Heel terecht overigens, want elke morgen naar de mis gaan vond ik toen al te veel van ‘t goede!
Op het tabblad staat
2e Prijs
Ter blijde herinnering aan de vernieuwing mijner doopbeloften.

Verder heb ik ook nog als aandenken een pontificale communiefoto, bij de fotograaf gemaakt.

Rini. zei op 22 januari 2019 om 16:04 uur

Annette, ik vermoed dat jullie tot een rijke Parochie behoorde. En denk aan de feestvreugde na de prijs uitreiking door m,n broer en zus op Passiezondag 7 april 1946, daar waren onder alle gezinsleden de meningen verdeeld. Terwijl m,n broer zijn best had gedaan, door ‘s ochtends al vroeg de catechismus te leren, kreeg hij van bovenmeester Schenk een 2e prijs toegekend, een lagere dan zijn zus. Na het ontbijt en vóór het schoolbezoek woonde we elke dag de Mis bij, we wisten niet beter.
In de vakantie nuchter en plakte we de missen aan elkaar, we hadden pech als de eerste minder dan een half uur duurde.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 12 januari 2009 om 09:51 uur

Plechtige Communie

vertelde op 19 maart 2009 om 11:29 uur

Plechtige Communie

vertelde op 30 januari 2018 om 11:53 uur

Plechtige communie