i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Udenhout
Periode: 1934 - 1997
Tags:

Het huis waarin ik opgroeide

vertelde op 28 juni 2017 om 12:47 uur

Ook in de jaren dertig was het al moeilijk om aan een woning te komen en daarom waren mijn vader en moeder, George Veltman en Cor Boons, geweldig blij dat ze een huis, ook al was dat klein, konden huren toen ze wilden gaan trouwen. Het was de helft van de dubbele woning aan het Kuilpad 2-4 in Udenhout.

Udenhout, Kuilpad 2-4. Foto: BHIC, fotonr. pnb001078059 De huiskamer was maar 3,20 bij 3,40 meter en de trap naar boven liep daar nog doorheen. Jaren later woonden we in deze huiskamer met zes kinderen. Naarmate er meer kinderen kwamen, werden er op zolder twee kleine slaapkamers gemaakt onder het schuine dak. Daar sliepen vier kinderen. Bij noordenwind kwam de stuifsneeuw onder de dakpannen door op de open zolder naar binnen. Daar sliepen de oudste twee met een tafelzeil of een regencape boven het bed om de sneeuw een beetje tegen te houden, want de kap was niet onderschoten. De hele zolder raakte daardoor met een laag sneeuw bedekt, die eerst moest worden opgeveegd voordat de kachel aangemaakt werd, anders lekte het zo in de kamer!

Mijn ouders sliepen in de opkamer boven de kelder. De woonkeuken was groot, totdat na de oorlog de trap die in de kamer stond naar de keuken werd verplaatst. Er was in de kamer ruimte nodig omdat er toen zes kinderen waren. Er stonden alleen maar een tafel en een kachel in. De woonkamer werd in het voorjaar na de schoonmaak ingericht met een kokosmat en een dressoir, een tafeltje met asbak en twee leunstoelen. Dit was voor de ontvangst van meneer pastoor als hij de zieltjes kwam opnemen, maar voornamer vond hij of dat er nog een baby opkomst was. Voor de plee (wc) moesten we naar buiten, die was in een hoek van de stal.

In de keuken was een schouw waar een cuisinier (kookkachel) in stond. Links van de schouw was een kleine vaste kast. Rechts was ooit een bedstede, die in 1932 werd gehalveerd, links kleerkast en rechts een keukenkast, met helemaal onderin de kast waar de schoenen mooi op een rij stonden te blinken!

De keuken had een granieten aanrecht, met een pompbak die dubbel uitgevoerd was met een zwengel aan de ene kant en een as door de muur heen met een andere zwengel voor de buren. In 1951 werd het buurhuis verkocht aan Toon Willems en het eerste wat hij deed was zelf een pompbak plaatsen waarbij hij toen de zuigleiding 60 cm langer maakte. Dit had tot gevolg dat wij in de zomer zonder water kwamen te zitten en dat dan bij een slager 200 meter verder voor aan straat moesten gaan halen. Dat was een heel karwei. Denk maar eens in hoeveel water je al nodig hebt voor de was! En dat allemaal met een bolderkar en twee melkbussen.

Tot 1946 hadden we nog geen elektrisch licht en moesten we het doen met petroleumlampen en kaarsen. Mijn vader was kleermaker en strijken deed hij met een zware, gietijzeren strijkbout, gestookt met houtskool. In de oorlog viel er een V1 bij Huize Vincentius: vele dakpannen sneuvelden en het raam van de opkamer was helemaal naar binnen gedrukt op het bed. Maar nog wel heel! Onder die opkamer lagen wij, (de kinderen) in het kleine keldertje zij aan zij. We hadden daar voor geoefend. Vader zat bij het raampje met een bijl in zijn hand, voor het geval dat we er snel uit moesten. Ons moeder zat met de kleinste op haar schoot, waarbij ze ook nog in verwachting was.

Op de tweede foto zie je de houten schuurdeuren en achter ons moeder de varkenskooi. In 1960 zijn we verhuisd en in 1997 is het huis gesloopt.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (10)

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 29 juni 2017 om 13:02 uur

Gerard, je verhaal is een feest van herkenning.
Dingen die ik herinner van thuis en anderen weer van bij mijn Opa en Oma of bij andere oude huizen waar je eens kwam.
Vindt het altijd weer jammer dat zoiets afgebroken moet worden.
We zouden daar veel zuiniger op moeten zijn.
Met name oude interieurs hebben het zwaar te verduren. Die worden als eerste veranderd want 'dat is toch niet meer van deze tijd!' Nou en wat dan nog ! Er is ook nog zoiets als ; selectief aanpassen.
Dat deed men vroeger altijd. Niets werd onnodig verwijderd en al wat nog bruikbaar was werd hergebruikt. Je moet nu anno 2017 eens bij de 'stort' of in uitruim-containers kijken. Wat er allemaal weggaat. Goed voor de Economie; ja dat zal wel. Ik hoor Boudewijn de Groot al zingen ; # .. maar er komen andere tijhijden.#

Gerard Veltman zei op 10 november 2017 om 16:27 uur

Beste Gerard koester deze gedachte en herkenning, het kan misschien met mijn leeftijd te maken hebben (80) maar elke dag komen die herinneringen bij mij weer naar boven en dan zeggen ze wel eens mijn kleinkinderen als ik voor mij, mooie verhalen vertel, heb je het al weer over vroeger! Ik heb er een boek over geschreven Gerard. MIJN HERINNERINGEN. en nog wel 80 - 90 A4 vol met verschillende verhalen en daar laat ik vele mensen van genieten bij het voorlezen, op bejaarden huizen en tijdens het verhaal zie je ze naar voren schuiven op hun stoel, om ook hun verhaal te kunnen te vertellen. En geloof me dan geniet ik!!!!!

Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 12 november 2017 om 21:30 uur

Onze lezers zijn ook heel geïnteresseerd in uw verhalen. U kunt altijd uw verhalen kwijt op deze website!
Dat van die stuifsneeuw op zolder onder het riet herinner ik me zelf ook nog goed. De overals van mijn vader die bevroren aan de waslijn hingen. Als je niet oppaste, stootte je daar je hoofd aan. Je moest zelf ook heel voorzichtig van die gladde trap af naar beneden.. Spannend was dat altijd!

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 12 november 2017 om 23:02 uur

Leuk Annemarie, Dat ook jij je persoonlijke ervaringen hierbij deelt.

Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 12 november 2017 om 23:14 uur

Dank je, Gerard. Ik heb daar altijd nog goede herinneringen aan..

Rini de Groot zei op 16 december 2018 om 15:16 uur

Gerard, een pracht geschreven verhaal waarin je het normale leven beschrijft.
Dan woonde wij heel luxe, slapend onder een dak met 'beschoten kap.' En het 'Huiske' binnenshuis.
Prachtig dat je het aan Ouderen wilt vertellen zij kunnen er over mee praten, maar goed dat het bij BHIC zwart op wit staat en opgeslagen wordt in het archief, 'onze Geschiedenis'. Het zou een pracht verhaal zijn geweest in; 'Verhalen van nu' samengesteld door Eefjan Timmerman uit Ede. waarin een tiental opgenomen van ondertekende en voorgelezen bij ouderen.

Eefjan Timmerman zei op 16 december 2018 om 16:06 uur

Inderdaad Rini, dit verhaal had prima in het boek gepast. Eigenlijk is het allemaal niet zo lang niet geleden, maar voor velen van ons bijna onvoorstelbaar. Dus goed dat deze verhalen verteld worden. Als je ze inderdaad aan ouderen laat lezen of voorleest dan komen ze zelf ook met mooie verhalen. Hier wat informatie over het boek: https://www.boekenbestellen.nl/boek/verhalen-van-nu-2e-druk

Rini. zei op 27 januari 2019 om 11:38 uur

Gerard, ik dacht donderdagmorgen bij het ontwaken in m,n bed terug aan jou.
Ik warm toegedekt met onder de dekens een temp. van 26° C erboven 6°
met de gehele nacht een geopend raam.
Ondanks op het zuiden gelegen altijd koud aanvoelt ivm. de onderliggende waterader. Ook met het gesloten raam en verwarming aan dan de noordelijke gelegen slaapkamer.

Gerard Veltman zei op 27 januari 2019 om 13:02 uur

Verdorie Rini dan moet ik toch bij die korte ontmoetingen op internet en telefoon een goede indruk gemaakt hebben, om bij een ochtend glorie in je gedachte te voorschijn te komen. bedankt voor deze mededeling, het doet mij goed!!
Maar wat ik niet begrijp is dat je kan slapen boven een waterader, dan is het zeker geen sterken of actieve ader meer?
In de eerste nachten dat wij getrouwd waren en ons huisje betrok had ik moeite om door te slapen. ik dacht dat het aan de eerste nachten lag en nog moest wennen. Maar omdat ik ook met mijn wiggelroede om kan gaan en bij het uitgraven van de woning een vroegere sloot tegen gekomen was precies onder het huis door, ben ik eens gaan controleren en ja hoor hij kwam te voor schijn. Daags er na hebben wij ons bed verzet en geen probleem meer gehad,
een goede nacht rust is geld waard!

Rini. zei op 27 januari 2019 om 14:43 uur

Gerard, degene die niet geloven in, wateraderstaling hebber er nooit mee te maken gehad weer een titel voor een verhaal. Ik moet beginnen de onderwerpen uit te besteden er komen wekelijks onderwerpen bij.
Wat een zin, 'om bij een ochtend glorie in je gedachte te voorschijn te komen.'
Bijna bij ieder voorwerp, of afbeelding kan ik iets vertellen, gisteravond geef ik een reactie bij een verhaal nu ben ik bezig een verhaal erover te schrijven, omdat ik er een soortgelijke afbeelding heb gemaakt.
Waterader, ik maak er vast een titel van wanneer ik
'schrijfstof' nodig hen weet ik je te vinden.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 11 december 2012 om 14:48 uur

Slapen in de bedstee

vertelde op 20 december 2011 om 13:37 uur

Witte nog van vroeger?

vertelde op 22 januari 2009 om 14:27 uur

Een Bossche bevrijdingsbaby