i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Udenhout
Periode: 1940 - 1944
Tags:

Huiszoekingen

vertelde op 19 maart 2020 om 10:59 uur

Meer dan eens hebben de Duitsers ons huis overhoop gehaald om te kijken of er niet een radio of fiets met luchtbanden te vinden was.

Eén keer hadden ze beet, ze vonden de fiets met luchtbanden van mijn vader. Mijn vader had een vrijstelling omdat hij verpleger was op Huize Assisi. Dit vertelde mijn moeder in het Duits om misverstanden te voorkomen, maar zonder pardon namen ze de fiets mee. Mijn moeder gaf het niet snel op, maar wel toen ze een flinke trap tegen haar buik en knieën kreeg, terwijl ze hoogzwanger was. Wij stonden erbij en konden niets doen. Drie dagen later kreeg mijn moeder een miskraam…

In Sint-Michielsgestel konden vrijstellingsformulieren voor de rijwielvordering op zaterdag en zondag worden afgehaald op het gemeentehuis, 1942 (BHIC, fotonr. Fotosm.0461)
In Sint-Michielsgestel konden vrijstellingsformulieren voor de rijwielvordering op zaterdag en zondag worden afgehaald op het gemeentehuis, 1942 (BHIC, fotonr. Fotosm.0461)

En dan die Dolle Dinsdag, wat een opluchting: de moffen waren weg! Wij trokken naar “de G.A.S.” [afkorting van Geräte Ausgabe Stelle, redactie]. Dat was een Duitse opslagplaats voor munitie in de van Heeswijkstraat in Udenhout. De munitie hadden ze meegenomen en het gebouw zou door de burgers om 8 uur ‘s avonds opgeblazen worden. Maar niet voordat we er eerst een kijkje in genomen hadden om gebruiksvoorwerpen te jatten. Ik had mijn slag ook geslagen en een opvouwbare motorbril en een regenjas van kunststof als aandenken meegenomen. Thuisgekomen kreeg ik gelijk op mijn donder: wat moeten we hier nou toch mee en als ze nog eens terugkomen en weer huiszoeking komen doen, hangen we! En ze kwamen terug, de Duitsers! Weer werden er huiszoekingen gedaan, er werd gesommeerd aan tafel te blijven zitten en je mond te houden. Wat konden die in 20 minuten een rotzooi maken in heel het huis! Van boven naar beneden, alle kasten waren leeg en alles lag op de grond! Maar niets hadden ze gevonden. Mijn moeder had er wel weer veel werk aan.

Mijn buit had ik het op het schoor zo goed opgeborgen dat ik hem pas na de oorlog teruggevonden heb. De jas heeft toen nog jaren boven mijn bed gehangen om de stuifsneeuw tegen te houden, want wij sliepen op een open zolder die niet onderschoten was, recht onder de kale dakpannen.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (2)

Mark Goossens zei op 19 maart 2020 om 16:16 uur

Interessant zeg!

Mijn grootvader was bakker en moet dus zo'n vrijstelling hebben geregeld voor zijn bezorgfiets. Zie: https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/stukje-konijn-bakker

Maar ook voor zijn "gewone" fiets: https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/gevangene-ontsnapt-uit-kamp-vught

En dat terwijl hij geen arbeidseinsatzvrijstelling had. Zie: https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/hoe-mijn-grootvader-aan-een-duitse-razzia-ontsnapte

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 20 maart 2020 om 14:42 uur

Bedankt, Mark. Wat mooi dat je vanuit dit verhaal die verschillende lijnen van je grootvader aan elkaar knoopt. Alsof er een nog niet geziene connectie boven komt.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: