skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Christian van der Ven
Christian van der Ven Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Christian van der Ven
Christian van der Ven Bhic

Internaat Sint-Pauluscollege in Sterksel

In 1925 kochten de Witte Paters (officieel: Missionarissen van Afrika; ze waren onder andere actief in Oeganda, Kenia en Zambia) een oud hotel aan de Albertlaan in Sterksel. Ze vestigden er een kleinseminarie, waar jongens vanaf 11 jaar intern een gymnasiumopleiding volgden met het doel om priester of pater te worden. Het Sint-Pauluscollege, zoals de school heette, is in 1966 gesloten.

Wandelgroep met pater Brands (foto ingezonden door Henk van Tilborg)
Wandelgroep met pater Brands. Foto met dank aan Henk van Tilborg.

Een opleiding aan het kleinseminarie duurt in de regel zes jaar, maar aan het Sint-Pauluscollege konden daarvan alleen de eerste vier worden afgerond. (Voor het vijfde en zesde lesjaar moesten de leerlingen naar het Missiehuis van de Witte Paters in Boxtel.) Het was een interne opleiding en de leerlingen, die dus net van de lagere school kwamen, verlieten dus hun ouderlijk huis en trokken in bij de paters.

Op het terrein in Sterksel was alles aanwezig om de seminaristen een goede katholieke opvoeding te geven; veel reden om het terrein te verlaten was er niet. (Al zullen de ouderejaars, die meer bewegingsvrijheid hadden, zeker de kans hebben gegrepen om eens te onderzoeken wat er allemaal in het dorp te zien en te doen was.) De paters hadden op hun terrein een kapel, waar de seminaristen al ’s ochtends vroeg en op de nuchtere maag heen werden gestuurd. Na het morgengebed maakten de jongens hun bed op en daarna gingen zij samen een boterham eten. Daarna begonnen de lessen. Ontspannen kon in de recreatiezaal of door buiten een potje te voetballen.


Voetbalteam Sint-Pauluscollege. Foto met dank aan Henk van Tilborg.

De vijfde- en zesdeklassers verbleven op het internaat van het Missiehuis Saint Charles in Boxtel. Als alles goed ging, rondden zij het kleinseminarie daar op hun achttiende af. Daarna begon pas de eigenlijke opleiding tot pater. In de praktijk haakten echter veel leerlingen na het kleinseminarie af; zij kozen alsnog voor een bestaan als 'leek'. Degenen die slaagden werden als missionaris overal ter wereld gestationneerd. Maar het kon ook dat je thuis bleef, bijvoorbeeld wanneer de overste je aanwees om als seminariedocent een nieuwe generatie op de missie voor te bereiden.

De paters hebben hun klooster en het Sint-Pauluscollege in Sterksel in 1966 verlaten. Het Doveninstituut in Sint-Michielsgestel toonde vervolgens nog interesse in het gebouw, maar van een overname is het uiteindelijk toch niet gekomen. Na een jaar of wat leegstand is het hele complex gesloopt. Dat moet ergens begin jaren zeventig zijn geweest.

Priesterwijding van Witte Paters, 2 februari 1961, Veghel (Fotopersbureau Het Zuiden, collectie BHIC 1673-006490)
Priesterwijding van Witte Paters in Veghel, 2 februari 1961. Foto: Fotopersbureau Het Zuiden, bron: collectie BHIC

Hoofdpagina Sint-Pauluscollege

 

Internatenkaart

 

Deel verhalen en foto's

Reageer hieronder, deel je herinneringen aan het internaat en vul deze pagina aan! Foto's zijn ook van harte welkom en kunnen worden verzonden naar info@bhic.nl. Wij voegen ze dan hier toe.

Henk van Tilborg (intern '59-'63) stuurde o.a. deze foto's:


1. Uitstapje met rector Nefkens in Heverlee



2. Bezoek uit Afrika met rector Nefkens



3. Bezoek uit Afrika met rector Nefkens



4. Dag met spelletjes



5. Frans Pahlplatz bij de vijver



6. Schaatsen op de vijver

Herman Peters (intern '64-'66) stuurde deze foto's:

Klassenfoto 1965-1966 met pater Gerritsen
1. Klassenfoto 1965-1966 met pater Gerritsen



2. Fietstocht naar Thorn, 1965



3. Fietstocht naar Thorn, 1965



4. Foto gemaakt bij het zelf uitgediepte zwemmeertje van het internaat, 1965



5. Sport- en speldag, 1965



6. Sport- en speldag, 1965

Dick de Vos (intern '64) stuurde deze foto:


Wandelgroep Mbaga Boys in vol tenue. Rode Fez, beige overhemd met zwart koord en zwarte pantalon. Ikzelf liep links voorin met zonnebril en sandalen. Misschien dat enkele zichzelf nog herkennen.

Reacties (59)

Frits Sanders zei op 20 maart 2019 om 22:32
Ik heb van 1960 tot 1964 uit vrije wil op het St. Paulus College gezeten. Bij mijn weten is het college nooit een hotel en nooit een bejaardenoord geweest. Vanaf 1965 vanaf klas 4 ging je voor de vervolgopleiding naar Santpoort ( Wüstenlaan 80) . Van daaruit fietsen we naar Driehuis -Velsen waar we les kregen aan het gymnasium Paulinum samen met studenten van het MSC college in Driehuis en wat externe studenten.
De jaren in Sterksel heb ik als zeer prettig beleefd. Veel mogelijkheden om te sporten en om je op allerlei gebied te ontplooien o.a. toneel , zang, knutselen enz. We hadden daar o.a. een tennisbaan, zwembad ,hockey - en voetbalvelden. We draaide mee in de KNVB competitie en hadden genoeg mogelijkheden om ons ook buiten het terrein van het college te begeven ( vooral op woensdagmiddag en de weekenden). Er was een wandelclub , waarmee we ook diverse wandeltochten in Brabant en Limburg liepen en waarmee we zeer succesvol waren. Ik herinner me ook nog een reis naar Brussel/ Leuven- Heverlee en naar diverse andere internaten om te voetballen. In het derde jaar maakten we in de zomervakantie een prachtige fietsreis door de Ardennen en de Eifel.
Als opgroeiende jongen beleefde ik in die tijd genoeg avontuur . De veranderingen in kerk en samenleving hadden ook zijn weerslag op het internaat leven. Alles werd minder strak. Persoonlijke groei en vrijheid heb ik voldoende gekregen. Niemand van mijn groep is priester geworden, maar mijn hele leven lang ben ik mij verbonden blijven voelen met de Witte Paters en nog veel contact met hen gehad. Zo heb ik voor de priesters, die in 1961 in Veghel gewijd werden door mgr. Bekkers nog een jubileum georganiseerd in de kerk waar zij gewijd zijn. Bij die gelegenheid is ook een boekje uitgegeven, waarin hun indrukwekkende levensverhalen zijn opgetekend.
Overigens de Witte Paters werkten in vele landen in Noord- West- Midden en Oost Afrika. Zij zijn door de Franse Kardinaal Lavigerie , kardinaal te Algiers, opgericht om de contacten met de moslims te verbeteren en de christelijke waarden uit te dragen. Velen van hen zijn van grote betekenis geweest voor Afrika. ( oprichten van scholen en ziekenhuizen, introduceren van landbouwmethode's en het opzetten van bedrijven)
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 21 maart 2019 om 11:09
Bedankt voor je reactie, Frits. Dat van dat hotel en bejaardenoord; dat moeten we nog eens checken. Maar goed te horen dat je een mooie tijd in Sterksel hebt gehad, en zoveel mogelijkheden had om je verder te ontwikkelen. Het klinkt als een ideale plek als je veel van sporten hield!

En bijzonder om zelf - vanuit het internaat - zo getuige te zijn van dat veranderende tijdsgewricht. Heb je toevallig ook nog foto's uit die tijd? Of mogelijk van het jubileum dat heeft plaatsgevonden? We zijn heel benieuwd.

Alvast veel dank voor je reactie!
Frits Sanders zei op 30 maart 2019 om 17:07
Hallo Marilou
Ik zal je met we transfer wat foto's toesturen van het Paulus College in Sterksel en het jubuleum in 2011. Bij die gelegenheid is ook een boekje gemaakt, waarin de levensverhalen staan van de jubilarissen. Ook dat zal ik je sturen.

Wat betreft het hotel nog het volgende. Sterksel is vroeger ontstaan als een rustplek voor de industriëlen uit de omgeving Eindhoven. Zo werd de 'Heerlijkheid Sterksel 'gebouwd. Uiteraard hoorde daar een hotel bij. I.v.m. de 1e wereldoorlog kwamen de bedoelingen niet van de grond. Zo konden de Witte Paters veel grond en een pand kopen op een prachtige plek, waar zij hun internaat konden bouwen.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 1 april 2019 om 13:38
Dank voor je verdere toelichting, Frits, over de achtergrond van het internaat in Sterksel. En fijn als je die foto's naar ons toestuurt, we plaatsen ze hier dan graag bij.

Alvast dank voor alle moeite!
Henk van Tilborg zei op 13 april 2019 om 10:17
Dag Marilou

Ik zag gisteren pas voor het eerst de website Wierook, Wijwater & Worstenbrood. Wat een mooi initiatief. Ik ging meteen op zoek naar het Sint Pauluscollege in Sterksel, waar ik van 1959 tot 1963 heb doorgebracht. De feedback van Frits Sanders kan ik zeker onderschrijven. Zijn informatie over deze orde is grotendeels precies zoals ik me herinner.
Er waren in Sterksel inderdaad erg veel mogelijkheden om je te ontplooien. En er was veel meer vrijheid dan op andere seminaria in die tijd. Zo mocht je op de vrije woensdag- of zaterdagmiddag op fietstocht gaan (zonder begeleiding). De eis was wel dat je met tenminste drie jongens op pad ging. Ik fietste graag met vrienden naar Eindhoven om daar een kroketje uit de muur te trekken. Pas jaren later begreep ik waar de eis van “tenminste met zijn drieën” vandaan kwam.
Er was echter geen echt zwembad, maar wel een grote vijver. Daar werd in de zomer in gezwommen en ’s winters op geschaatst. Een enkele keer liep het hele college naar Huize Providentia (epilepsie tehuis voor mannen) om daar naar een speelfilm te kijken.
Ook het systeem van groepen, waarbinnen gestudeerd en gegeten werd, met een mix van jongens uit klas 1, 2 en 3, en waar door de paters veel verantwoording aan overgedragen werd, was revolutionair in die tijd.
Een aparte herinnering is nog als iedereen op van vakantie ging. We liepen dan allemaal naar een perron in Sterksel dat aan het spoor lag (er was geen station). De koffers werden op een tractor naar dezelfde plek gebracht. Een spoorwegbeambte kwam dan op de fiets uit Heeze om met een vlag een trein te laten stoppen, zodat we allemaal mee konden, richting Eindhoven.
Minder goede herinneringen zijn er natuurlijk ook, zoals collectief aardappelen bij een boer moeten rooien of eikels verzamelen voor de varkens(gelukkig niet te vaak), of de ochtendgym van 10 minuten voor je je echt ging wassen en aankleden. Het moest echt heel koud, voor dat binnen plaats vond.
In mijn oude fotoalbum trof ik nog enige foto’s. Is daar belangstelling voor? Op een van de foto’s zie ik Pater Brands, die o.a. wiskunde gaf en de leiding over de wandelgroep had. En Rector Nefkens met een bisschop of kardinaal uit Afrika. Ik heb ook nog enige foto’s van dat uitstapje naar Heverlee en Brussel.

Succes met deze pagina’s.

Henk van Tilborg
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 15 april 2019 om 09:36
Hallo Henk, wat fijn dat je deze website zo kunt waarderen, dat is fijn te horen! Het moet een bijzondere tijd zijn geweest in Sterksel, om zoveel meer speelruimte te krijgen dan tot dan toe gebruikelijk was. Prachtig ook om te lezen hoe de trein met een vlag tot stoppen kon worden gebracht, fascinerend hoor.

Wat betreft je opmerking over foto's: daar hebben we zeker belangstelling voor! Zou je die willen mailen naar info@bhic.nl ovv Jongensinternaat Sint Pauluscollege in Sterksel?

Dan zetten we ze hier graag bij, alvast veel dank!
Dick de Vos zei op 30 juli 2019 om 22:38
Hallo, ik heb 1 jaar in 1964 in Sterksel gezeten. Wij moesten dagelijks naar Geldrop fietsen om naar de Mulo te gaan, een ander deel ging ook naar Valkenswaard ik meende de Lts. Ik heb niet zoveel herinneringen. Wel dat de trein stopte in Sterksel. De retraite in Leuven staat me ook bij en het be ziek aan Brussel. Er der herinner ik me Pater van Dalen die zieltjes moest winnen, Pater de Jong Perfect volgens mij een rokkejager is ook uit de orde gestapt en Pater Ruud Gerritsen met wie ik tot zijn dood correspondentie voerde, hij verongelukte samen met zus bij een safaritrip in Afrika. Een magnifiek persoon. Dan hadden we ook broeder Pol die ook de wandelclub ( Mbwaga boys) leide. Inderdaad we haalde veel prijzen binnen, werd vaak gezegd daar komen de Mbwaga boy kunnen beter naar huis gaan. Wij liepen in donkerebroek, bezige overhemd en rode fez. Met broeder Pol heb ik samen met 5 andere jongens nog de vierdaagse van Apeldoorn gelopen. Wij sliepen destijds in tenten in tuin van zijn ouders en hebben ook een excursie gehad in de klompenfabriek van zij vader. Later heb ik vernomen dat hij ook de orde heeft verlaten en de klompenfabriek van zijn vader heeft over genomen.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 31 juli 2019 om 14:22
Bedankt voor je reactie, Dick. En dat zijn toch best wel veel herinneringen als ik het zo lees, ook al die namen van paters. Het sportieve leven op het internaat is je zo te lezen nog het beste bijgebleven, leuk dat jullie zo'n fanatiek team hadden!
Jan van der Linden zei op 4 januari 2020 om 14:30
Ik zat in Sterksel voor de schooljaren 1964-1966 en het was voor mij een perfecte tijd! Een ding moet ik rechtzetten: de afdeling gymnasioum stopte ermee in juli 1966, de andere richtingen zijn nog een of twee jaar doorgegaan. Herinneringen aan Sterksel? Heel plezierige leiding, goeie klasgenoten, veel vrijheid! En laat ik vooral de zes nonnekes niet vergeten: zij waren onmisbaar! Op mijn huwelijk in St, Charles heeft zr Jozefa nog gezongen....
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 4 januari 2020 om 20:07
Bedankt voor je correctie, Jan, en je gloedvolle bijdrage! Wat mooi te lezen dat je daar zoveel mooie herinneringen hebt liggen. Heb je nog contact met oud-klasgenoten of misschien wel één van de zusters?
Henk van Tilborg zei op 5 januari 2020 om 17:30
Wat een leuke en interessante stukjes van mijn voormalige medeleerlingen. Ik wil graag toch opmerken dat in mijn herinnering ook klassen 5 en 6 gewoon in Sterksel onderwijs kregen en wel in hun eigen nieuwbouw vlak bij de vijver. Bij mijn weten was Sint Charles in Boxtel de plaats waar studenten, na de 6de klas, aan de vervolgstudies Filosofie (en Theologie) begonnen.
Inderdaad gingen leerlingen die een erkend gymnasiumdiploma wilden halen naar Santpoort gaan. Ik zelf ben daar in 1963 naar toegegaan. Mogelijk dat, zoals Frits Sanders schrijft, vanaf 1965 alle leerlingen dat deden.
wim hofman zei op 21 januari 2020 om 14:15
In september 1953 kwam ik in Sterksel aan als een van de ongeveer honderd studenten. Ik kwam in De Kleine Figuur. We kregen een gymnasiale opleiding. We sliepen op slaapzalen in zogenaamde chambrettes: schotten van hout en tripleks, een gordijntje. Alles wat met de bel geregeld. Ook de tijden dat je mocht praten of roken. Er waren voetbalvelden aangelegd (3) en het stuk moeras langs het vaartje (de Sterkselse A) werd uitgegraven en werd een soort zwembad. WE werkten met kruiwagens en een kipkarretje.
Er was meer werk te doen, het terrein besloeg zo'n 12 hectare, geloof ik. Ik vond het er wel goed. Veel vrienden ( uit het hele land) en veel activiteiten. Sport ( er was een tennisbaan en er waren twee volleyvelden), toneel, muziek ( er waren pianokamertjes) en je leerde veel van elkaar. ER waren ook clubs. Toen ik er kwam was het opvoedingssysteem net veranders . Het idee was dat de oudere jongens zorg moesten dragen voor de jongeren. We bleven toen 3 jaar op het Sint Pauluscollege. De oudsten waren dus zo'n beetje 15 jaar. Ze moesten bij wandelingen kijken of iedereen wel gezond en wel tyhuiskwam. Ook in de eetzaal werd een tafeloudste aangesteld die de soep opschepte en toezag of zijn vijf carr'e -genoten wel voldoende aten. We zaten toen met 12 jongens aan 1 tafel. Later werd dat veranderd toen er wat moderner veelhoekige tafels aangeschaft werden en er kleurige gordijnen werden opgehangen. Als je vrij had, was je ook tamelijk vrij. Je kon gaan sporten of gaan wandelen. We liepen zoms heel ver. Ik herinner me wandelingen naar Ommel en Someren over de hei . Bij strenge winters vroor het vaartje dicht en kon je ver schaatsen richting Nederweert Men schaatste natuurlijk ook op allerlei vennen.
Na drie jaar ging ik naar Santpoort, waar ik twee jaar verbleef. Daarna ging ik weer terug naar Sterksel. (1958) Sommige jongens hadden tyoen fietsen. Ik was vanuit Vlissingen met de brommer aangekomen. Door die brommer was mijn actieradius groter geworden en ik reed nogal eens naar Eindhoven om het V an Abbemuseum te bezoeken of om verf te kopen, want ik was geinteresseerd geraakt in kunst . Ik zat ook in de redactie van het schoolblad Prisma. Daarin schreef ik mijn eerste verhalen. Mijn olieverfschilderijen mocht ik laten drogen in de klas.
ER waren nobgal veel feestdagen, dikwijls ook kerkeliojke feestdagen. IK herinner me ook de sacramentsprocessie iets wat ik van huis uit niet kende ( mijn ouders woonden in Vlissingen). Bij de processie hoorde ook steevast een Sterkselse blaaskapel.
Ww hadden daar ook wel een schoolband met een ragtjetoe aan instrumenten. Er waren wel goede muzikanten. Zo herinner ik me Van Gool die ragtime kon spelen en sommige jongens waren organist in de kapel. Alles is nu verdwenen, ook de kapel met zijn torentje en de grote indrukwekkende wandschildering van Christus aan het kruis.
Dick De Vos zei op 21 januari 2020 om 16:41
Als ik het goed zie bij de foto van het wandelgroepje Broeder Pol en is deze gemaakt met de Apeldoornse Vierdaagse en uiterst rechts zou ik moeten zijn. De wandelclub zelf droeg altijd beige overhemd, zwarte broek en rode fez. Ik heb daar een foto van, weet niet hoe ik deze hier kan plaatsen.
Frits Sanders zei op 21 januari 2020 om 17:09
De foto van het wandelgroepje heeft niets te maken met Mbanga boys , zoals de wandelgroep destijds heette.
De foto van de wandellaars is gemaakt, tijdens de 10 daagse Ardennen/Eifel fietsreis, die we samen met pater Cor van den Brand ( ook op de foto) hebben gemaakt. Een geweldige ervaring. Ik denk, dat de foto gemaakt is in juli/aug 1962.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 22 januari 2020 om 08:49
Bedankt voor jullie berichtjes, Dick en Frans. En Dick, als je de foto stuurt naar info@bhic.nl ovv Internaat Sint Pauluscollege in Sterksel, dan plaatsen we 'em erbij.

Alvast dank voor de moeite!
Andre de Jong zei op 28 januari 2020 om 14:38
Ik heb in 1957 of 1958 in Sterksel gezeten, ik kwam uit De Kwakel Noord Holland.ik kan mij nu ik dit leest nog wel een aantal dingen herrineren ,maar zijn er soms nog foto,s van die jaren, kan ik, kijken of ik hier nog op sta.
Andre de Jong
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 30 januari 2020 om 09:15
@Andre: via oud-leerlingen hebben diverse foto's binnengekregen. Ik zal eens informeren of ze nog foto's hebben die weaan je kunnen doorsturen.

Ook zitten er foto's van het Pauluscollege in de beeldbank van de Heemkundekring van Sterksel: https://www.heemkundekring-hlz.nl/collecties/foto/zoektermen/pauluscollege

Hopelijk heb je hier alvast wat aan, misschien dat de andere bezoekers hier je nog andere aanwijzingen kunnen geven?

Hoe heb je jouw verblijf op dit internaat trouwens ervaren Andre?
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 31 januari 2020 om 07:56
@Andre: als het goed is heb je de foto's in je mailbox. Mocht ik ergens nog meer foto's vinden dan laat ik het je gelijk weten.
Andre de Jong zei op 2 februari 2020 om 09:24
ik heb nu wat meer informatie gekregen van mijn tijd en Sterksel,1957-1958 een van mijn mede studenten was Nol van Oostwaard ,van hem kreeg ik het een en ander te horen.mijn vraag is zijn er die weten wateen jaar studie gekost heeft ,ik die tijd had ik te maken met Pater Wessels is hier nog wat van bekent over zijn leven ,ik kom zo steeds meer te weten over de toch wel mooie periode in je jonge leven.
Andre de Jong
Herman Peters zei op 26 februari 2020 om 14:36
Dag Marilou,
Net als Jan van der Linden zat ik in Sterksel voor de schooljaren 1964-1966, waarna wij met een groep gymnasiasten - voor wie dat wilde -"getransfereerd" werden naar het seminarie Beekvliet in St. Michielsgestel. Daar was het grootschalig, formeler en met aanzienlijk minder verantwoordelijkheden en vrijheden. Tevens was daar minder aandacht voor sociaal gedrag en gelijkheid.
De ochtendgym buiten om 6.15 u in hemd en korte broek is een verhaal waar mijn kleinkinderen geen genoeg van krijgen evenals de geweldige schommel en pater Koevoets die naast ziekenpater, biologieleraar ook een imposante jager was, afgaande op zijn imposante buks. Hij bestreed ook de mollen op de sportvelden. Pater Peter Nuyens inspireerde velen met zijn jeugdige enthousiasme evenals de al genoemde pater Gerritsen. een klassenfoto met hem zal ik naar het BHIC trachten te zenden. Wim Hofman reageerde al uitgebreid, maar schreef een geweldig verhaal ('De Koffer') in het leesboek met als titel 10 x Opnieuw.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 26 februari 2020 om 20:30
Hallo Herman, ja we zijn heel benieuwd naar die klassenfoto! Je kunt hem mailen naar info@bhic.nl ovv internaat Sterksel

Ik kan me voorstellen dat je kleinkinderen aan je lippen hangen bij dergelijke verhalen! 6.15 uur buiten gymmen, brrr. Ook de de pater met buks spreekt erg tot de verbeelding. Proef ik vooral warme herinneringen aan die tijd, of vergis ik me dan?
Herman Peters zei op 27 februari 2020 om 11:42
Dag Marilou,

Louter en alleen warme, mooie, spannende en fantastische herinneringen inderdaad. De lessen werden er boeiend gegeven, met heel veel verhalen er omheen. Het religieuze kreeg de nodige aandacht met name door reflectie en zelfreflectie. De zusters die met name de zorg en de maaltijden verzorgden waren merendeels toegankelijk en hartelijk. De paters veelal vol enthousiasme en avontuur. Ik noem nog pater van Gurp met zijn woeste baard en pater Harding die ter verzachting van onze killere en onpersoonlijkere toekomst meekwam naar Beekvliet. Studie, spel, sport, met een flink touw over de Aa slingeren, soms tv in de refter, feestdagen, kameraadschap etc.
Geweldige herinneringen dus en veel opgestoken wat in latere leven doorwerkte.

Ik zond de klassenfoto.
Dick De Vos zei op 27 februari 2020 om 12:30
Is het boekje dat is uitgegeven bij het jubileum in2011 nog ergens te verkrijgen, ik hoor het graag. Jammer dat ik het niet wist van het Jubileum. Dick de Vos
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 27 februari 2020 om 13:49
@Herman: bedankt voor het opsturen van de foto, deze heb ik inmiddels toegevoegd. Mocht je nog dingen toe willen voegen aan het bijschrift dan hoor ik het graag en pas ik e.e.a. aan.
Klik op de foto voor groot formaat.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 27 februari 2020 om 14:04
@Dick: vervelend is dat, kan me voorstellen dat je dan al helemáál graag dat boekje wilt bemachtigen. Helaas kan ik zo snel ook niets vinden... maar ik zoek nog even verder dus wie weet.

Hopelijk reageert hier nog iemand die je aan een exemplaar kan helpen.
Dick de Vos zei op 27 februari 2020 om 17:38
@Thijs: Heb jij dat boekje soms is het dan mogelijk om een scan ervan te maken ik hoor van je.
De Klassenfoto met Pater Gerritsen ( Tippie omdat hij altijd heel stilletje de langs de Chambrettes liep) De foto moet op een Zaterdag of Zondag genomen zijn dan liep iedereen in het pak. Ikzelf zat in een klas met Pater van Gurp. Kan me herinneren dat iemand een foto had geretoucheerd van hem zonder baard.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 2 maart 2020 om 13:04
@Dick: helaas heb ik dat boekje niet anders had ik je meteen een scan bezorgd.

Ik neem trouwens aan dat je refereert aan het jubileum dat in de eerste reactie door Frits Sanders wordt genoemd, voor de priesters uit '61. Ik zal hem eens mailen, misschien dat dat nog wat oplevert!

Dank ook voor je toelichting bij de klassenfoto, mooi om zo via de kledij de dag te kunnen bepalen. Trouwens je maakt me wel nieuwsgierig met dat verhaal over pater Van Gurp. Hoe zat dat dan met die geretoucheerde baard?
Dick de Vos zei op 2 maart 2020 om 16:21
@Thijs: Dat van Pater van Gurp is gekomen omdat de ouderen hem altijd vroegen om zijn baard af te scheren, hij gaf altijd consequent het antwoord dat alle paters die in missie waren of geweest waren hun baard hebben laten staan ( klopt wel want op alle foto's zie zie je ze met baarden, ga maar eens googlen} dus hebben we als klas besloten toch zijn baard eraf te scheren op zijn verjaardag . Een van die jongens was reuze handig in de doka dus werd een foto geretoucheerd, het was echt een klapper die zondagavond bij de wekelijkse klasse bijeenkomst. Je had hem eens zien kijken, niet te geloven. De foto retoucheren zon photoshop dat vond ik knap werk, tegenwoordig gaat alles digitaal.
Vergeet ook niet de jaarlijkse Fancy Fair waar de detailhandel allerlei spulletjes ter beschikking stelde. En zo kunnen we uren doorgaan. met oude herinneringen.
Dick de Vos zei op 3 maart 2020 om 10:23
Naar aanleiding van mijn melding dat Pater Gerritsen dodelijk was verongelukt, het artikel staat vermeld in de Volkskrant van 12 juli 1974. Deze Krant kun je vinden op Delpher.nl
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 4 maart 2020 om 08:43
@Dick: dank nog voor je toelichting en de link! Dat moet wel een gebeurtenis zijn geweest om zo'n echte bebaarde missiepater ineens zonder die beharing te zien : ) Inderdaad een knappe kop zo te lezen, die leerling, om zpiets zonder digitale hulpmiddelen klaar te spelen.

Dan over het jubileumboek: een papieren versie gaat niet meer lukken helaas. Maar... Frits Sanders is zo vriendelijk geweest om een digitale versie te sturen! Je krijgt het boek dus over enkele minuten in je mailbox!

Alvast heel veel leesplezier en graag tot ziens op deze pagina.
Dick de Vos zei op 4 maart 2020 om 12:10
Na al deze verhalen gelezen te hebben, krijg ik steeds meer het idee deze te bundelen in een exclusieve uitgave van het krantje dat werd uitgegeven op het St Paulus College. Graag jullie mening en nog meer verhalen. Aangevuld met foto's. Wie kent de naam nog van dit krantje?
Herman Peters zei op 4 maart 2020 om 12:25
Prisma.
Dick De Vos zei op 4 maart 2020 om 12:35
@Herman: jouw naam komt me bekend voor, heb ik jouw fiets gebruikt toen mijn fiets in de poeier lag om naar Geldrop te fietsen?
Herman Peters zei op 6 maart 2020 om 09:33
@Dick: kan ik mij dit herinneren? Wil ik het mij graag herinneren om een positieve reactie te kunnen geven? Het is ruim 55 jaar geleden, en toch ringelt er ergens een belletje van herinnering. Als je Thijs toestemming geeft mij jouw e-mailadres te verstrekken stuur ik een foto van mij op een fiets op de coeur, maar of het mijn eigen fiets was???
Dick De Vos zei op 6 maart 2020 om 10:43
@Herman: ik heb geen probleem als Thijs mijn E-mail adres doorstuurt. Zie de foto graag tegemoet.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 9 maart 2020 om 15:41
@Dick en Herman: ik heb het mailadres zojuist doorgestuurd : ) En als je wilt mag je die foto ook naar ons sturen, naar info@bhic.nl we zijn altijd op zoek naar nieuwe internaatfoto's.
Dick de Vos zei op 9 maart 2020 om 15:50
@Thijs: Ik heb 27 febr al eens een foto doorgestuurd alsmede naar jou persoonlijk op 4 maart.
Jan van der Linden zei op 28 april 2020 om 09:55
Toen ik in Sterksel kwam was dat na twee jaar Beekvliet. Van de hel in de hemel! Van gevangenschap naar volledige vrijheid! Fantastische leraren, geweldige medestudenten, een prachtige omgeving....je kreeg daar alle gelegenheid om gewoon mens te zijn! Klinkt dramatisch, maar ik voelde het precies zo!
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 4 mei 2020 om 17:13
@Jan: dank voor je reactie en goed om je terug te zien op de site. Ik zag dat je ook in je eerdere reactie de mate van vrijheid benadrukt en ik vroeg me af waar dat 'm dan bijvoorbeeld in zat - ook in vergelijking met Beekvliet. Interessant dat verschil in sfeer/klimaat tussen deze twee internaten.
wim hofman zei op 10 mei 2020 om 14:54
Ik kwam in september 1953 op het St paulus College en verbleef er een aantal jaren. Ik heb er veel aan gehad.. Het bestaan was er sober en streng. Maar ik leerde er veel, ook buiten de lessen. De opleiding was een soort gymnasium.. Ouders betaalden 10 procent van hun i komen. Toen ik er kwam waren er ongeveer 100 studenten, maar vanaf de 4e g8ing men naar Santpoort ( Lavigerie College. Ik heb veel herinneringen aan het college.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 11 mei 2020 om 08:48
@Wim: bedankt voor het reageren en welkom terug. Als ik het zo teruglees dan gingen jullie dus naar het Lavigerie College (jij dus op de brommer!) voor een erkend gymnasiumdiploma. Maar waren dat ook echt heel verschillende scholen qua sfeer en buitenschoolse activiteiten? Hoe was die overgang voor jou?
Pieter Jan Stallen zei op 26 augustus 2020 om 18:20
Op de A2 bij afslag Maarheeze besluit ik ineens nog eens langs Sterksel te rijden. Te zien wat er nog is, mijn vrouw er iets over te vertellen ook. Het seminarie-terrein is zo goed als verdwenen, alleen zie ik nog het seniorengebouw staan. Ik rijd over de vroegere ‘zwarte weg’ naar het spoor waarover we vroeger ooit eens liepen met onze koffers, de Kerstvakantie heel vroeg en nog in het donker beginnend met een seinhuiswachter die met een zwaaiende rode lamp de trein daar liet stoppen, no-where, niks perron of zo! Herinneringen komen op. Mijn vrouw gaat onderweg op het web op zoek. “Had het seminarie ook een naam?” “Ja, maar wat was die nou… nee, niet St Charles …” en zo kwamen we ook op deze site.
De foto van Henk van Tilborg van een wandelgroep is meteen raak. Midden achter ben ik. Ik herken iedereen, niet met naam natuurlijk. Wel Marinus Engelbarts uit ’s Heerenberg en Ad Vlaar uit Didam. Frans Pahlplatz, Frenske Jespers, Anton Bevers, Wim Borremans, ze lopen er niet bij maar hoorden ook in mijn jaar. We waren vast aan het oefenen voor de Mbaga-Boys, de wandelclub met onze rode fez en okergele bloes. Ik herinner me een keer dat we met de Mbaga Boys aan zo'n wandeltocht buiten het terrein meededen, we rustten even uit ergens onderweg in een Brabants café waar ik alsmaar op de jukebox J8 (Elvis’ “you’re a devil in disguise”) wilde draaien. Totdat de cafébaas me kwam stoppen met “Dat mag niet, zo wordt de plaat te heet” en ik me doodschaamde.
Sterksel was voor mij vooral een mooie tijd van jongens-competitie, lichamelijk en intellectueel. Les-Studiegroep-Sport, dat was het vooral. Elke ochtend tenzij het vroor buiten in je hemd 10 minuten met je eigen studiegroep ochtendgymen, om de beurt deed iemand de oefeningen voor, soms mocht je een rondje door het bos rennen. Dan naar de waszaal. Dan de kapel. Daarna bed opmaken en naar de refter. Stichtelijke regelmaat, hoe kon het ook anders. Alleen in het weekeinde ging het winkeltje open (ik herinner me: Vincent ten Plate) en dan kon je bij hem snoep kopen, maar ook shag om ‘sigaretten te bollen’. Als je dat van thuis mocht. En je zei dat je dat mocht, natuurlijk. Het waren de enige paar jaren dat ik heb gerookt. Flink wat trouwens. Andere tijd! Hier past een anekdote bij die aansluit op wat Henk al schreef over onze fietstocht door de Ardennen. Ik zal 13 zijn geweest. In Vielsalm was het regenen. Dus werd er een rikconcours georganiseerd, in de grote tent. Niet dat ik er goed in was, maar ik won. En de prijs? Een slof Belga sigaretten. Een SLOF!!! Prachtige tocht trouwens, heerlijk het ronde Belgische brood waarvan pater Harding of Brand dan die grote plakken sneden en waarbij er altijd haring in tomatensaus‘ was. Had ik thuis nooit van gehoord, maar super!
Mijn tijd begon met rector Sars. Hij liet me een keer 3 dagen eerder van vakantie terugkomen, voor straf. Want ik was met een paar anderen tijdens een van de studie-uren door een luik onder de vloer verdwenen, spannend op verkenning onder de vloer van het hele college, ons door allerlei écht nauwe buizen persend, zaklampje… We hadden zo misschien ook wel onder de vloer van de kamer van Sars zelf gezeten, duidelijk dat hij daar ontstemd over was. Achteraf best wel linke soep allemaal. Na een klein uur of zo konden we ergens weer een luik uit, we stonden bleek buiten het gebouw. Gingen de tijd tot het goûter wat doden op het voetbalveld bij de tennisbaan maar … dat bleek in het verlengde te liggen van de gang langs de lokalen waar pater Harding liep op te passen en te brevieren. Dus die zag daar toen wel iets vreemds in de verte!
Andere herinneringen aan rector Sars nog. Hij gaf (wekelijks?) de “geestelijke lezing”, we zaten dan in de kapel te luisteren naar wat behoorlijk en onbehoorlijk was, al betrof dat meen ik meestal iets huishoudelijks. Nu had ik al een paar keer gedacht slim te zijn door de postzegel op de brief-naar-huis links onder in de hoek te plakken zodat die niet gestempeld zou worden. Maar dat kreeg ik toch héél fijntjes te horen in een van die lezingen, niet bij naam maar ik werd tijdens de reprimande wel érg lang indringend door de goede man aangekeken. Ik heb het niet meer gewaagd. Brieven trouwens die je toen nog geopend moest inleveren. Ik zie nog de brievenbus hangen, links naast de ingang naar de refter.
Maar het waren natuurlijk best wel aardige mannen (herinner me de paters Koevoets, Huygens, Fransen, Van Gurp, Harding en pater prefect Brand) die we het niet moeilijk maakten. Of het moet zijn op 4 oktober, Werelddierendag. Dan was het de grap om iemand zover te krijgen dat hij pater van Waesberghe (bijnaam “De Wasbeer”) bij binnenkomst ging feliciteren. Oei, dat lukte één keer, dat werd geen vrolijke les! Voor opzeggen van het rijtje “Spatz, Fink, Ochs, Bär” wilde je zéker niet de beurt krijgen.
Bijzonder was ook het begin van de vakanties, we gingen dan kort de avond ervóór naar Providentia om daar een film te zien. Ik herinner me er een met Audrey Hepburn, ze leek sprekend op het vriendinnetje van mijn lagere school. In zulke gedachten verzonken liep je dan na de film terug, in de volle duisternis, over de dan wel écht zwarte weg. Gingen we dan altijd eerst nog bidden/zingen vóór de Mariagrot voordat we gingen slapen. Om na zo’n profane film toch eerst weer in de juiste geestelijke stemming te komen? Ik in ieder geval stond daar altijd aan een ander meisje dan aan Maria te denken. Maar je hield dat soort belevingen voor je, alle jongens denk ik wel. Net zoals je wel uitkeek met masturberen wanneer de slaapzaal-pater nog niet langs je chambrette was gestoven en je gordijntje opzij had getrokken om even te kijken of je wel goed in je bed lag.
Er zijn nog veel herinneringen opgekomen. De Fancy Fair en dan vooral die keer dat Ad van Asselt toen op de muziek in de recreatiezaal met een meisje uit het dorp durfde te dansen, wát een lef … De Missa Luba die een Afrikaanse groep een keer in de kapel kwam spelen… Ik hoop dat mijn herinneringen weer veel herinneringen bij anderen oproepen. Ik zal ze met plezier lezen.
Pieter Jan Stallen (nu: www.publicpasses.com of www.fyftjin.nl )
Mick van Gerwen
Mick van Gerwen bhic zei op 27 augustus 2020 om 09:28
Hallo Pieter, Welkom op deze site en dank je voor het mooie en openhartige verhaal. Ik heb het met plezier zitten lezen. Ongelofelijk dat je in die tijd een slof sigaretten kon winnen als dertienjarige. In welke jaren zat je op het internaat?
Pieter Jan Stallen zei op 28 augustus 2020 om 10:15
Ik kwam er in 1959, nog nét geen 12 jaar.
Pieter Jan Stallen zei op 28 augustus 2020 om 10:23
En nog even dit: ik las nog eens eerdere berichten op deze site door en las bij Frits (Sanders) dat de wandelfoto in de Ardennen gemaakt werd, dus niets te maken heeft met oefenen-Mbaga Boys wat ik opperde. Frits heeft zeker gelijk! Het groepje is ook precies het groepje fietsers van toen. De foto zal dan vast door pater Harding zijn gemaakt.
Frits Sanders zei op 28 augustus 2020 om 15:07
Ik herinner mij , dat Pater Cor van de Brand met ons de prachtige fietstocht door de Ardennen maakte. Hij staat ook op de foto. We overnachtten o.a. in het Missiehuis in Cadier en Keer en in een weiland bij een boer. Of Pater Joop Harding daar ook bij was herinner ik mij niet. Wel dat we met hem een zeilkamp hebben gehad in de Kaag op de Kagerplassen, waar hij vandaan kwam.
Hij had zijn theologiestudie in Canada gedaan en liet ons in de winter van 1963 zien , dat hij erg goed kon ijshockyen. Met Cor van de Brand bezochten we de motorcros wedstrijden in zijn oorspronkelijke woonplaats Handel.
Werelddierendag zal nooit meer uit mijn herinnering verdwijnen. Ik zie de feliciatie op het bord nog staan "Vive l'ours". Het miste zijn uitwerking niet Pater van Waesberghe , door ons de beer genoemd, ontstak in woede. Geweldig !!
Jaap Bloemen zei op 9 oktober 2020 om 11:38
Mijn vader (Jan Jozef Bloemen, overleden in 1980) heeft op het
St Pauluscollege gezeten in de periode okt 1937- ?? 1939. Ik ben op zoek naar meer informatie over die periode (klassenlijsten, foto's, cijferlijsten etc).
Bestaat er nog ergens een archief?
Jaap Bloemen zei op 9 oktober 2020 om 12:38
Hallo Mick, veel dank voor je reactie! Ik ga via de link verder zoeken! Mocht ik iets vinden dan laat ik het je weten.
Jaap Bloemen zei op 11 oktober 2020 om 12:29
Hallo Mick,

Er is inderdaad heel veel bewaard van het St. Pauluscollege te Sterksel in het archief van Erfgoed Nederlands Kloosterleven. Ik ga ze komende week benaderen.
Eugene Huveneers zei op 24 december 2020 om 13:37
Hallo
Ben uit nostalgie weer eens teruggegaan naar vroeger.Ik heb op St Paulus gezeten in de haren 1957 tot Pasen 1961.Pater Harding mijn favoriet, heeft me zwemles gegeven in de vijver naast de vaart.Pater Simons, van Gorp rector Sars en pater vd Br andt
Veel contact destijds gehad met een onafscheidelijke vriend en mede studiegenoot John v.Haandel, zodanig dat wij door onze mede leerlingen Helma en Selma werden genoemd
Graag zou ik wat foto's in mijn tijd daar willen zien, is dat mogelijk?
Eugene
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 6 januari 2021 om 13:24
@Eugene: bedankt voor je reactie, zo te lezen heb je een goede tijd op dit internaat gehad.

Foto's van het St.-Pauluscollege in de jaren '50 en '60 worden o.a. bewaard door het Erfgoedcentrum Nederlands Kloosterleven. Helaas staan ze (nog) niet in hun online fotocollectie. Maar het door hen bewaarde archief van de Witte Paters bevat wel diverse fotoalbums: https://www.erfgoedkloosterleven.nl/zoeken/collecties-zoeken.php?mivast=1212&mizig=210&miadt=1212&micode=AR-P024&miview=inv2

Je zou voor inzag dus contact op kunnen nemen met het erfgoedcentrum. Contactgegevens vind je hier: https://www.erfgoedkloosterleven.nl/contact/contact.html Zij kunnen je ook vast vertellen of in dat archief nog meer foto's zitten.

Overigens hebben ze nog veel meer stukken in huis m.b.t. het college in Sterksel (rapportcijfers, statistiek, namenlijsten, tijdschrift Prisma, jaarverslagen, notulen huisvergaderingen...), misschien interessant om ook die lijst eens door te nemen. Klik dan hier: https://www.erfgoedkloosterleven.nl/zoeken/collecties-zoeken.php?mivast=1212&mizig=210&miadt=1212&miaet=1&micode=AR-P024&minr=1195733&miview=inv2
F. Ohlenbusch zei op 9 maart 2021 om 14:23
Deel uit autobiografie "Billy, zijn educatie" (1956-1958)

Het Nicolaas Lyceum in Amsterdam werd voordat er aan een internaat werd gedacht op uitdrukkelijk verzoek van zijn vader Jo gekozen. Zijn moeder Anni stemde daar met tegenzin mee in.
Aan het einde van het schooljaar was doubleren niet eens een optie, nee, hij mocht niet eens meer terugkomen.
Hoe moest dat nou met zijn aspiraties om missionaris te worden? De ouders wisten het ook niet meer en Billy dacht: “Ik wil dat niet meer. Maar hoe vertel ik dat mijn moeder?” Billy durfde niet. Over alternatieven had hij al helemaal niet nagedacht. Hij wachtte een strategisch moment af om het gesprek aan te gaan. Tenslotte waren er nog zes weken te gaan voordat hij weer met een school zou moeten beginnen.
Op een mooie dag in de grote vakantie fietste Billy eens naar zijn peetouders tante Bets en oom Cor in Haarlem. Bets en Cor hadden een broodbakkerij in Haarlem.
Hij kreeg al spijt van zijn bezoekje toen hem door zijn tante de vraag werd gesteld, die altijd aan kinderen wordt gesteld: “En, hoe gaat het op school?” Hij moest wel antwoorden dat het niet te best ging en met een akelig gevoel bekende hij zijn mislukking. Bets was al eens eerder geïnformeerd over de aspiraties van Billy en zij vroeg dan ook: “Jij wilt toch missionaris worden?” Dit was hét moment geweest voor Billy om te zeggen dat hij dat niet meer wilde. Zijn tante zou dat dan mooi kunnen doorvertellen aan Anni en Jo, dan hoefde hij niet zelf met de boodschap aan te komen. Maar Billy durfde weer niet en bang dat de teleurstelling groot zou zijn antwoordde hij schoorvoetend: “Ja”.
“Nou,”, ging Bets verder, “wij leveren brood aan het Lavigerie college, een seminarie van de Witte Paters in Santpoort, misschien is die opleiding wat voor jou en kan je daar terecht”.
Billy had er natuurlijk voor kunnen kiezen niet te gaan en over enige weken thuis opbiechten, dat hij toch maar geen missionaris wilde worden, maar hij ging toch, gedreven door de gedachte met dit initiatief enige tijd van het gezeur af te zijn.
Hij werd ontvangen door een pater in een witte pij en verwezen naar een spreekkamertje. Daar vertelde hij zijn verhaal. Dat hij missionaris wilde worden, dat hij mislukt was op het Nicolaas Lyceum en dat zijn tante hem op dit college had gewezen. De pater luisterde geduldig toe en zei, toen Billy klaar was met zijn verhaal, dat Billy bij hen zijn studie kon doen. Twee dingen moest Billy goed begrijpen. Op de eerste plaats moesten de ouders van Billy natuurlijk instemmen en op de tweede plaats moest hij weten, dat de opleiding begon in het Paulus college in Sterksel, waar de eerste drie klassen waren, de volgende drie klassen waren hier in Santpoort.
Billy werd ingeschreven bij de Witte Paters. Tevens werd Pastoor Dorbeck van de plaatselijke parochie daarover geïnformeerd, waarmee Billy officieel priesterstudent werd. Zo werd financieel bijgedragen in de studiekosten uit het studiefonds van de parochie.

Bij de opvoeding behoort goede seksuele voorlichting, zo vonden Anni en Jo.
Het was een wat heikel onderwerp om daar plompverloren over te beginnen. Het was natuurlijk gemakkelijker om daarvoor een mooie aanleiding te hebben.
Nu Billy gedurende langere tijd van huis zou zijn en hij in die tijd meer volwassen zou worden, zou zich hiervoor geen natuurlijk moment voordoen.
Jo had zich daarom voorgenomen om Billy nog vóór het vertrek naar het seminarie voor te lichten en in te wijden in de romance van de bloemetjes en de bijtjes. Bovendien, zo redeneerde Jo, zou Billy niet onaangenaam kunnen worden verrast door een ongewenste toenadering, want dat benauwde hem nog steeds. Nu het geschikte moment nog! Op een zekere zondag ging hij met Billy uit rijden op de Solex. Het uitje ging naar de waterleidingduinen bij Vogelenzang. Het was een goede keuze, want Billy hield van de natuur argwaan had hij niet. Bovendien was het een vertrouwde omgeving, want in het verleden hadden ze vaak met het hele gezin op zondag een fietstochtje naar die plek gemaakt.
In een duinpannetje gezeten vertelde Jo het hele gebeuren. Van de bloemetjes en de bijtjes, de kippen en de haan, de hondjes en uiteindelijk de mensen. Billy luisterde gespannen toe. Hij wist al van de hoed en de rand, maar liet dat niet merken, zoals eerder bij de onderwijzer in de zesde klas. Jo had gehoord over wat er zoal gebeurde binnen de mannengemeenschap van een seminarie. Hij was bezorgd dat Billy daarmee geconfronteerd zou kunnen worden. Daarom vertelde hij ook iets over homoseksualiteit, maar over dat onderwerp wist Billy echter ook al het zijne. Nieuw voor hem was -en dat was toch een zeer waardevolle aanvulling- dat er bij de mensen liefde en genegenheid aan te pas kwam en de seks niet slechts diende voor de voortplanting.
Dat was iets om nooit te vergeten!

Sterksel

Sterksel, een gehucht in Brabant onder de rook van Eindhoven en waar de wereld is dichtgeplakt met kranten. In het midden staat een grote kerk en eromheen wat huisjes. Was de kerk ook bedoeld voor de boerderijen in de omgeving of was hij gebouwd in de verwachting van een snelle groei van de katholieke gemeenschap? In die jaren werden immers door de clerus kinderrijke gezinnen gepropageerd.
Even buiten het dorp bevond zich het Sint Paulus College. Een gebouw met het typische uiterlijk van een internaat. Het gebouw werd gebruikt door de Witte Paters van Afrika, een orde, gesticht door de Charles Lavigerie, aartsbisschop van Tunesië. Ze hadden hun klein seminarie daar gevestigd. Eerst alle zes de klassen, later -in de tijd dat Billy daar kwam- waren er alleen nog de eerste drie klassen en in de nieuwe vestiging in Santpoort waren de drie laatste klassen gehuisvest. De Witte Paters richtten zich met hun missiewerk uitsluitend op Afrika. Hun kleding was dan ook een kopie van de kleding, die in Noord Afrika door mannen gedragen werd.
Wit habijt, de burnous en het Tunesisch hoofdtooi, de chechia.
In plaats van het Islamitisch gebedssnoer, de tasbih, droegen de paters een rozenkrans om hun nek. In het gebouw bevonden zich de klaslokalen, een kapel, een eetzaal (refter), een recreatiezaal met biljart- en pingpongtafels, een theater, een slaapzaal met afzonderlijke slaapkamertjes, de couchettes en een verblijf voor de paters.
Buiten het gebouw waren een aantal voetbalvelden, een tennisbaan, een natuurzwembad, een kleine dierentuin en een moestuin. Natuurlijk was er ook een cour met daarbij een lange rij urinoirs met halve deurtjes. In de school pauzes werd daarvan druk gebruik gemaakt, zodat een wachtrijtje vaak onvermijdelijk was. De wachtende werd geacht afgewend zijn beurt af te wachten.
Het was een gewone school in het internaat. Ook was er een studiezaal waar het “huiswerk” moest worden gemaakt. Verder waren er natuurlijk vrij strakke regels en tijdsindelingen. ’s Morgens vroeg uit de veren, dagelijks de kapel bezoeken voor het bijwonen van de Heilige Mis, studie, ontbijt, school, recreatietijden, warme lunch, school, studie, avondeten, recreatie.
Op vrije woensdagmiddag en andere vrije dagen kon sport worden beoefend of in kleine groepjes wandelingen in de omgeving worden gemaakt.

De eerste klas

Toen de dag was aangebroken dat Billy zich in Sterksel moest melden, kwam de broer van Jo die een auto van de zaak had om Jo en Billy naar Utrecht te brengen.
Daags tevoren had Billy nog buiten over de straat uitgekeken. Tranen welden op in zijn ogen bij de gedachte dat hij voor langere tijd zijn vertrouwde omgeving zou moeten verlaten. “Was dit allemaal nu eigenlijk wel de bedoeling geweest? Had hij niet beter toch kunnen zeggen, dat hij er helemaal van afzag”? Hij kon niet meer terug. De volgende dag zou het gebeuren.
In Utrecht namen Jo en Billy de trein naar Eindhoven, waar een pater de jonge studenten verzamelde en vervolgens met hen op een trein stapte die in Sterksel zou stoppen. Normaal gesproken stopte er nooit een trein op het stationnetje van Sterksel, maar voor deze gelegenheid was dit speciaal zo geregeld.
De kennismaking met al die vreemde paters en jongens verliep snel. Tijdens de rondleiding door het gebouw en over het terrein werd ook de vrij omvangrijke moestuin bezocht. Met in herinnering het volkstuintje, dat Jo in de oorlog had, vertelde Jo vol trots van Billy’s kennis en kunde van het tuinieren. Billy zou een nuttige hulp kunnen zijn voor de tuinbroeder. Billy is slechts een keer de hulp geweest, maar het was niet wat hij ervan verwachtte en ging er verder niet meer naar toe.
Met de studie begon hij natuurlijk met een voorsprong op de andere jongens, tenslotte deed hij een eerste klas voor de tweede keer. Hij hoefde zich dan ook niet zo druk te maken met huiswerk, dacht hij. Gedurende de eerste maanden waren de schoolresultaten goed. Dus toen Anni en Jo op de ouderdag op bezoek kwamen waren de gesprekken met de paters positief over Billy. Anni liep in de laatste dagen van haar zwangerschap van hun zesde kind. Ze had natuurlijk zwangerschapskleding aan, waarover ze een kleurig vest droeg. Met enige trots vertelde ze Billy, dat ze dat vest had gekregen van tante Eus, haar schoonzus, zonder te vermoeden wat Billy daarover zou denken: “Gôh, is mijn verblijf hier dan zo duur en hebben ze daardoor zo weinig geld over, dat ze het afdankertjes moeten hebben?”, terwijl hij in zijn herinnering Jo hoorde zeggen dat het een rib uit zijn lijf was. Maar Billy liet niet merken, dat hij zich bezorgd, zo niet schuldig voelde.
Nog een kleine twee maanden dan zou het Kerstmis zijn, en met de Kerstvakantie mocht Billy naar huis. Met de studie freewheelde hij nog steeds, vertrouwend op zijn oude kennis. Van studeren in de studiezaal kwam nauwelijks iets terecht en de resultaten werden hoe langer hoe minder. Het Kerstrapport was dan ook niet fantastisch maar kon er nog net meer door, zodat de Kerstviering thuis gezellig en feestelijk verliep. Billy genoot van de vakantie thuis en voelde zich ook ontheven van de “plicht” dagelijks de kerk te bezoeken, zoals dat op het seminarie gebruikelijk was. Dat verzuim viel pastoor Dorbeck op en hij deed zijn beklag hierover bij Anni: “Priesterstudenten behoren dagelijks de kerk te bezoeken”. En dagelijks ging Billy met tegenzin, maar gedwee naar de kerk.
Terug in Sterksel ging alles weer op dezelfde voet verder. Billy studeerde matig, behaalde matige resultaten en verder kon hij het best vinden met zijn medestudenten. Zo nu en dan overdacht hij wat hij hier eigenlijk zocht. Missionaris worden? Nou, nee, maar hij had wel de intentie zich in te zetten als hij groot zou zijn. Daar bleef het bij en hij liet zich daar verder tegen niemand over uit.

Er was ook een muziekbandje, dat bij allerlei gebeurtenissen “optrad” en muziekstukjes te gehore bracht. Terugdenkend aan de hoorn, waaruit hij indertijd een paar noten had weten te persen had Billy gevraagd of hij trompettist mocht zijn. Speciaal voor hem werd een tweede hands kornet aangeschaft, waarop Billy zich bekwaamde in het bespelen daarvan. Zo blies hij soms zijn deuntje mee in de band.

De zomer naderde en het was een gebruik bij de Witte Paters dat er in het voorjaar een “grote wandeling” werd gemaakt. Per klas werd er dan onder leiding van de klassenleraar een wandeling door het Brabantse landschap gemaakt. Op de geplande dag was het prachtig weer en gepakt en gezakt gingen ze op weg met voorop Pater S……... De bepakking bestond eigenlijk alleen maar uit een lunchpakketje en een zwembroek met handdoek. Vanwege het mooie weer was er alle aanleiding om onderweg in een vennetje verkoeling te zoeken. Na een lange wandeling en een picknick bereikten ze het vennetje.
De jongens vonden het heerlijk om in het kraakheldere water een duik te nemen. Na afloop bij het afdrogen en kleden stonden de jongens omslachtig te rommelen met hun handdoek om het zwembroekje te verwisselen voor de onderbroek. Daar wist Pater S…... wel raad op en bood ongevraagd hulp door de handdoek weg te nemen en ervoor te houden. “Zo gaat het een stuk makkelijker, hè”, zei hij dan en keek terloops stiekem over de handdoek naar het onvolwassen piemeltje.
Later hoorde Billy van jongens die de Pater al langer kenden, dat hij dit wel meer deed. Hij stond erom bekend en de jongens verkneukelden zich heimelijk daarover. Billy zweeg erover, ook thuis. Later realiseerde hij zich dat dit een wel zeer onschuldige vorm was van waarover Jo zich bezorgd had gemaakt. Verdere ervaringen of belevenissen op dit gebied had Billy niet. Wat dat betreft bleef het, voor zover hem bekend, altijd netjes bij de Witte Paters.

Terloops werd nog een zwemvaardigheidsdiploma behaald in het natuurzwembadje. Ja, waar het ging om lenigheid, behendigheid of andere fysieke vaardigheden, liep Billy wel voorop. Toen hij eens buiten de selectie van het klasse voetbalelftal viel, was hij dan ook zwaar beledigd, terwijl hij een onvoldoende in de klas allerminst gênant vond.
Het jaar werd afgesloten met een voorwaardelijke overgang. Hij moest een herexamen Frans en een taak Latijn doen, daarna kon hij naar de tweede klas. Het was wel niet volgens de verwachting van Anni en Jo, maar goed, als aan de voorwaarden werd voldaan zou Billy in ieder geval naar het tweede leerjaar mogen. Er moesten bijlessen in het college te Santpoort worden gevolgd en tijdens de grote vakantie fietste Billy dan ook regelmatig naar Santpoort, waar Pater Sanders bijles gaf en de overhoringen afnam van het huiswerk. En zo kwam Billy in de tweede klas terecht.

De tweede klas

Inmiddels was de organisatie bij de Witte Paters veranderd. Op beide colleges, zowel in Santpoort als in Sterksel was een compleet klein seminarie gevestigd. In Santpoort werden de jongens uit het Noorden van het land geplaatst en in Sterksel de jongens uit het zuiden. Billy kwam dus in de tweede klas van het Lavigerie-College in Santpoort.
Het leerjaar begon slecht. Rond de datum dat de school weer zou beginnen, heerste er een pandemie in Nederland, de zogenaamde Aziatische griep, ook wel A-griep genoemd. Thuis werd het bericht van de paters ontvangen dat het schooljaar tenminste twee weken later zou aanvangen. Voor Billy betekende dat een buitenkansje, tenslotte had hij hierdoor extra vakantie. Nou, dat beviel hem wel. Na enige tijd moest hij er echter wel weer aan geloven en werd hij naar Santpoort gebracht.
De Paters hadden natuurlijk willen voorkomen, dat ze met een door A-griep getroffen studentenkorps zouden zitten, maar helaas. Op een gegeven moment werd Billy, dizzy van de griep, van de trap geplukt door de pater, die verantwoordelijk was voor de ziekenzorg en linea recta naar de ziekenzaal gebracht. Daar moest hij blijven tot de koorts zou zijn weggetrokken. Inmiddels waren de lessen begonnen en zodoende liep Billy een achterstand op van een week. Hij zou het nooit meer inhalen. De rapporten werden hoe langer hoe slechter. Een pater, die persoonlijke begeleiding verzorgde, had over de situatie een gesprek met Billy waarin hij voorstelde dat als het dan zo slecht met studeren wilde, hij altijd kon kiezen om Broeder te worden. Dan kon hij ook goed werk verrichten, later. De Witte Paters hadden ook een broederafdeling. De broeders hadden dezelfde kleding als de paters, met dit verschil, dat zij geen rozenkrans om hun nek droegen. Nou, dat vond Billy toch een schofferend voorstel. Dat was hem toch echt te min. Er was hem immers ingepeperd dat hij een hoog IQ had, wat dacht die pater wel!
Na verloop van enige tijd zag Billy ook wel in dat het zo niet langer kon schreef tegen het einde van het schooljaar een brief naar huis, waarin hij vertelde dat hij het niet meer zag zitten op het seminarie en dat hij geen missionaris meer wilde worden. Van enige emotie gaf hij geen blijk. Hoe het verder zou moeten evenmin.
Hoe die mededeling thuis werd ontvangen is niet bekend, maar Billy stelde zich voor, dat zijn moeder Anni wel zeer teleurgesteld zou zijn, terwijl hij voor zich zag, dat Jo stiekem een gat in de lucht sprong.

Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 10 maart 2021 om 16:39
Hartelijk dank voor deze prachtige bijdrage, F. Ohlenbusch, zo ontvangen wij ze niet vaak. Die beschrijving van het vertrek, de eerste dagen en de twijfels, wel of geen broeder worden... De grote wandeling, het natuurzwembad, de moestuin en die eerste kennismaking met de missiepaters, dat zal bij andere oud-leerlingen weer veel herinneringen oproepen. Goed dat dit zo bewarad blijft. En benieuwd naar het vervolg!
Dick de Vos zei op 10 maart 2021 om 16:58
Ik zit iedere keer vol enthousiasme de reacties te lezen. Jammer dat het college is afgebroken, maar goed we hebben niet het eeuwige leven zo ook het college.

Ook probeer ik op de site https://www.erfgoedkloosterleven.nl/zoeken/collecties-zoeken.php?mivast=1212&mizig=210&miadt=1212&miaet=1&micode=AR-P024&minr=1195733&miview=inv2 iets te vinden. Je krijgt alleen de index te zien dacht eerst je kunt on-line iets inhoudelijk vinden, jammer dat is niet het geval.

Een opmerking bij het stuk van F. Ohlenbusch Hij schrijft dat de broeders geen rozenkrans droegen, dat was volgens mij wel het geval. Het verschil zat hem in het kruis. De paters hadden een kruis met aan het einde witte kralen en de broeders hadden een kruis met zwarte kralen.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 11 maart 2021 om 15:42
Hallo Dick, inderdaad is er geen online archiefmateriaal via die weg te vinden, helaas. Het blijft dan bij online foto's, voor Sterksel: https://www.erfgoedkloosterleven.nl/zoeken/collecties-zoeken.php?mivast=1212&miadt=1212&mizig=213&miview=tbl&milang=nl&micols=1&mizk_alle=sterksel Dank voor je aanvulling wat betreft de rozenkans van de broeders en paters. Nu valt het me ook pas op, op foto's zoals hier: https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/de-missionarissen-van-afrika-mafr Een subtiel maar niet te missen onderscheid.
Eugene Huveneers zei op 11 maart 2021 om 17:03
L.S
Graag zou ik ook digitaal jubileumbirk 2911 willen ontvangen
Ik heb op Paulus gexeten 1059- 1963.
B.vD
Dick de Vos zei op 11 maart 2021 om 22:41
Was weer eens aan het google, bij het intoetsen van st Paulus College Sterksel kwam ik op de volgende site terecht : https://www.heemkundekring-hlz.nl/
Met veel foto's van het college. Bij het zien van de refter was er behoorlijk wat veranderd, geen lange tafels en banken maar gewoon een tafel voor 6 personen. De gang waar iedereen een menige keer de rozenkrans liep te bidden. Bij het zien van de foto's komen steeds meer herinneringen naar boven.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 15 maart 2021 om 13:52
@Eugene: dank voor je reactie. Ik heb met Frits contact opgenomen en het jubileumboek is naar je verstuurd. Het zou leuk zijn als je hier nog eens wat over je verblijf zou willen vertellen, hoe je dat hebt ervaren. Graag tot ziens!

@Dick: mooie vondst en bedankt voor het delen van de link! Helaas niet overal een jaartal erbij, maar bij eentje zie ik 1949. Misschien de rest óók uit de jaren veertig? Of vooroorlogs? Moeilijk te zeggen! Geeft wel een mooie indruk van hoe de oudere generaties internen gehuisvest waren.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!