i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Boxtel
Jaar: 1929
Tags:

Een prentbriefkaart van Rustoord St. Antonius

vertelde op 25 oktober 2016 om 19:41 uur

Deze prentbriefkaart vond ik in de kaartenverzameling van mijn vader, die via zijn moeder Hendrika van Kol familie was van de uitgever: "A. van Kol. Mag. de Bijenkorf Boxtel". Op de achterzijde van de kaart zit een postzegel van 2½ cent met een stempel "Boxtel 10 Dec. 1929 Station 1".

Het met potlood geschreven adres en de tekst lijken helemaal uitgegumd en enigszins gekrast. Op de voorzijde zien we een ingekleurde foto van Rustoord St. Antonius in Boxtel.
Rusthuis St. Antonius

In 1870 liet de heer Lange deze villa bouwen, die de naam “Huize Lindelust” kreeg. Rond 1925-1926 verkocht de toenmalige eigenaar de villa met tuin aan de afdeling Amsterdam van de Bond van Grote Gezinnen. Deze bond liet de villa verbouwen tot koloniehuis, dat de naam kreeg van “Vacantie- en Rustoord Sint Antonius”, dat op 15 juni 1926 officiëel werd geopend.

Hier kwamen kinderen uit de grote steden in het westen van het land om aan te sterken tijdens de vakantie. Acht jaar lang kwamen hier jaarlijks gemiddeld zo’n 60 kinderen.

In 1933-1934 werd onder leiding van architect Maquette van het nieuw te bouwen koloniehuisKoot een model-koloniehuis gebouwd op initiatief van de Stichting Katholieke Kinderuitzending van het bisdom Haarlem, die de vakantiekolonie ook exploiteerde. Op 26 oktober 1966 werd het huis gesloten voor kinderopname.

In 1967 werd het complex verkocht aan de St.-Martinus Stichting die op 26 maart 1967 de naam St.-Antonius weer verving door Lindenlust en er een verpleegtehuis voor langdurig zieken in onder bracht..

 

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (13)

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 26 oktober 2016 om 21:04 uur

In Boxtel had men dit Rusthuis met de naam "Sint Anthonius".
Echter een half uur rijden westelijk in Kaatsheuvel had men een Missiehuis met die naam.

Op een oude briefkaart met poststempel-datum 1934 staat vermeldt : Deze kaarten worden verkocht ten bate van het Missiehuis "SINT ANTONIUS' - Kaatsheuvel. In oude kranten, op BHIC vind je o.a. dat dit Missiehuis in 1914 / '15 is gebouwd en er op 26 Dec. 1944 er een V1 bij is neergekomen.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 27 oktober 2016 om 09:22 uur

Bijzonder verhaal weer, Gerard! Wat zou het mooi zijn als zich hier mensen melden die zelf nog op de vakantiekolonie zijn geweest, om aan te sterkten in deze landelijke omgeving. We wachten af ;-)

Rinus Zonneveld zei op 30 april 2018 om 20:40 uur

In 1959 of '60 ben ik 6 weken in Boxtel geweest. Dit werd geregeld door de RK parochie Laurentius in Heemskerk mmv Mevr. Floor Ik was toe 12 jaar. Volgens mij moet dit zijn geweest in het tehuis St. Antonius.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 1 mei 2018 om 15:24 uur

Dat zou heel goed kunnen Rinus. Heb je nog speciale herinneringen aan je verblijf in Boxtel? Of weet je nog hoe jullie b.v. de dag doorkwamen?

Rinus Zonneveld zei op 10 mei 2018 om 21:12 uur

Elke dag hete melk met vel; huh! Dagelijks middagslaap 1 1/2 uur; Vaak wandelingen maken in het bos, hutten bouwen en bootjes snijden uit boomschors, erg leuk! Een keer op zaterdag tv kijken op kamer van directrice (Dappere Dodo of Pipo de Clown). Vanuit de doorgang slaapzaal-zusterkamertje las de zuster voor, voor het slapen gaan.

Rinus Zonneveld zei op 10 mei 2018 om 21:20 uur

Ik heb nog een foto van mijn groep. 13 jongens op een boshek
Ik denk dat er alleen jongens waren. Ik kan mij niet herinneren dat er meisjes waren; volgens mij niet. Ik weet niet hoe ik hier de foto kan toevoegen.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 14 mei 2018 om 14:33 uur

Wat leuk om zoveel mooie herinneringen te mogen lezen Rinus, de hete melk met vel uitgezonderd :). Bedankt daarvoor en de foto mag je naar ons sturen (info@bhic.nl). Die gaan we graag bij jouw reactie plaatsen.

Tineke Bredero zei op 26 februari 2019 om 18:13 uur

Begrijp niet dat er mensen zijn die hier leuke herinneringen aan hebben. Het waren de ergste 6 weken uit mijn leven. Gewoon op de trein gezet met een onbekende vrouw. Ik was 10 jaar. Er zaten zowel jongens als meisjes. Ja, die melk met vel was vies. Maar dat was het ergste niet. Ik vond het er vreselijk, had heimwee, ben er heel ziek geweest, veel flauwgevallen in de kapel i.v.m. nuchter naar de mis. Verplicht je bord leegeten met o.a. bloedworst en allerlei andere viezigheid. Mijn haar werd afgeknipt bij aankomst. De hele week dezelfde onderbroek aan. Je haar moest je wassen met groene zeep. 1x in de week onder de douche. Ik vond het een strafkamp. Kan er een boek over schrijven. Maar dat heeft Boudewijn Buch al gedaan. " Het Dolhuis".

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 27 februari 2019 om 09:34 uur

Beste Tineke, bedankt dat jij ook jouw verhaal hier vertelt. Aan de hand van wat je beschrijft, kan ik me voorstellen dat je daar heel nare herinneringen aan hebt. Het klinkt allemaal behoorlijk heftig.

Dat lijkt in strijd met eerdere reacties, maar we merken het hier vaker: dé waarheid bestaat niet. Zelfs twee mensen uit hetzelfde gezin kunnen zich bepaalde gebeurtenissen totaal anders herinneren. Niet alleen de gevoelens verschillen, maar vooral de betekenis die wordt gegeven aan de ervaring. De gebeurtenis blijft hetzelfde, de herinneringen niet; die zijn heel persoonlijk.

Juist daarom waarderen wij het zeer als mensen beide kanten van een verhaal willen en durven te belichten. Veel dank voor jouw bijdrage.

Tineke Bredero zei op 28 februari 2019 om 08:52 uur

Marilou, dank je voor je reactie. Het is onvoorstelbaar maar ik ben nu 67 jaar en ruik nog steeds de geur van het huis. Denk zelf dat dit onder de categorie jeugdtrauma valt. Geen idee waarom sommige het over bleekneusjes uit de stad hebben. Ik kom zelf uit een dorp aan zee met duinen en bossen. Aangezien mijn moeder zeer depressief was speelde ik als kind altijd buiten. Dus een bleekneusje was ik zeker niet. Als je nog nooit van je leven in een trein hebt gezeten en een vreemde vrouw neemt je aan de hand en zet je op een bank in de trein die vervolgens vanaf Den Haag naar Boxtel gaat, waarvan je op 9 jarige leeftijd niet een weet waar het ligt, is dat redelijk traumatisch te noemen. Heb verschillende keren overwogen om naar huis te lopen. Wist zeker dat de Bosscheweg 113 het verlengde weg was de Rijsstraatweg bij ons in het dorp. Ja zo denkt een kind van 9. Althans ik. Was 9 jaar in die tijd en geen 10 zoals ik in mijn vorige reactie schreef. Over mijn ziek zijn daar het volgende. Ik heb er schurft opgelopen in dat R.R.R. huis. Rust, Reinheid (hm hm ) Regelmaat. Van mijn kin tot mijn tenen in de creme gezet. Waarschijnlijk permetrine creme. Vervolgens van kind tot tenen helemaal in het verband gerold en daarna op zolder neergelegd. Echt rein was het er zeker niet. Dat rust klopte aardig. Je mocht in mijn herinnering niet eens praten met de andere kinderen. Althans niet binnen de muren van het huis. Wat ook extreem was dat je allemaal op je linkerzij slapen. Ik lag rechts in de hoek dus ik heb 6 weken naar een lichtblauwe muur mogen kijken. Het was zo erg , dat als je je in je slaap omdraaide, men je wakker maakte en je duidelijk maakte dat je weer op je linker zij moest gaan liggen. 's-Avonds moest ik me tussen de bedden op mijn knieën uitkleden. Dat viel niet mee. Maar we sliepen dan ook zonder onderbroek. Wel een pyjama broek. Dat moest dus op de grond uit het zicht gebeuren dat omkleden. Ben er zeker niet opgeknapt in dat huis. Heb er alleen maar zeer vervelende herinneringen aan. Een vreselijke periode in mijn leven. Oh, onze groep hadden ze de naam :"De pony's" gegeven. Het was in de herfst van 1961.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 28 februari 2019 om 11:39 uur

Opnieuw ben ik zeer onder de indruk van je verhaal, Tineke. Als je het zelf niet hebt meegemaakt, kun je nauwelijks bevatten hoe dat moet zijn geweest. En als je er dan bij bedenkt dat je destijds negen jaar was, dan zijn de woorden 'behoorlijk heftig' een understatement.

Los van de zwaarte van je verhaal ben ik verheugd dat je dat hier wil delen. Omdat alleen op deze manier verschillende kanten van een verhaal worden belicht. Bovendien vind je de juiste woorden voor een beeldend en aangrijpend relaas.

Nogmaals dank.

Mieke zei op 14 mei 2019 om 13:50 uur

Ik herken deze verhalen maar al tegoed!
Wij werden vanuit Rotterdam per bus daar heen gebracht.De snoepjes die ik had meegekregen werden afgepakt zodra we daar binnen stapten.Heb er nooit een van gekregen.
Eerst werd je onderzocht en gedoucht dat ging er hard handig aan toe.
Daarna naar de slaapzaal waar je een bed kreeg aangewezen.
Elke dag wist je precies wat je te doen stond.
3x per dag naar de eetzaal en inderdaad melk met vellen! Als je het niet opdronk ging er een zuster achter je staan en zij hield je hoofd naar achteren en goot het dan zo in je mond brrr!!
Buiten spelen was dan nog wel leuk.
Mijn ouders kwamen 1x op zondag met de trein.Wat een hele onderneming voor hun was en ze moesten ook oppas regelen voor mijn broers want die mochten niet meekomen.
Dat vond ik wel leuk maar het afscheidt was vreselijk ik wilde mee naar huis!
Ook hebben we een keer in een een of andere processie mee gelopen wat heel lang duurde.
Elke vrijdagavond werd je gedoucht en nagekeken op luizen.Vreselijk!,
Wat een vreselijke tijd, kwam nog magerdere en zieker thuis dan ik daarvoor was.
Gelukkig hoefde ik na die ene keer er niet meer naar toe!

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 15 mei 2019 om 09:02 uur

Hallo Mieke, ook jouw bijdrage is aangrijpend en tragisch om te lezen. Wat moeten al deze gebeurtenissen een enorme impact op je hebben gehad. Wellicht is het een (schrale) troost dat er hier meer mensen zijn die dezelfde ervaringen hebben? Of voel je dat niet zo?

Goed te lezen dat je na die ene keer ervan verlost was, want zo heb je dat ongetwijfeld ervaren. Veel dank voor het delen van je herinnering.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: