skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg

Kerkenpad tussen roggevelden door

Vroeger werd voor een bezoek aan dorp en kerk door de afgelegen bewoners een pad gevormd langs of binnendoor over de akker, het kerkenpad. Vader kende de zandpaden binnendoor bij de jaarlijkse bedevaart naar Zeeland en Handel. Onlangs liep ik tussen hoog opgeschoten groen van de (nog!) prachtige ongemaaide bermen, een herinnering van meer dan vijftig jaar geleden.

Voor een bezoek aan Tante Drieka, een zus van ons moeke op buurtschap Achterste Hoenderbosch, bewandelden we twee smalle zandweggetjes, kerkenpaden. Op het einde van het eerste pad, de Voorste Hoenderbosch was rechts de plaats waar smid Piet Ivits het vuur stookte om de stalen reep te verhitten voor het karrenwiel.

Vervolgens staken we de dwarsweg over, links stond de boerderij van Neul Verstraten. Daar begon het tweede Kerkenpad, slingerend over de met koren ingezaaide akker naar de Achterste Hoenderbosch. Ik genoot vooral wanneer het rogge was, dit graan werd flink hoog, de akker gaf een weids uitzicht, de geur, het ruisen van de halmen en het door de wind golvend graan, als golven op zee; soms zag je een wolkje stuifmeel.

Een smal pad, met de fiets kon je elkaar moeilijk passeren; het werd ieder jaar omgeploegd, met het te belopen werd het weer verhard. Verder gingen we, linksaf voor het familiebezoek, in de wintermaanden namen we ‘s avonds een met petroleum gevulde stallantaarn mee. Rechtdoor liep het Kerkenpad vervolgens naar het buurtschap Weeg en Kooldert; we gebruikten dat in de oorlog om bij de boer het emaillen kannetje met melk te laten vullen.

Sommige kerkenpaden hadden namen zoals Driekskes pèdje, de verbinding tussen het gehucht Zoggel en de Hoenderbosch, liggend op de akker van Driek Geurts van de Maasstraat. (Na het jaarlijks omploegen, i.v.m. het recht van overpad, maakte  Driek het enigszins gèf beloopbaar, Jo Geurts.) Op 15 augustus 1944 liepen we met ons moeke via een kerkenpad vanaf de Zoggelse pad eerst parallel langs de spoorlijnsloot en dan linksaf naar den Hulstheuvel om daar de versiering te bewonderen, aangebracht voor de Neomist Toon van de Elzen. Terugkomend zagen we een donkere lucht van het bombardement op vliegveld Volkel.

En op weg naar òns láánd ‘t Buske, gelegen achter het Retraitehuis, beliepen we eerst ’t Stigje en daarna nog enkele zandpaden. In het dorp het skijt pèdje: vanaf groenteboer Van Gemert aan de Markstraat voerde een smal kronkelig paadje binnendoor naar de kerk, de naam deed daar eer aan. Ook naar Tante Marie in de Vijfhuis maakte we gebruik van zanderige weggetjes. Jaren fietsten mijn broers en ik naar het werk in Erp door de gehuchten De Knip, Duifhuis en Kraanmeer over smalle, onverharde fietspaden.

In de zeventiger jaren zong Wim Sonneveld Het Dorp, over de landelijke veranderingen in Deurne, met de tekstregel "een zandweg tussen koren door, ik was een kind, hoe kon ik weten dat dat voorgoed voorbij zou gaan." De kerkenpaden en korenvelden zijn verdwenen, ik was 23 en legde het in de zestiger jaren vast met enkele afbeeldingen, op weg naar òns Tante Drieka!

Reacties (5)

Rini de Groot zei op 2 juli 2016 om 09:08
Onlangs werd me verteld, dat op een dag het Kerkenpad vanuit de Achterste Hoenderbosch naar de Weeg geblokkeerd was met een gegraven kuil.
Dit namen de voetgangers niet in dank af en werd het gegraven gat met de uitgeworpen aarde gedicht en vereeuwigd met een foto.
Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 4 juli 2016 om 12:07
Een goede actie!
Cor van den Broek. (Bruukske) zei op 8 november 2016 om 14:56
In mijn jeugd, zo'n 20 jaar later dan die van Rini, heette het "Driekskespèdje," al het "Zoggelspèdje," Het werd jaarlijks ook niet meer omgeploegd maar was zelfs verhard met puin. Als klèèn mènneke, slingerde we altijd behendig over het pèdje om het grove puin te ontwijken. Als we haast hadden om op school te komen, gingen we op het eind dwars door de spoorsloot, 't spoor over om zo via 't kazernestraotje, de "Straot," in te fietsen. De pad vanaf Nöl Verstraten, de Patrijsweg naar de achterste Hoenderbosch, heette "De Lange Pad. In de zomer werd die door ons, klèèn jong, gebruikt om uit te testen hoe hard de crossbrommers gingen en als je dan tegenliggers tegen kwam moest je even dwars door het koren. De Patrijsweg is het enige weg die na de bebouwing van Uden Zuid, nog onveranderd is. In gedachte zwerf ik nog regelmatig over de oude Hoenderbosch om inspiratie op te doen voor mijn wekelijkse column in de Mooi Uden Krant.
Rini de Groot. zei op 1 oktober 2019 om 23:16
In het boek dat vandaag uitgeven werd, Het Dorp, van Wim Daniëls,
is bij het verhaal: ‘Een zandweg tussen koren door’ de bovenste foto geplaatst.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!