skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen Bhic

Kinderhuis Rustoord in Oisterwijk

De familie Perk bouwde in 1875 het oorspronkelijke landhuis aan de Heusdensebaan 12. Het werd ‘Bij, of Aan, het Heerken’ genoemd. De erven Perk verkochten het voorname huis aan J.J. Vürtheim uit Rotterdam, die het Rustoord noemde. Op 25 februari 1927 kochten de Zusters van Barmhartigheid uit Maastricht het huis met het prachtige park.

Oisterwijk, Voormalig kindertehuis en klooster Rustoord, 1988. Foto: BHIC, fotonr. PNB001047301Op 8 september 1927 betrokken de eerste zusters het landhuis. Ze namen de zorg op zich voor kinderen die niet thuis opgevoed konden worden: jongens tot vijf jaar en meisjes tot veertien jaar. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leed het huis grote schade door de ontploffing van een munitietrein op het emplacement bij het station. De zusters en de kinderen konden tijdelijk worden ondergebracht op Catharinenberg bij de zusters franciscanessen. Het huis werd geheel gerestaureerd.

Oisterwijk, klooster aan de Heusdensebaan 2, 1988. Foto: BHIC, fotonr. PNB001047291In 1957 werd het complex uitgebreid met vier dagverblijven, een baby- en peuterzaaltje, een ziekenzaaltje met onderzoekkamer en een kapel, die de afscheiding vormde tussen het slot en de kinderafdeling. Architect Jan van Esch breidde het kleuterhuis in 1967 uit en moderniseerde het hoofdgebouw, het klooster.

De zusters moesten hun werkzaamheden in 1975 staken en het huis werd gesloten. Daarna kwam het gebouw in handen van het A.C. de Bruyn Instituut en gebruikte de FNV het als opleidingscentrum. De zusters kochten het pand Heusdensebaan 2, dat ze in 1987 weer verlieten voor een verblijf in huis Vroenhof bij Valkenburg-Houthem. In 2000 werd in het voormalige kindertehuis het Hotel en Congrescentrum De Leijhof gevestigd.

Oisterwijk, Hotel en Congrescentrum De Leijhof, 2010. Foto: Collectie Jan Smits
Oisterwijk, Hotel en Congrescentrum De Leijhof, 2010. Foto: collectie Jan Smits

Het complex heeft een intieme voortuin. De gevel vertoont drie bouwfasen. Het middendeel van twee bouwlagen is het oudste. Links daarvan de uitbreiding in nagenoeg dezelfde stijl. Aan de rechterzijde ligt een tot in de tuin reikende vleugel. In de tuin, waaraan de dagpaviljoens grensden, was een grote speeltuin ingericht en de zusters hadden er een moestuin en een kleine boerderij.

Bron: J. Smits, Vademecum van religieuzen en hun kloosters in Noord-Brabant, Alphen aan de Maas, 2010

 

Reageer hieronder en deel je herinneringen aan Rustoord. Foto's zijn ook welkom en kunnen worden verzonden aan internaten@bhic.nl.

Petra van Nispen stuurde deze foto's van haar verblijf en dat van haar zus Tineke op Rustoord,1954-1961:


1



2. Meisje met KLM tas is mijn zus Tineke. 



3. Meisje met rode stip is Tineke.



4. Meisje met rode stip is Tineke.



5. Petra en Tineke gemarkeerd met rode stip.



6. Meisje in spagaat op de vloer is Tineke.

Reacties (106)

Anton de Bruijn zei op 6 januari 2018 om 05:05
Wat een eenzijdig en , nog erger, reclame verhaal. Huize Rustoord was voor heel veel kinderen geen thuis. Een verdrietig hoofdstuk uit hun verleden. Jammer dat een gemeente als Oisterwijk daar zo mee omgaat. Heb, samen met mijn twee broertjes, van 1963 tot 1967, in dat tehuis "gewoond".
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 6 januari 2018 om 14:06
Beste Anton, hartelijk dank voor je reactie. Deze gegevens hebben wij (met toestemming van de auteur J. Smits) overgenomen uit het boek 'Vademecum van religieuzen en hun kloosters in Noord-Brabant'.
Het zijn 'kale' gegevens over het gebouw en de functie van het gebouw.
Waarbij bij natuurlijk graag de herinneringen van onze lezers willen horen om dit verhaal kleur te geven. Mocht je dit willen doen, dan alvast onze hartelijke dank.
Truce van den Berg-Deckers zei op 17 januari 2018 om 20:54
Als kind heb ik daar vaak gespeeld. In de grote vakanties, en ook op de woensdagmiddagen. Wij woonden op Lind 4 en later op Lind 40. Wij hadden 9 kinderen waarvan 3 meisjes en 6 jongens. Ik heb het over de jaren net naar de oorlog. Mijn ouders zijn in 1947 van Boxmeer naar Oisterwijk verhuisd. Mijn vader werkte bij de firma Linthorst en maakte religieuze beelden. Zo stond in de tuin van Rustoord een soort Lourdes grot. Het Maria beeld is van de hand van mijn vader. En het is best mogelijk dat wij daarom mochten spelen In de tuin en mee mochten eten. Dat was altijd buiten, aan lange smalle banken van aluminium borden! Het was altijd zomer, en het rook er naar gemaaid gras!
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 18 januari 2018 om 10:29
Bedankt voor het delen van deze leuke herinneringen; het gevoel dat het de hele zomer mooi weer was en de gezelligheid van die lange tafels; dat moeten mooie zomers geweest zijn.
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 18 januari 2018 om 11:08
@Truce; heb je toevallig nog een foto van deze Lourdesgrot?
Gerry vd Wetering
Gerry vd Wetering zei op 17 maart 2018 om 20:31
Wat een rot tijd hebben we daar gehad bij die nonnen, ik en mijn broers en zussen kwamen daar in 1966
Ik zelf heb daar ruim 3 jaar gezeten
Mishandeling was daar heel normaal en wat al niet meer er gebeurde van alles behalve iets goeds
Truce van den Berg zei op 17 maart 2018 om 20:57
Helaas geen foto van de grot, ik las ook dat iemand het een ‘grotje’ noemde’! Wellicht was het maar een grotje!
Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 19 maart 2018 om 10:03
Dank je wel, Gerry, voor de verwijzing naar deze website. Er staat inderdaad een foto uit augustus 1958 in van de grot en het Mariabeeld.
Wat triest om te lezen dat jij daar met je broers en zussen zo'n moeilijke tijd hebben gehad. Ik hoop dat het jullie nu goed gaat!
Caroline Vervaet zei op 4 mei 2018 om 18:09
Ja hoor dit Maria grotje stond bij de ingang links van de lange tuin en moestuin die in mijn herinneringen afgesloten was. Hier speelden wij niet.En alleen bij bijzondere gelegenheden (communie, familie,maatschappelijk werkster en of voogd of voogdes. Er liep dan altijd een zuster op de achtergrond mee.. Meestal Soeur Mathea van groep Irene en Soeur Augusta S’Ugusta genoemd van mijn groep Margriet.Dit waren 2 zussen..(later overste) de andere kant van de heg speelden wij op een grote weide met aan het einde de afscheiding met indrukwekkende hoge populieren. Als ik nu waar dan ook populieren zie denk ik altijd aan deze bomenrij. Bovendien vanuit deze weide kon ik altijd nog mijn vader uitwuiven als hij op het perron stond als hij op bezoek geweest was. Ik zag dan een stuk van schoenfabriek Jupiter aan de linkse kant en dan nog een gebouw en dan een stukje doorkijk naar een ietsie pietsie perron wat hoger lag.
Truce zei op 4 mei 2018 om 19:36
Mooi verhaal!
Zo heeft dit gebouw en omgeving voor iedere betrokkene een eigen herinnering!
Een vader waarna je zwaait als hij op het perron staat. En idd dat is er aan de linkerzijde achter! Nu is er de pleegzorg bij gezinnen thuis. Ook niet altijd fijn voor de kinderen.
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 5 mei 2018 om 09:34
Bedankt Caroline en Truce, voor jullie reacties op ons verhaal. Inderdaad mooi om te zien dat ieders persoonlijke herinneringen aan dit gebouw en alles wat er zich afspeelde met anderen wordt gedeeld.
Peter kuijpers zei op 16 september 2018 om 01:03
Anton de Bruijn uit Rotterdam ja dat weet ik nog goed jij je twee broertjes en jouw vader kwam dan op bezoek.
hannie de cort zei op 10 december 2018 om 03:57
Daar vond kindermishandeling plaats en er werden kinderen verhandeld. Veel mensen hebben daar trauma's opgelopen.
peter kuijpers zei op 10 december 2018 om 11:36
Ik zat toen in zgn Groep Beatrix bij zuster Rosalie en rector Hansen woonde daar in het naastgelegen huis hij droeg op de zondagen de mis op in het kapel voor de aanwezige zusters. Ik herinner mij nog de reis naar Italie en het 40 jarig bestaan van dit Kinderhuis Rustoord aan de Heudensebaan 7 Oisterwijk. Ik heriinner mij ook Sander en Maarten Bredero en de twee Kermis jongens Fred en John en de van Nispen Joop en Ad van deer Steen. Adje van Mechelen, Josje Puts van de naastgelegen schoenenproducent. Rene van der Wiel uit Oisterwijk Ik herinner mij nog de zusters Mathea, Moeder overste Agusta, zuster Carolina en Gundulfa, zuster Elisabeth en zuster Albedina. Sint Josphschool en de Ulo Mulo de fraters in Tilburg. De schooljuf van der Meer en de tuinman Koenen.
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 10 december 2018 om 12:19
Bedankt voor jullie reacties Hannie en Peter. Wat verschrikkelijk om te horen dat er dit soort dingen gebeurd zijn, maar uit de reactie van Peter maak ik op dat er gelukkig ook goede herinneringen zijn aan dit kindertehuis.
Gerry zei op 10 december 2018 om 13:51
De meeste kinderen die daar zaten in mijn tijd hebben slechte herinneringen, er zijn natuurlijk ook uitzonderingen , sommige nonnen hadden duidelijk een voorkeur voor sommige kinderen en dat was niet altijd voor niks , daar zat vaak ook weer iets achter, ( vul zelf maar in)
peter kuijpers zei op 10 december 2018 om 15:04
Ik heb goede herinneringen. Ik mocht mee naar een vakantiereis Italie en andere uitstapjes. Ik was daar van 4 tot 10 jaar. Groep Beatrix groepsleidster was Lies Borst uit oosterhout daar kocht in de weekende logeren en zuster Rosalie ik had het zeker niet slecht. De jongens slaapzaal en meisjes slaapzaal Het kapel en de speeltuin de moestuin en de grot met Maria ze hadden ook fazanten en krielkippen Zuster Angelina reed toen in een donkerblauwe Fiat Moeder Augusta kon lekker koken. Ik had het niet slecht.
Gerry zei op 10 december 2018 om 15:37
Wij zaten er met 6 kinderen, wij hebben nooit geen uitstapjes gehad . Ik zei al je had uitzonderingen
Zuster Alberdina liep altijd met een paar jongentjes aan de hand , dat waren haar beste vriendjes, die konden niks fot doen
Gerry zei op 10 december 2018 om 15:38
Ik bedoel fout doen
Piet Jacobs zei op 1 maart 2019 om 13:28
Mevrouw Hannie de Cort, wat bedoelt u met de opmerking dat er op Rustoord 'kinderen verhandeld werden?' Bedoelt u dat letterlijk?
En die mishandelingen, weet u dat uit verhalen van verschillende kinderen?
Piet Jacobs, lid Oisterwijkse heemkundekring De Kleine Meijerij.
Ellen Heijen zei op 18 maart 2019 om 00:03
Nog steeds voor mij niet duidelijk waarom ik er naar toe moest maar de trauma's zijn nooit weg gegaan al hebben ze tegenwoordig een plekje
ben opzoek naar het archief weet iemand waar ik dat kan vinden zodat ik puzzelstukjes op zijn plek kan leggen en het gewoon af kan sluiten
ik ben er in 1969 geweest dat ik zeker weet , het was iets waar niet over gepraat werd.
Anton de Bruijn zei op 22 maart 2019 om 02:16
Hallo lieve mensen, ik vind dit platform van het BHIC geweldig om weer met elkaar in contact te komen en onze gezamenlijke geschiedenis te delen. Heb sinds januari 2018 niet meer gereageerd. Maar 1 maart 2019 was ik verbijsterd en verontwaardigd over de opmerkingen en vragen van Piet Jacobs. Beste man, wat heb jij te zoeken op deze site van het BHIC? Ik dacht dat het een forum was voor de kinderen [van toen] van huize Rustoord. Jij hebt geen ene betrokkenheid en toch trek je het verhaal over de mishandelingen van Hannie de Cort in twijfel. Als je iets wilt weten over toen, neem maar contact met mij op. Ik kan wel een boekje open doen. Zo niet, blijf s.v.p. weg van deze site. Gr.Anton de Bruijn.
Christian van der Ven
Christian van der Ven bhic zei op 22 maart 2019 om 10:06
Allereerst, voor degene die graag het verhaal willen lezen bij de foto van de grot waar Truce naar verwijst, is hier de link: https://bhic.nl/ontdekken/verhalen/lourdesgrot-in-oisterwijk

@Ellen: Niet altijd zijn de archieven van dergelijke tehuizen bewaard gebleven, helaas. Ik vermoed dat je in dit geval het beste eens kunt informeren bij het Erfgoedcentrum Nederlands Kloosterleven: https://www.erfgoedkloosterleven.nl

@Anton: Het is natuurlijk heel fijn dat een verhaal als dit op onze website een ontmoetingsplaats wordt voor de kinderen van toen. Bij meerdere verhalen zien we een soort van digitale reünies ontstaan, waar mensen elkaar soms na jaren weer terugzien, leuke herinneringen delen, maar ook vreselijke gebeurtenissen ophalen. Die ontmoetingsfunctie is ook een doel van deze website.

Maar níet het énige doel. Het is namelijk beslist niet zo -en daarin moet ik Piet Jacobs in bescherming nemen- dat de kinderen van toen, de enigen zijn die zich rond dit verhaal mogen scharen om te reageren. Ook mensen die bijvoorbeeld historisch onderzoek (willen) doen naar het rusthuis, zijn welkom. En gezien zijn vragen en lidmaatschap van de lokale historische vereniging, hoort Piet Jacobs daarbij. Welkom dus.

Overigens lees ik persoonlijk in Piets vragen geen twijfels bij het verhaal van Hannie, maar vraagt hij in mijn ogen slechts om verduidelijking en bevestiging. En daarmee is niets mis.

Desondanks kan ik me voorstellen dat zijn vragen héél vervelend over kunnen komen bij betrokkenen, inderdaad alsof hij het verhaal van Hannie in twijfel trekt. Wellicht wil hij zijn vragen nader toelichten, en het doel waarmee hij ze stelt. Zodat zijn (goede) intentie duidelijk wordt.
mwg mulders zei op 26 mei 2019 om 14:39
wat een verhalen dit raakt mij zo vooral als de kinderen er zo jong al komen.
zelf heb ik in heize de beuken gezetyen in nijmegen en daar waren de zusters erg lief en goed voor de kinderen.
in den HAAG bij de zusters in huize Angela daar heb ik 5 en een half jaar erg moeilijk gehad.
De groep zuster die wij hadden gaf niets om de meisjes en ze had haar handen los.
ik hoorde dat zij ook zelf het klooster later uit is gestapt.
ik heb veel nachtmerries van die non .
toen ik 13 jaar was werd er door deze non gezecht tegen mijn dat wij blij mochten zijn dat wij bij hun waren want wij deugen niet en horen niet in deze wereld.
dit hoor en zie ik iedere keer in mijn nachtmerries terug.
ik ben nu 69 jaar en ik raak het maar niet kwijt.
ik maak het met mijn dieren wel goed en heb ook bewust gekozen om mijn leven alleen door te brengen.
wens alle kinderen nu volwassen mensen veel geluk en gezondheid.
lieve groet m.mulders
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 27 mei 2019 om 12:15
Enorm geroerd door je aangrijpende verhaal, M. Mulders. En wat dapper dat je dat hier vertelt. Het voelt zo onrechtvaardig dat ook op je 69ste je dromen (en daarmee ook je leven zelf) nog worden bepaald door mensen die je op jonge leeftijd zoveel verdriet hebben aangedaan, terwijl je zo afhankelijk van ze was.

Veel respect voor je oprechte bericht, ik wens je alle goeds, sterkte en kracht.
Wilma Weerens zei op 9 augustus 2019 om 19:15
beste mensen

Ik heb in rustoord gezeten vanaf mei 66 tot Den ik oktober.

Ik herinner meAnton en Kokkie de Bruijn van deze reacties. fijn om contact te krijgen.

Wil graag delen. inmiddels ben ik 65 jaar. Herinner me nog veel uit deze periode.

groet Wilma Weerens
Wilma Weerens zei op 10 augustus 2019 om 22:28
dag beste mensen
veel te vertellen over Huize Rustoord. Heb er kort gezeten doch genoeg stof om over te praten. Naast de familie de Bruin was er ook nog familie De Poot uit Oss, familie van Delft en Wijnands. ik zat in de groep van juf. Maria uit loon op zand en juf Ria. Veel nonnen.Zuster Ancilla is me erg bijgebleven. Er was ook een babyafdelin. Ene Gerda staat op mijn netvlies. José de Bakker uit Schin op Geul.
Caroline Vervaet herinner ik me ook nog. Er waren stenge regels doch buiten was het goed op de wei en in de speeltuin.
hartelijke groet Wilma Weerens
Peter Kuijpers zei op 11 augustus 2019 om 10:36
Kinderhuis Rustoord. Ik zat bij zuster Rosalie in groep Beatrix. Ik had het niet slecht. Ik ken ook zuster Angelina, zuster Albedina, zuster Gondulfa , zuster Lodefica, zuster Elisabeth, zuster Agusta, zuster Mathea, Josje Puts van de schoenen farbriek, Anton en Kokkie de Bruin uit Rotterdam, Rene van der Wiel, Sander en Maarten twee zonen van huisarts dokter Bredero. De twee kermis jongens Jonny en Freddy, Ad van der Steen Joop van der Steen, Adje Mechelen, familie van Nispen, ik herinner mij nog veel over de tijd dat in dat tehuis verbleef. De vakantie reis naar Italie met de bus. Het 40 jarige bestaan van het tehuis was een groot feest. De tuinman meneer Toemen en Meneer Ko. De rector die daar naast het huis woonde het kapel waar de zuster gingen bidden, De zwart wit geblokte tegels in de gang naar het kapel. het vertrek waar de zusters verbleven in de hoofdgebouw de ingang waar altijd een dakloze man een bordje eten kreeg bij de voordeur op de grond zat te eten. de moestuin en de hoge populieren die daar aan het eind van het grasveld in een rij naast elkaar stonden. De speeltuin en de paden waar op de fiets doorreden ik heb daar toe wat afgefietst. de fazanten en kippen en ook de groenten tuinen aan de achterkant van de aangebouwde groepen want later werd een nieuw stuk aangebouwd. De jaarlijkse sinterklaas viering. Ik had het niet slecht. ik was 11 jaar toen ik daar wegging.
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 12 augustus 2019 om 13:34
Bedankt Wilma en Peter, voor jullie herinneringen.
@Wilma: kun je je nog wat strenge regels herinneren?
@Peter: wat mooi om te lezen dat je het er niet slecht gehad hebt. En de vakantiereis naar Italië zal vast indruk gemaakt hebben, denk ik?
Gerry zei op 13 augustus 2019 om 20:06
Ook ik ken nog alle namen van die nonnen
Maar ik wou dat ik ze nooit gekend had
Wat een ellende hebben we daar gehad
Lichamelijke m ishandelingen en misbruik en geestelijke mishandeling
Peter Kuijpers zei op 14 augustus 2019 om 11:40
Merkwaardig dat er ook erg veel negatieve reacties zijn. Vooral die reacties van Gerry ik vind het hoogst merkwaardig. Ik weet niet wat ik daarvan allemaal moet geloven. Ik had het zeker niet slecht, dus hoe kan dat dan? Dat sommigen het "heel erg slecht" hadden ? Ik heb er totaal niets van meegekregen dat destijds in dat tehuis mishandeling plaatsvond of andere strafbare feiten. Ik vraag het mij af of dit wel echt zo is, want ik ben er niet van overtuigd, of dat daar destijds strafbare feiten plaatsgevonden hebben tegen kinderen, die daar om welke reden dan ook tijdelijk en of voor lange duur werden opgevangen. Ik heb nog iets van gemerkt dat daar kinderen werden mishandelt of anderszins nooit! Ik had het niet slecht. Dus daar blijf ik bij. ;-)
Ellen heijen zei op 14 augustus 2019 om 12:04
fijn dat jij het fijn had Peter
ik zelf heb er lang niet bij stil gestaan en kon dingen die ik ervaarde niet altijd plaatsen tot dat
ik als zorgverlener bij iemand die in de appartementen woonde moest zijn.
toen ik het gebouw binnen liep kreeg ik braakneigingen
eerst snapte ik niet waarom tot ik ontdekte dat waar ik was.
en mogelijk wordt het door jou niet als mishandeling ervaren maar door mij wel
ik kreeg daar elke ochtend een bord Brinta, dit lustte ik niet. maar moest ik eten , kreeg niets anders. Omdat ik weigerde werd het naar binnen gelepeld, waarop ik moest braken, dit braaksel werd opgelepeld en ook in mijn mond gestopt.
ik kreeg dus een voedzame maaltijd.
Op kaarten die naar mijn familie werden gestuurd die ik zogenaamd geschreven had stond dat ik het erg naar mijn zin had. Jammer dat ik nog niet echt kon schrijven .
al met al ervaringen die niet super zijn. en ik wil niemand over een kam scheren.
dus noem geen namen want in je geheugen kan dit anders zijn.
Zoek nog steeds naar mijn dossier, heb dit nog niet kunnen vinden heb wel een dossier van de kinderarts maar daar staat geen opname reden in en die wil ik heel graag weten. Zoek gewoon verder want ooit komt alles boven water.
Gerry zei op 14 augustus 2019 om 15:25
Beste Ellen
Als je meer wilt weten kun je misschien
je dossier inzien bij het BHIC in de Bosch
Dat heb ik namelijk ook gedaan samen met een zus van mij
Groetjes Gerry
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 15 augustus 2019 om 09:20
Beste mensen, eenieder is hier gerechtigd om op een acceptabele manier zijn of haar herinneringen te delen, of deze nu goed of slecht zijn.
En bij ons, het BHIC, zijn inderdaad de rechterlijke archieven van de provincie Noord-Brabant ondergebracht. Mocht er een dossier zijn dan kan dat inderdaad hier ingezien worden. Het beste is om een mail met zoveel mogelijk gegevens aan ons te sturen (info@bhic.nl) waarop wij alvast het onderzoek kunnen gaan starten.
Gerry zei op 15 augustus 2019 om 21:01
Marriet Jans
Truce van den Berg zei op 15 augustus 2019 om 22:23
In de jaren 50-tig, was de naam van dit kindertehuis in een halve boog aan de voorzijde van het pand op de grond de letters ‘RUST OORD’ te lezen! Deze waren vervaardigd van stukjes kapot servies!
Vond ik altijd prachtig en creatief ....weggooien is zonde!!
Norah zei op 15 augustus 2019 om 23:44
Hallo Gerry,

Normaal bemoei ik mij hier niet mee, misschien niet zo verstandig, maar ik leef volledig met je mee en sta achter je. Ik heb de afgelopen tijd genoeg over dit zgn. rustoord gelezen, en ik weet wat nonnen kunnen aanrichten.
Het allerbeste gewenst!
anton de bruijn zei op 16 augustus 2019 om 02:43
Lieve mensen, laten we aub ons verleden en herinneringen delen! Niet oordelen over wat ieder van ons heeft beleefd en ervaren. Ik zelf heb Rustoord niet fijn gevonden. Er was in die tijd ook geen plaats voor persoonlijke aandacht voor de kinderen. Elke avond huilend in slaap vallen, vanwege de heimwee naar huis en het verlies van moeder. Wie boeide dat? Dat er nonnen rondliepen met losse handjes? Dat ik, als 12-jarige, dat niet accepteerde zit mij nog steeds dwars. Dat is nl. de reden om ons, de kinderen de Bruijn, over te plaatsen naar een ander internaat.Toen kwamen wij terecht in een kompleet andere wereld, die veel erger was als Rustoord. De wet van de sterkste heerste hier. Maar, terug naar Rustoord. Ik heb nog een aantal fotos uit die tijd. Als ik de gelegenheid heb ze te digitaliseren, plaats ik ze op dit forum. Blijf lief voor elkaar, een groet van Anton!
Gerry zei op 16 augustus 2019 om 12:13
Beste Anton
Jou naam komt me bekend voor
Volgens mij zat je daar dezelfde tijd als wij
Wij kwamen daar in mei 1966



Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 16 augustus 2019 om 19:33
Mooi verwoord Anton, laten we zeker lief zijn voor elkaar en elkaar met alle respect blijven behandelen en zeker respectvol voor elkaars mening en herinneringen. Die foto's, Anton, zullen we graag voor je plaatsen. We willen ze ook voor je digitaliseren hoor, maar mocht je ze gescand krijgen, dan mogen ze opgestuurd worden naar info@bhic.nl.
Hannie de Cort zei op 17 augustus 2019 om 20:42
Hallo,

Het is een bekend feit dat sommige nonnen daar een voorkeur hadden voor bepaalde jongens en die werden met fluwelen handschoenen behandeld. Snap dat zij een andere belevingswereld hebben en gelukkig voor hun, ik gun niemand wat ik daar heb meegemaakt samen met mij zussen. Spreek uit ervaring ook over verhandeling van kinderen. Alle negatieve verhalen kan ik bevestigen daar is niets van gelogen. Ieder heeft zijn eigen ervaringen in het leven en niet die van jezelf is alleen de waarheid benader dit respectvol. Er was daar maar een lieve non en die wilde daar ook liever niet zijn, de rest waren echt geen zusters van liefde eerder van de duivel zo erg was het ja. Doeislief :)
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 18 augustus 2019 om 14:38
Na twee verzoeken van onze kant om op een acceptabele manier herinneringen op te halen en elkaars meningen en herinneringen te respecteren blijkt dit toch niet voldoende te zijn.
Zeker de laatste reacties waren van dien aard dat wij ze hebben verwijderd. Dit soort reacties horen hier op ons forum niet thuis.
Peter zei op 19 augustus 2019 om 15:39
Ik had het goed. Ik mag niet klagen. Ik mocht mee op reis naar Italie, ik mocht het jubileumfeest 40 jarig bestaan bijwonen. Ik mocht in de weekenden weg. Ik mocht met de twee kermis-jongens het dorp in dat waren John en Freddy. Ook was ik regelmatig op wandeling en mocht ik meerijden met zuster Angelina zij had de zorg over de kinderen die ziek waren. Ik herinner mij het kapel en de rector. Ik herinner mij de twee tuinmannen. De tent en de fiets/wandelpaden. De fazanten en de grot de moestuin en de hoge populieren. De kapper en de gymleraar. in de wintermanden levertraan en onder de hoogte zon. Zondag's was het bezoek dag je kon dan ook snoep kopen aan het loket bij zuster Elisabeth. zuster Augusta kon lekker koken. Ik herinner mij Sander en Maarten Bredero, ik herinner mij Anton de Bruin en Kokkie die kwamen uit Rotterdam Ik herinner mij juffrouw Agnes en Lies. Josje Puts van de schoenenfabriek Sint Joseph school en de fraters in Tilburg de Mulo Ik herinner mij Rene van der Wiel uit het dorp ik was regelmatig op de lindelaan bij Hoetel de Zwaan Ook herinner ik mij dat toen Princes Beatrix in Oisterwijk kwam bij een van haar beste vriendinnen dat was toen vlak bij het Kindertehuis. Ik herinner mij zuster Lodefica zij vergde de was zij was altijd hard aan het werk. Ik heb veel goede herinneringen.
Gerry zei op 21 augustus 2019 om 15:11
Ik heb er ooit eens een rondleidingen gehad in de Leijhof
Heel veel dingen zijn hetzelfde gebleven
De stenen trappen , de kelder en de zolder
De lange gang als je binnenkomt
Heel vreemd om het allemaal terug te zien
Gerry zei op 21 augustus 2019 om 15:12
Rondleiding moet er staan
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 21 augustus 2019 om 21:56
Helemaal duidelijk hoor, Gerry. Ik kan me voorstellen dat het heel bevreemdend werkt om dat na al die jaren weer terug te zien.
Elly Verwijst zei op 27 augustus 2019 om 19:34
Ik reageer omdat ook wij als kinderen hier hebben gezeten.
Ik zie veel dezelfde namen, ik ben inmiddels 65 jaar en nog steeds getraumatiseerd, alsmede mijn familie. Ik ben hier nooit overheen gekomen.
Ga weleens kijken en ervaar steeds opnieuw de pijn en trauma's en herkenbare verhalen. Ik zoek en denk nog vaak aan personen die ik graag zou ontmoeten. Wij hebben nog zeker foto's van die tijd ook de Maria grot, als er iemand is die onze naam herkend, o.a. Kitty de Kleijn? Henky
een joggie van 2 jaar die de meeste tijd in de hoek stond .
Er is veel over te vertellen en heb al veel herkenbare verhalen gelezen.
Het was een groot drama in Kindertehuis Rustoord!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Elly en misschien kennen jullie mijn zus Marjo Verwijst
Ik zoek nog steeds naar herstel van de aangerichte schade bij heel veel kinderen nog steeds speelt op volwassen leeftijd
Groetjes Elly verwijst
Gerry zei op 27 augustus 2019 om 21:06
Hoi Elly ik ken je nog wel , ook je zus Marjo en Jola
Wij zaten er in de zelfde tijd als jullie
Annie, Nellie ,Gerry , sjannie ,Harrie en Tonnie de Poot
Ons Annie en ik zijn nog bij jou thuis geweest toen jullie weer thuis woonden ,ik geloof dat dat in Den Bosch was,klopt dat?
Groetjes Gerry
Elly zei op 28 augustus 2019 om 10:39
Beste Gerry,

Ik werd een paar dagen geleden geconfronteerd met deze o.a. deze informatie over "Rustoord" ik komt ineens veel binnen. Ook met Marjo
erover gesproken. Beide moeten we het nog even laten bezinken,het roept teveel emoties op. Wel kan ik je alvast zeggen, dat wij dan in de zelfde tijd daar verbleven, Nu herken ik de namen van het gezin de Poot.
Jij zou dan bij mijn zus Marjo in de groep hebben gezeten. Je vraagt of wij toen nog in Den Bosch woonde, helaas niet, we waren verhuisd. Ik ben 1 keer weggelopen, toen ik met een vuist op mijn hoofd werd gebonkt, opstaan, na het handgeklap van Zuster Alberdien en schelle geluid "geloof zei Jezus christus, en dan moest je direct op je knieën naast je bed zitten om te bidden. Ik werd niet wakker. Vandaar die vuisten op mijn hoofd. waarna ik ben weggelopen. Hoe me dat lukte weet ik nog maar vaag. alleen met mijn nog kleine spillen beentjes rende en rende, huilde maar stopte niet, volg de bordjes Den Bosch dit was op een ochtend om half zeven. Ik zal je een nog lang en traumatisch verhaal kunnen vertellen.
Nu even terugkomend op je vraag of wij toen nog in Den Bosch woonde, moet ik antwoorden met nee. Want zelfs ik wist niet meer waar we woonde. Aankomend in Den Bosch dodelijk vermoeid en verzwakt stond ik voor ons huis, maar we woonde er niet meer. Uiteindelijk zijn we verhuisd naar Veghel. Waarschijnlijk ben je daar dan op bezoek geweest.
Ik wilde het kort houden, maar ook een antwoord geven.
Dikky volgens fam. de Kleijn donker prachtig lang haar , stil en in haar eigen wereld, was mijn grootste toeverlaat en ik was veel bij haar.
Ik zou graag met haar in contact komen. En Henky 2 jaar ik ontfermde me altijd over hem, een klein bond jochie. ik heb nog ergens op zolder van heel veel kinderen een album met van veel kinderen een heel klein plukje haar.
Groetjes Elly Verwijst
Gerry zei op 28 augustus 2019 om 12:36
Hoi Elly
Ik zat in de groep van Zuster Alberdien
Wat was dat een kreng zeg ,die heeft veel kinderen geslagen
Ik weet ook nog dat ze met een klerenhanger op je bed kwam slaan
als je in bed lag ,of met die stok met die haak om de bovenraampjes open te maken
Kinderen moesten ok vaak voor straf op die enge zolder
of de kelder in
m.mulders zei op 28 augustus 2019 om 15:52
hallo dappere mensen wat een leed is jullie daar aangedaan.
i weet ook dat als ze te laat wakker werd dan riep de non op staan en wij gaan geen tanden poetsen want dan komen wij te laat in de kapel.
nu te tandde pasta lag achter slot en grendel dus dan moest je met je tanden borstel na voren komen en dan kreeg je een heel klein likje er op.
ze kwam langs de chameretten en dan trok ze het gordijn met een rot gang open en trok ze mijn deken van het bed af.
i had het winters erg koud en moest bij het raam liggen want ze riep altijd je stinkt,al was dat niet zo maar ze had echt een hekel aan mij.
weet nog dat ze riep jullie mogen blij zijn dat jullie hier zijn want jullie deugen niet en horen niet in deze wereld.
ik was toen 13 jaar en ze komt zo uit het niets na mij toe lopen en roep dat tegen mij en liep vervolgens zo weer langs mij heen weg.
ook het klein neren van vragen wil je lang haar of kort? Ik zij lang, nu dan krijg jij het kort zij ze en knipte alles er af en lachte zij dat het zo scheef was zo ging dat met alles wat jij zij wat jij wilde dan zij na dan krijg je korte sokken aan.
goed ik loop nog in mijn eigen huis nachts op mijn tenen bang dat de buren wakker worden als ik na de wc moest want je mocht je bed niet uit..
ik mocht niet hoesten want dan riep ze dat je op moest houden met hoesten anders ging je de oude douche in.
dit was in huize Angela op de prinsegracht in den Haag.
ik ben altijd alleen gebleven want ik vind het vies als mensen aan mij zitten.
heb veel respect en bewondering voor al de kinderen nu volwassen mensen dat zij ook heb moeten vechten om in leven te blijven.
dit van mij was door een kreng van een groep non gedaan. Hoorde later dat zij uit het klooster was gestapt.
ik heb 5 en een half jaar daar gezeten .
lieve mensen diep respect voor u allemaal die zo nog wat van hun leven heb kunnen maken zo ver het nog ging ergste heb ik altijd gevonden dat toen je wegging niemand mocht zien en dat je geen afscheid mocht nemen.
hellaas was dat zo ook in het kindertehuis de beuken waar iender een het zo goed heeft gehad maar geen een klacht van is geweest.
je kwam uir school ik was 12 jaar en snapte niet waarom de meester van mij een hand wilde, ik zij meester ik kom zo toch weer terug, ja zij hij.
de meester mocht niet zeggen dat je over geplaats werd.
ik kom aan op de Beuken en mocht niet na binnen en moest gelijk in de auto stappen en werd zo weggevoerd na Angela in den Haag.
en daar in de Beuken had baby's en peuters en kleuters en jonge school gaande kinderen het zo na de zin die zuster waren er voor de kinderen
daar mocht je gewoon nachts na de wc en als je hoesten moest kwam ze een beetje drinken brengen.
wat een verdriet toen ik zo maar ineens weg werd gebracht.
goed ik ben 9 jaar en ik leid aan ptss van wat er thuis is gebeurd en bij de non in de haag. Ik leef op goede medicijnen daar voor.
beste mensen probeer hoe moeilijk het ook kan zijn zelf plezier in je leven te maken?ik leef met 5 katten en kreeg van de gemeente ineens een bos bloemen om dat het zo vris en netjes hier is en dat de katten de vrijheid in huis en de 20 meter lange afgezette tuin hebben.
lieve groet Maria Mulders.



Elly Verwijst zei op 30 augustus 2019 om 16:01
Lieve mensen,
Gerry voor jou wil ik laten weten dat ik je nu ook terug ken net als Nelly
fam. de poot. van o.a.jullie heb ik nog foto's gevonden.
Wilma Weerens zou volgens mij ons gezin ook moeten kennen, Marjo, Jola, Helma en ik zelf Elly Verwijst, ik zoek nog uit welke broertjes er ook waren, wij kwamen uit een groot gezin van negen kinderen, Marjo en ik waren een van de oudste uit ons gezin, Rene, Helma, Jola, Frans zijn helaas overleden. Ook de namen Anton en Kokie de Bruijn klinken bekend.
Naar Anton de Bruijn, wil ik graag zeggen , dat je een mooi bericht deelt.
laten we inderdaad onze ervaringen delen en niet oordelen over anderen,
ieder van ons heeft zijn eigen ervaring en eigen tijdsverblijf, herinneringen. Voor mijzelf en Marjo geld zeker dat we veel verhalen herkennen en nog steeds een traumatische ervaring blijft ook al zijn we nu volwassen mensen..
Delen is helen.
Intussen weet ik de achternaam ook van Henky Raijmakers, ook al was ikzelf nog een kind, maar ontfermde me veel over hem.
En ik weet nog dat ik veel tijd vertoefde op de babykamers, na het ontbijt vroeg ik vaak mag ik naar de babykamer, ik gaf daar flesjes door de spijltjes aan de kleine kindjes. Weg uit de zaal, volgens mij verbleef ik in de Margriet groep. Oh en een kleine herinnering , volgens mij zeiden wij en nu nog steeds niet zuster Albertina, maar altijd Schrabedien, echt een
vreselijk, traumatiserende non..
Zorg allen goed voor elkaar en begrip. We lijden niet voor niks nog steeds.
Elly Verwijst
Gerry zei op 30 augustus 2019 om 20:30
Daar schrik ik van Elly , ik ging veel met je zus Jola om
Volgens mij was ze net zo oud als ik ,ik ben nu 63
Maar ik wil je zeggen zet door meid , laat je verleden niet je leven beheersen.
Loslaten is moeilijk , maar we moeten door

Elly Verwijst zei op 9 september 2019 om 14:00
reactie voor Gerry,

Wij staan inderdaad op je foto, rechts op tafel Helma, onder rechts met bril is Marjo, en ik sta achteraan naast dat meisje met donker haar links, volgens mij naast Nelly de Poot, Jola staat er niet op.
Mooi om terug te zien, dank je wel. Het ga je goed.
Elly Verwijst
Anton de Bruijn zei op 2 april 2020 om 00:44
Ik krijg al vanaf 9 september 2019 geen berichten/reacties meer! Hoe kan dit? Gr.Anton
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 2 april 2020 om 17:21
Hallo Anton, bedankt voor je berichtje. Ik heb het even nagekeken maar er zijn sindsdien geen reacties meer bijgekomen. Waaraan dat ligt, durf ik niet te zeggen: de mogelijkheid om te reageren staat open...

We zien overigens dit soort schommelingen wel vaker terug op onze site. En soms wordt er naar jaren opeens weer wel gereageerd dus wie weet, gebeurt dat hier ook wel weer een keer.
peer zei op 27 april 2020 om 18:04
Via een artikel over planten en bomen kwam ik uiteindelijk uit bij een boom bij Huize Rustoord en las ik vervolgens alle bovenstaande reacties.
Voor iedereen is het aan te bevelen om het boek te lezen van Daniëlle Hermans/Esther Verhoef: Stil in mij, overleven bij de nonnen.
Ik heb het net vorige week gelezen en het boek is een openbaring. Veel van het bovenstaande zie je daarin terug met de getuigenis van de kinderen (nu volwassenen), die in de diverse instellingen hebben gewoond.
Het gaat zeker niet voor iedereen op, maar voor de buitenwereld was het beeld anders dan de werkelijkheid.
Peter zei op 28 april 2020 om 14:09
Wat een klaagzang op deze site, verschrikkelijk en het zijn ook iedere dezelfde personen, die de negatieve verhalen rondstrooien! En ik vraag mij af wat dit allemaal voor zin heeft.
Gerry zei op 28 april 2020 om 14:59
Ja Peter jij bent hier de enigste die niet klaagt
Jij had het zo goed met zuster alberdina
Ze was zo lief voor jou
Je mist ze vast .Ik kan je wel haar adres geven
Kun je met moederdag bloemen brengen
Of was het meer een vriendin????
Peer zei op 28 april 2020 om 20:09
Beste Peter,
Ik kan met de beste wil van de wereld uit mijn bijdrage geen klaagzang constateren. Maar aan je reactie te lezen lijkt het wel alsof je, om wat voor reden dan, bewust de ogen wil sluiten voor de mensen die andere ervaringen hebben.
Ik kom, zoals eerder gemeld, volkomen objectief op deze site terecht en had toevallig het genoemde boek gelezen, waarin ook getuigenissen voorkomen over Rustoord en Catharinenberg, beide in Oisterwijk.
Mijn advies: lees eerst dit boek eens en kom dan bij deze discussie terug met een gefundeerd oordeel. Tenzij je niet openstaat voor wat er (ook) gebeurde.
Gerry zei op 28 april 2020 om 21:19
Goed gezegd Peer
Iedereen mag zijn verhaal kwijt
Goed of slecht...de meeste die daar waren hebben
slechte ervaringen
Kleintje zei op 12 mei 2020 om 23:55
Hallo allemaal, ik kwam hier terecht omdat ik zocht op het huis waar ik een paar weken heb doorgebracht. Ik herken mijzelf op foto's van mei 1967. Ik was er niet op mijn plek, het was een vergissing want ik had een probleem met mijn longen en was per ongeluk door de huisarts naar dit tehuis verwezen. Mijn ouders kwamen mij opzoeken en kwamen er toen achter dat dit geen sanatorium was voor gezondheid maar een tehuis voor kinderen wiens ouders er (tijdelijk) niet voor konden zorgen. Ik ben er dus maar kort geweest maar ik ben geschokt door de verhalen, geen idee of mij zoiets is overkomen of dat ik iets gezien heb bij andere kinderen. Ik was op 3,5 jaar, te jong wellicht om mij te herinneren. Ik wens iedereen veel sterkte en kracht toe vanwege de gruwelijke ervaringen.
Elly van den Elsen-Verwijst zei op 13 mei 2020 om 17:36
Hallo beste mensen,
Ik heb onlangs enkele reacties gegeven. maar zie ze niet geplaatst.
De reden weet ik niet goed. Misschien moet ik een account aanmaken.
Hartelijke groet,
Elly
G Van der Wal zei op 9 september 2020 om 17:12
Hallo allemaal
Jaja Ik heb het hele zooitje eens gelezen, en ben het met velen eens.
Die zusters waren echt geen lieverdjes.
Ik was drie of vier jaar en had per ongeluk in mijn broekje gepoept en in bad smeerde ze het broekje in je gezicht en lieten ze je zo een tijdje zitten.
ben met zes jaar naar de fraters in Tilburg gegaan en het was daar al niet veel beter, daar kreeg je met het spaans rietje op je blote billen als je rapport niet goed genoeg was,
Groeten Gerard van der Wal
Gerry zei op 9 september 2020 om 18:49
Ik kan geen bericht plaatsen
Gerry zei op 9 september 2020 om 18:55
Thuis moesten we weg omdat onze ouders niet voor ons konden zorgen
Maar we waren nog liever thuis
dan daar bij die rot nonnen
Er werden kinderen sexueel misbruikt , er werd geslagen met kleerhangers of een grote sleutelbos. Als je in bed had geplast werd je flink tussen je benen geknepen .Eten werd naar binnen gepropt en oren met geweld schoon gemaakt
Het was er vreselijk.
J. Paar zei op 10 september 2020 om 07:20
hallo allemaal, ik ben op zoek of iemand mijn man heeft gekend. Hij heeft daar gezeten vanaf 1958, zijn naam Jos Paar.
Hij kan zich niks meer herinneren van die tijd, wss alles weg gestopt. Ik hoor graag.
Met vriendelijke groet,
Jolanda Paar
Thea kremers zei op 4 oktober 2020 om 22:19
Hallo mijn naam is Thea kremers ik heb er ook lang gezeten het was een hel ik ken vele van jullie Antoon en zijn broers en nog vele van jullie zou graag nog in contact willen komen met jullie gr thea
Ingrid Baken zei op 6 oktober 2020 om 16:55
Hallo, ik kan van mijn tijd in Rustoord niets herinneren want ik was één van die babies. Ik (heette toen Charlotte van Kemenade) heb er 9 maanden gewoond vanaf juni 1964 tot februari 1965. In 1965 ben ik geadopteerd en gelukkig heel goed terecht gekomen. Heb fantastische adoptie-ouders gehad want ze zijn inmiddels overleden. Ik lees dat Elly Verwijst regelmatig op de babayafdeling was. Ik weet niet of dat in die tijd was maar ik zou graag er iets meer over willen weten. Ook of er nog foto's bestaan uit die tijd. Op de toyoly website staan 2 foto's waar Charlotte/Charlotje bij staat maar weet niet of ik dat ben. Heb lang geleden contact gehad met de verzorgster Jeanne Kivits maar die wist het ook niet. Alvast dank en groetjes, Ingrid
Ingrid Baken zei op 9 november 2020 om 16:38
Beste Ina, dank voor het sturen van de linken met foto's van Rustoord. Ik ken deze foto's en hiertussen staan ook 2 foto's met de naam Charlotje en Charlotte maar het is helaas niet duidelijk of ik dat ben of niet. Lieve groet, Ingrid
Nelleke van Nispen zei op 25 november 2020 om 22:58
Beste allen,
Hier een reactie van mij, Nelleke van Nispen, ik verbleef samen met mijn zusje, Tineke van Nispen, vanaf 1954 t/m 1961 ook in het kinderhuis Rustoord!
Ben verbluft, en geschokt, wat ik lees over de ervaringen van de mensen, die daar ook gewoond hebben!
Mijn zus en ik hebben dat gelukkig allemaal nooit meegemaakt!
Wij praten veel samen over ons verblijf daar , en we kunnen er niets slechts over zeggen!
Wij zijn daar altijd zeer goed verzorgd, het ontbrak ons aan niets!
Lekker eten, goede kleding, leuke gezellige feestdagen, en ook cadeautjes!
Regelmatig werd er iets leus georganiseerd!
Ook vrijheid, wat betreft,buiten het gebouw, naar vriendinnetjes gaan!
Er was ook altijd een fiets beschikbaar!
Wij kregen maar heel weinig bezoek van ouders,-en familie, en mochten dan regelmatig een weekend mee, met een juffrouw, naar haar huis!
Vonden wij geweldig, werden dan verwend!
In die tijd dat wij daar verbleven, woonden daar ook:(
Tiny Schelkes
Carolina Vervaet
Annelies Ras
Kokkie van Wijk en zus
Ans-en Jaqueline Ernst
Fidosia-en Ria Verbiezen
Jan van de Wal
_____________________
Soeur Augusta
Soeur Liesbeth
Soeur Lidwine
Soeur Mathea
Soeur Godeliva
En anderen, waarvan ik de namen niet meer weet!
Ook wij kregen wel eens straf, maar werden niet mishandeld!
Ben jaren later nog eens langs gegaan, toen leefde moeder Augusta nog! Wij hebben daar een goeie tijd gehad!
Vriendelijke groet,
Nelleke van Nispen

Nelleke van Nispen zei op 26 november 2020 om 00:39
Ik heb ook nog een aantal foto,s van die periode!
Lukt me niet ze te versturen nu, komt nog!
P/S: Wij hadden ook veel contact met de Fam. Puts, kwamen daar graag! Lieve mensen, waren dat,, en dat kon allemaal gewoon!!! Bedoel maar!
Kan me ook nog Gijsje de Rooiy uit Breda herinneren!
Groet Nelleke.
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 7 december 2020 om 11:22
@Nelleke: hopelijk wil het uiteindelijk toch lukken met de foto's. Benieuwd! Je kunt ze - samen met bijschriften - sturen naar internaten@bhic.nl en dan voeg ik ze hier toe.
G vd Wetering zei op 7 december 2020 om 11:37
Weer zo iets...ik bedoel maar
G vd Wetering zei op 7 december 2020 om 11:39
Alsof iedereen hier zit te liegen
zo komt het over.

Die paar menen die het goed hebben gehad..dat is juist ongelooflijk
Gerard Van der Wal zei op 7 december 2020 om 12:31
Ben het helemaal eens met G v d Wetering,
zo'n lieverdjes waren het niet die nonnen.
G vd Wetering zei op 7 december 2020 om 12:51
Nee dat is waar Gerard
In onze tijd was het er vreselijk
pma van nispen zei op 8 december 2020 om 02:19
Ik kan het nauwelijks geloven, deze gruwelijke verhalen!
Nadat ik en mijn zus in 1961 voorgoed naar huis gingen, zijn wij er nog regelmatig op vakantie geweest, omdat we dat zelf graag wilden, en vonden, het dan heel fijn daar!
Ook leuk was het onze vriendinnen weer te ontmoeten, en merkten dat zij veel vrijheid hadden gekregen!
Voor ons blijft Rustoord een goede herinnering!!
Natuurlijk blijft het altijd fijner in een gezin op te groeien, maar,, is niet altijd beter!!
Zeer zeker zijn er onder de nonnen-en juffrouwen altijd ( lieve, en minder lieve!
Die mensen zijn er in een normaal leven ook!
In ieder geval in mijn beleving ( 1954-1961) en aantal jaren nadien!
Geen kwaad woord over Rustoord!!
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 8 december 2020 om 09:39
@pma van nispen: graag wil ik je via deze weg nog bedanken voor de mooie foto's die je ons hebt gestuurd. Ik zal ze vandaag aan deze pagina toevoegen.

Wat fijn om te horen dat je zulke goede herinneringen hebt aan Rustoord. Op de meeste internaatpagina's zien we dat er heel verschillend wordt gereageerd, natuurlijk ook met veel emotie, net als hier. Want het is gewoon een heel belangrjik deel van jullie leven geweest, nog los van hoe jullie erop terugkijken. We krijgen dagelijks reacties van zowel oud-internen die een geweldige tijd hebben gehad, als internen wiens leven eigenlijk al grondig is verziekt (om het nog netjes te zeggen), en dan door degenen aan wiens zorg ze in goed vertrouwen waren overgeleverd. Bij minstens zoveel oud-internen zien we juist de gemengde gevoelens. Voor al die mensen geldt dat zij er niks aan kunnen doen dat ze het internaat zo herinneren en hebben ervaren. Als BHIC zijn we blij met ieders reactie ongeacht welk oordeel over een internaat wordt gegeven. We vinden het het belangrijkst dat op de internatenkaart ruimte blijft voor alle oud-leerlingen om hun ervaringen te delen.
Gerry vd Wetering
Gerry vd Wetering zei op 8 december 2020 om 10:03
Kan ook nog veel namen herinneren
De tijd dat wij er waren was vanaf 1966.
Sommigen van mijn broers en zusjes hebben er langer gezeten
Ik ging na 3 jaar naar een pleeggezin
In onze tijd daar hebben we echt geen goede herinneringen.
niemand van mijn broers of zussen .
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 9 december 2020 om 07:32
@Gerry: Hopelijk jij, je broers en zussen op Rustoord in ieder geval bij elkaar nog steun kunnen vinden.. Ik kan me ook niet voorstellen hoe het moet zijn geweest dat jullie vervolgens uit elkaar werden gehaald en in pleeggezinnen terechtkwamen en wat dat de rest van je leven met je doet. Hadden jullie na Rustoord nog veel contact met elkaar of duurde het een tijd voordat jullie elkaar weer vonden? Dank voor je reactie.
Gerry zei op 9 december 2020 om 16:01
@Thijs
We zaten niet allemaal bij elkaar in de groep. De jongens zaten bij zuster Rosalie en de oudere zusjes zaten ook in een andere groep. We waren daar met zijn zessen, drie broers en nog 2 zusjes van mij. Buiten zagen we elkaar wel . Maar je kwam nooit in een andere groep...ik weet ook niet of dat mocht.
We zijn later nog lange tijd uit elkaar geweest, sommigen bleven daar en de rest ging naar pleeggezin of een ander tehuis .
Het was er echt heel streng. We moesten ook altijd in de rij naar school lopen , zuster Elizabeth liep er dan achteraan. alleen dat al was heel niet.Het gevoel dat je bekeken werd. Ik vond het er vreselijk. Straf in de kelder of op zolder...slaag met sleutelbos of klerenhangers. En de vernedering als je in bed had geplast. Vreselijke tijd was het
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 14 december 2020 om 08:15
@Gerry: dank voor de toelichting en vreselijk wat jullie allemaal op zo'n jonge leeftijd al hebben moeten doorstaan. Bij wat je hier al beschrijft krijg je toch de rillingen. Ik had er trouwens nog niet bij stilgestaan, maar als je niet in dezelfde groep zat dan leefde je dus alsnog het grootste deel van de tijd gescheiden...
Fietje zei op 27 december 2020 om 19:10
Het archief van Rustoord is helaas weer in het bezit van de Belgische congregatie 'De zusters van Liefde". We hadden deze nodig voor mijn rechtszaak maar deze was vernietigd werd me medegedeeld. Ik heb inderdaad contact gehad met Erfgoed Kloosters en deze bevestigde dat 2 jaar voor de processen het complete archief was opgehaald. Ik heb contact gehad met de congregatie in België en deze hebben me verteld dat alles vernietigd was, dit kon ik niet geloven maar helaas was hier niets tegen te ondernemen. De rechter gaf geen toestemming voor verder onderzoek! Ik ben in een klooster gaan werken om het klooster leven beter te kunnen begrijpen en ik weet dat alle gegevens bewaard moeten blijven, zeker als er nog een lid van de congregatie leeft. Zuster Alberdine (ook onder andere aliassen bekend), leeft nog en was op de rechtszaak aanwezig. Het was absoluut geen fijn leven in Rustoord, ik probeer het verleden niet mijn leven te laten beheersen. Maar de gevolgen zijn soms heel groot, Ik heb al jaren geen contact meer met mijn familie, iedereen heeft er een enorme trauma aan overgehouden. De een wat erger dan de ander. Wat ik als zeer ongelofelijk heb ervaren: Dat degene die in Rustoord seksueel, geestelijk en lichamelijk misbruikt zijn niet serieus genomen zijn. Zowel door mensen die er zelf gezeten hebben als groepsleiders en de congregatie en de rechtbank. Toen ik mijn proces begon en tijdens het proces, kwamen steeds meer gevoelens, herinneringen en voor mij ongelofelijke gedachten naar boven. Ik had mijn beerput geopend en kreeg deze niet meer dicht. Nachtmerries, slapeloze nachten, ik werd steeds vaker getriggerd. Ik durfde niet meer onder de douche, kon niet tegen de kou, als mijn partner me wilde aanraken raakt ik in een soort waas, 's nachts werd ik gillend wakker. Kreeg steeds meer lichamelijke klachten doordat ik alles opnieuw beleefde, alleen nu veel bewuster. Hoe langer de tijd verstreek hoe meer er naar boven kwam. Ik ben door mede bewoners beticht dat ik hun verhaal gepikt hebt, ongelofelijk. Ik dacht we staan samen sterk, we gaan samen tegen de congregatie, maar nee. Blijkbaar was het voor vele een verhaal van wie de ergste ervaring had beleefd en werd de saamhorigheid en het elkaar helpen door je verhaal te vertellen en elkaar te steunen totaal vergeten, genegeerd. Ik heb mijn weg van genezing en verwerking alleen enmaar samen met mijn partner bewandeld. Ik hoopte op meer steun en meer erkenning, maar helaas kwam deze er niet of maar half. 7 jaar later, heb ik alles een plekje kunnen geven, ben in therapie gegaan. Heb een geweldige therapeuten mogen ontmoeten, die me met EMDR therapie het een plaats heeft kunnen geven. Tijdens mijn verwerken heb ik soms ook getwijfeld of dit allemaal wel gebeurt was, het onmenselijke wat enkele zusters ons aangedaan hebben. Gelukkig heb ik ook fijne herrineringen over rustoord, zoals de bomen, de tuin, het Mariakappeletje, de pauwen, sommige groepsleidsters en zusters die wel aardig waren zoals zuster Ancilla. Ik hoop dat ook jullie een weg van genezing vinden en het niet meer je leven beheerst, ik hoor nu niet meer de stem van Alberdine, dat mijn ouders niet van me houden en dat God niet van me houd, dat niemand van me houd. Ik wil ze geen gelijk geven, ze hebben me in mijn leven al veel afgepakt zoals een stuk van mijn jeugd, maar gelukkig heb ik mijn eigenwaarde behouden en ben ik het zeker waard om te leven.
Thea kremers zei op 27 december 2020 om 21:28
Ik heb dit bericht gelezen en weet er alles van had mij maar gebekt of geschreven want ik wist er alles van heb er ook alles aan gedaan om haar weg te krijgen dien non en het is mij ook gelukt naar een lange tijd ik zat veel in de kelder omdat ik alles zag wat er gebeurde een hel was het
Jeanne Hendriks
Jeanne Hendriks zei op 12 januari 2021 om 21:00
Hallo allemaal,
Ik heb ook in Rustoord gezeten maar ik heb eigenlijk weinig herinneringen. Dat zal niet zomaar zijn. Nu ik het boek “Stil in mij” aan het lezen ben komen er wat dingen los. Zeker de mishandelingen. Ik kreeg een hele tijd geleden ook vreemde gevoelens toen ik in de kranten las over het misbruik wat daar gebeurde.
Gelukkig kan ik ondanks dat mijn partner en mijn kinderen wel de nodige liefde geven. De Rustoord website op Toyoly is van ons, daar staat mijn verhaal op en heel veel foto’s die ik van lotgenoten heb mogen ontvangen. http://www.toyoly.nl/rustoord/rustoord.htm
Groetjes, Jeanne Hendriks (Heesbeen)
anton de bruijn zei op 14 januari 2021 om 00:52
Hallo, lieve allemaal|
Heb samen met mijn twee broertjes vanaf 1-3-64 tot eind juni 1967 in huize Rustoord gewoond(geleefd?) Ik kom nu van mensen allerlei verhalen/ervaringen tegen op deze site. Hartstikke prima! Wat ik jammer vind, ik herken geen namen van jullie. Dus, een verzoek van mijn kant is, geef aan wie je bent(voornaam/achternaam) welke periode, welke afdeling, welke non, welke leken, welke periode je in Rustoord bent geweest. Tussen haakjes, wat een rare naam voor een kindertehuis. Voor alle duidelijkheid; ik ben Anton de Bruijn en mijn broertjes zijn Cor ( toen Cokkie) en Wil. Misschien kunnen we samen wel ten strijde trekken tegen alle onrecht en pijn die velen van ons hebben ervaren.
Thea kremers zei op 14 januari 2021 om 10:14
Hoi Anton ik ken jullie heel goed was haast 10jaar daar vond het vréselijk daar er leeft nog maar een non van de bende van ellende en die is voor het gericht geweest maar dat heeft helemaal geen zin ze zit nog in Luik groetjes thea
G vd Wetering zei op 14 januari 2021 om 10:29
Zuster Alberdien leeft nog
Ze woont inderdaad in Luik
Wat een vals kreng was dat zeg
Gerry van de Wetering zei op 14 januari 2021 om 17:48
Hoi Thea dat is een lange tijd dat jij daar zat.
Dan heb je heel wat meegemaakt
Ik ken de namen Anton en Cokkie ook nog wel
Anton wij waren er met 7 zussen en broers
De oudste was Annie , Nellie
Gerry , Harrie, Sjannie,Tonnie en Willemjan de Poot was de jongste die was toe 2 jaar
Gerry vd Wetering
Gerry vd Wetering zei op 14 januari 2021 om 17:56
Hoe moet ik ook weer een foto plaatsen?
Thea kremers zei op 14 januari 2021 om 20:35
Hoi gerry jij hebt mijn foto's ook nog niet dat ik ze hoef Meschien kun je ze ook plaatsen als je dat wilt weet ook niet hoe dat moet
Gerry vd Wetering
Gerry vd Wetering zei op 14 januari 2021 om 21:27
Hoi Thea
Ik hoop dat ik foto's kan plaatsen
dan zal ik dat iig proberen

Morgen ga ik de foto's uitzoeken
Thijs de Leeuw
Thijs de Leeuw bhic zei op 15 januari 2021 om 06:02
Hoi Gerry, over de foto's: mocht je er ook op deze pagina willen plaatsen, dan kan dat door een mail te sturen aan internaten@bhic.nl, dan komen ze bij mij en dan voeg ik ze hier toe (zoals ook hierboven al is gedaan). Maar misschien heb je het wel over die andere site over Rustoord. Hartelijke groet,
Gerry vd Wetering
Gerry vd Wetering zei op 15 januari 2021 om 11:27
Dank je Thijs
Ik zal ze wel eens doorsturen

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!