skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman Bhic

Meester de Groot

Deel 1 van het drieluik over de onderwijzers van mijn lagere school. Het inleidende verhaal kun je hier lezen.

Uden 1955. Na zuurpruim Hermsen in de eerste klas verhuisde mijn klas van de Sint Jozefschool naar de sacristie van de St. Petruskerk. Er werd namelijk gewerkt aan een nieuwe school: de Pius X. Wat een feestelijk jaar was dat met meester de Groot.

Veel kan ik niet meer vertellen, want ik ben bijna alles vergeten. Een paar anekdotes moet ik echter vertellen, omdat die de man maken tot een held van onze jeugd. Natuurlijk kreeg je bij meester de Groot ook straf, als je bepaalde regels overtrad. Maar zoals de meester ons bespeelde, zo speelde hij ook met de manier waarop hij ons strafte. Geen klappen, geen houten borstels naar het hoofd gesmeten, geen tikken met een lat op de vingers, geen gemeen geknijp in armpjes, geen oren een kwartslag gedraaid. Niks op de knieën, in de hoek staan, de klas uit gestuurd worden, nablijven.

Foto vriendelijk beschikbaar gesteld door Ernest de Groot
Foto vriendelijk beschikbaar gesteld door Ernest de Groot

In de sacristie stond aan de rechterkant van het lokaal de kerststal opgeslagen. Koe, ezel, schapen, Jozef, Maria, Kindje Jezus, een engel, een paar verdwaalde koningen uit het oosten: de hele santenkraam stond daar bijeen op een kluitje. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het pronkstuk: de kameel.

Ik heb een zoete herinnering aan de straf waaraan hij mij eens onderworpen heeft. Hij tilde mij  op die voor ons tweedeklassertjes levensgrote kameel en daar zat ik dan. Hoog en droog, maar wel zodanig dat ik er niet zelf af kon klimmen zonder botten te breken. Hij liet me daar een eeuwigheid zitten, wel tot het speelkwartier, en pas toen iedereen de klas uit was tilde hij me weer van de kameel af. Hij was niet boos, ik was niet overstuur. Mijn straf was tijdelijke verwijdering uit de groep. De boodschap was duidelijk.

Vele jaren later leerde ik zijn dochter Heleen kennen, die ik mijn herinneringen aan haar vader verteld heb. Ze glunderde bij het horen van mijn verhaal dat liet zien dat meester de Groot hart had voor zijn vak en de aan hem toevertrouwde kinderen. Dat laatste is wat mij het allermeest is bijgebleven van deze aardige man.

Ik was echt niet de enige die gek was op die meester. Mijn broer Tiny had hem eerder ook al gehad. Die was bijvoorbeeld diep onder de indruk van zijn racefiets, een echte, met zo’n raar stuur, geen spatborden, geen dynamo en verlichting, twee derailleurs en hele dunne bandjes. Daarmee begaf hij zich naar school. Goed voorbeeld doet goed volgen: nu beklimmen zijn zoon Ernest en diens zoon samen de Alpe d’Huez.

Angorakat (foto: Ankarakediler. Bron: Wikimedia CC BY-SA 3.0
Angorakat (foto: Ankarakediler. Bron: Wikimedia; CC BY-SA 3.0

Mijn broer was ook weg van de verhalen die hij vertelde over verre reizen. Van een van die reizen had hij een slangenhuid meegebracht en die had ie opgehangen in de klas. “Hij was  minstens vijfentwintig meter lang”, zei mijn broer. Hij is later timmerman geworden, maar op dat moment had ie blijkbaar nog geen timmermansoog, want de maximale lengte van een python is tien meter. Maakt niet uit, het was een ruwe schatting van de lengte van het beestje vanuit kinderperspectief. Hij bracht ook gewoon twee Angorakatten mee naar school, die aan zijn voeten bij de lessenaar lagen lui lagen te spinnen. Nu zou hij gearresteerd worden voor het leed dat ie de katten en de kinderen aandeed. Toen illustreerde het de aard van zijn aanpak.

Een kleine relativering is hier wel op zijn plaats. In de tweede klas is De Meester nog veel meer een onbetwistbare autoriteit dan bijvoorbeeld in de vierde klas, waar ik meester A. van D. kreeg die een radicaal andere aanpak voorstond.

Meer onderwijzersportretten van Cor Dekkers

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:
Doe mee en vertel jouw verhaal!