i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Uden
Tags:

Monteur op afroep

vertelde op 4 december 2012 om 10:45 uur

Voor de storingsmonteurs was er bij Philips Uden in de jaren vijftig van de vorige eeuw een oproepschema. Buiten de werkuren werd bij een storing in de fabriek de monteur thuis gewaarschuwd. Doordat de bazen en dienstdoende monteurs niet over een telefoon beschikten, werd de bediende - die met de storing te maken had - er met de fiets op uitgestuurd.

Met de deurbel of door met steentjes tegen het slaapkamerraam te gooien, werd de aandacht van de monteur getrokken. Het gebeurde wel eens dat het leek of er opzet in het spel was, zeker wanneer de machinebediende in de buurt woonde van de storingmonteur. Na de storingsmonteur te hebben gehaald, bracht de machinebediende meteen een bezoekje - soms midden in de nacht - aan zijn vrouw.

Na zijn dienstverband bij Philips werd de betreffende man wel gevraagd hoe de storingen waren ontstaan. Het antwoord was heel simpel. De machinebediende blokkeerde namelijk opzettelijk de machine, waarna de zekeringen doorsloegen. Vervolgens deblokkeerde de man de machine weer en moest de storingsmonteur maar gissen naar de oorzaak. 

Later werd voor een telefoonaansluiting gezorgd. Maar het nadeel hierbij was dat de monteur toch aan huis gebonden bleef. In 1964 bracht Philips de semafoon op de markt, een nieuw product om draadloos een signaal af te geven. Deze semafoon werd ook voor de dienstdoende monteurs van Philips aangeschaft. Bij een storing waarbij hulp van buiten nodig was, werd dit aan de portier gemeld.

Deze maakte een telefonische verbinding die correspondeerde met de storing en prioriteit. Op zijn beurt gingen hierna letterlijk en figuurlijk bij de storingmonteur een of meerdere lampjes op de semafoon branden.

Hierboven zien we een afbeelding van de betreffende semafoon die Philips in 1965 op de markt bracht het gewicht: 4,5 kilo en gevoed met batterijen. In 1971 presenteerde Philips op de Firato een vernieuwde uitvoering, zakformaat het gewicht 750 gram, gevoed met een accu.  Nu - na 50 jaar - is de bovenstaande communicatie ondenkbaar vergeleken met de huidige. Voor de ene een voor- en de andere een nadeel.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (6)

Tiny.Rooijendijk. zei op 29 januari 2013 om 22:22 uur

Zelf heb ik ook nog jaren lang met de semafoon gesjouwd. Begin jaren 70 was ik onderhoudsmonteur bij Phillips en draaide ook in de storingsdienst mee.
Het ding was loodzwaar, omdat er een hele serie 1,5 volt's battereien in zaten. Als hij in de auto mee moest, dan moest je goed opletten en niet te hard remmen omdat je anders de kans liep dat hij omkieperde en de meter lange antenne afbrak. Op de slaapkamer had ik een rek staan welke op het stroomnet was aangesloten. Dan gebruikte hij geen batterijen. Hier schoof je, als je naar bed ging, de semafoon in en onder in het rek zat een grote bel die afging als er een oproep kwam. Dat ding maakte zoveel kabaal, dat de buurman er wakker van werd. Het leukste vond ik dat wanneer ik zondags naar de kerk ging, iedereen naar me keek. Er waren in mijn woonplaats Mill maar twee personen die zo'n ding hadden en dat was dokter Gunneweg en ik. Kun je je voorstellen wat voor een gewichtig persoon ik me voelde.

Mariët Bruggeman bhic zei op 31 januari 2013 om 10:05 uur

Bedankt Tiny voor je leuke verhaal en wat zul jij je inderdaad belangrijk gevonden hebben; jij en de dokter als enigen een semafoon. Dat kun je je nu niet meer voorstellen; nu is iedereen altijd en overal bereikbaar.
Nogmaals bedankt en met vriendelijke groeten,

Rini de Groot. zei op 25 februari 2013 om 20:06 uur

Met een ploeg van ongeveer 6 mannen, draaide we om de 6 weken een nachtdienst, geheel alleen.
Er was ook een storingsdienst regeling, buiten de uren en in het weekend. Wij kwamen niet in het aanmerking van zo,n kastje. Ik was een beetje jaloers op de elektriciens, alleen al om dan je ook een beetje verheven te voelen.
Vele hadden graag een nachtdienst waarin een vrije dag viel, zoals Hemelvaartsdag, ik echter niet want je was na enkele dagen aan het andere ritme gewend, na de vrije dag was het weer omschakelen.
Dit gebeurde in 1961, s,morgens na het douche bij Philips was ik om 8 uur thuis van het werk en nuchter voor de Zondags plicht. Ik nam de H. Mis van 9.00 bij de Kruisheren, tijdens de predicatie viel ik in slaap, de buurman wekte me op het einde van de dienst. Terwijl iedereen zondag vierde, dook ik in het bed.


Rini de Groot. zei op 23 december 2018 om 20:57 uur

Voor een afbeelding van de Semafoon zocht ik tevergeefs bij:
Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum en het Philips Museum in Eindhoven. M'n zoektocht werd beloond in het minder bekend maar zeer uitgebreide Museum van, Stichting tot behoud Philips Historische Producten Looyenbeemd 24 Eindhoven.
Een afbeelding stuur ik op naar BHIC.

Hilde Jansma
Hilde Jansma bhic zei op 2 januari 2019 om 12:27 uur

Dat klinkt heel pittig, het draaien van zo'n nachtdienst. Ik kan me ook goed voorstellen dat de ochtendmis van 9.00 uur je dan zwaar valt. Aan de andere kant lijkt het me ook niet prettig om altijd maar die semafoon met je mee te nemen, omdat je oproepbaar moet zijn.
Aan de hand van jouw verhaal Rini, vroeg ik me trouwens af of het ook echt status gaf om een semafoon mee te dragen, of dat het alleen zo voelde..?

Rini. zei op 28 juli 2019 om 20:56 uur

Tiny, nog steeds geniet ik van je uitgebreide reactie wanneer ik over de tijd waarin we leefde vertel. En daarbij die iemand attent maak op de Storingmelding in de zestiger jaren.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: