skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Lisette Kuijper
Lisette Kuijper Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Lisette Kuijper
Lisette Kuijper Bhic

Oma met poffer... en blaffer

Kijk hier, de vriendelijke 73-jarige Johanna Peters uit Gassel. Keurig gekleed, met Brabantse poffer, lieve glimlach om de lippen. Waarom deze vriendelijke oma terug te vinden is in ons archief? Zij is één van de mensen die een machtiging heeft voor het dragen van een vuurwapen. Johanna heeft een vergunning voor een revolver.

Johanna Peters uit Gassel. In bezit van een poffer en een revolver

Enkele honderden aanvragen en machtigingen van de gemeente Beers voor het dragen van een vuurwapen staan sinds kort online bij het BHIC. Eenvoudig door te zoeken op naam, beroep of woonplaats. Het gaat om documenten over de periode vanaf het ingaan van de Vuurwapenwet in 1919 tot het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1940. En op deze manier maakten we ook kennis met deze Johanna want al eerder stonden de vergunningen van Gassel, Schaijk en Zeeland online.

Wapens inleveren!

Anders dan in de Verenigde Staten, waar het dragen van een wapen een grondrecht is, kende Nederland tot de 20e eeuw nauwelijks regelgeving aangaande wapenbezit. Om stroperij tegen te gaan werd in 1896 eerst het dragen van wapens verboden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog namen veel vluchtelingen wapens mee naar het neutrale Nederland, aan het einde van de oorlog ontstonden bovendien in diverse landen revoluties. Om gewapend verzet tegen de eigen overheid te voorkomen werd in 1919 de Vuurwapenwet van kracht: alle wapens moesten worden ingeleverd en het dragen van een wapen was vanaf dan alleen nog mogelijk als aan de drager daarvan een speciale machtiging was verleend.

Zo'n machtiging moest in principe ieder jaar opnieuw worden aangevraagd. Vanaf dat moment zien we dan ook in de archieven aanvraagformulieren en machtigingen terug. Tenminste, als deze documenten bewaard zijn gebleven want dit was niet verplicht. Veel stukken zijn dan ook vernietigd. Het BHIC heeft echter van in ieder geval Gassel, Schaijk en Zeeland series documenten in de archieven teruggevonden. Deze zijn gescand en vanaf nu toegankelijk via de website. Voor wat betreft de stukken van Zeeland zijn we de heemkundekring dankbaar voor het kunnen digitaliseren daarvan.

Pastoor onder de wapenen

De meeste machtigingen werden overigens afgegeven voor landbouwers, in dit geval zo'n tweederde van alle
aanvragen. Landbouwers mochten een wapen dragen voor de veiligheid van huis en erf, bijvoorbeeld tegen schadelijk ongedierte. Maar ook werden machtigingen verleend aan bakkers, metselaars en zelfs aan een pastoor. Onder hen ook een aantal vrouwen. Zoals de kranige Johanna maar volgens de vergunning ook Helena Maria Zegers (linksonder), trotse bezitter van een Flobert (enkelloops, één haan en met gladde loop). Of Petronella Mooren (rechtsonder) die een handzame Bulldog binnen handbereik had.

Helena Zegers Petronella Mooren

Reacties (7)

m.v.d.Laarschot-Stevens zei op 22 november 2016 om 18:05
Johanna Peters was geen oma, ze had geen kinderen.
Vriendelijk was ze op het eind van haar leven ook niet meer.
Waarschijnlijk dementerend hield ze er vreemde gedragingen op na.
Mijn ouders hebben in 1944 haar huis gekocht. En zij heeft nog 3 jaren bij mijn ouders gewoond. Piet Arts 93 jaar geworden , was haar buurman, vorig jaar overleden. Heeft ze als buurjongetje gekend. Ze sliep in een bedstee. Ze dronk alcohol die ze in de bedstee verstopte. Ze plaste tegen de heg. Ze droeg een kleponderbroek. Ze deed haar behoefte in de karspoor van wat toen de Graafseweg 67 heette. Later de Turnhoutseweg 8. Als er dan een paard met kar langs kwam had "Han Loef" dat was haar scheldnaam, heel veel plezier. Mijn moeder verzorgde Han; haar teennagels waren zo lang dat de haar klompen opengesneden waren. Deze waren jaren niet geknipt.
Ze stierf, en lag opgebaard, vertelde mijn moeder met haar trouwschoenen aan.
Dat kon weer. Ik heb een 25 jarige foto van het echtpaar. Mijn zus heeft de klepbroek nog. Ik heb haar "Ausweisch" van de oorlog nog. De bedstee was later mijn kledingkast. Er zijn nog vele mooie verhalen over deze vrouw.
Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 23 november 2016 om 09:50
Beste mevrouw v.d. Laarschot-Stevens, wat een prachtig maar ook triest verhaal.
U hebt talent om te schrijven, ik zal uw reactie doorsturen naar mijn collega, de auteur van dit verhaal.
Ik heb even bij de wapenvergunningen gekeken. Johanna Peters kreeg in 1933 een vergunning van de gemeente Gassel voor een revolver, toen zij al 72 of 73 jaar oud was. Hopelijk was dat revolver niet meer in huis, toen zij bij uw ouders inwoonde ..
m.v.d.Laarschot-Stevens zei op 23 november 2016 om 10:23
Nooit gehoord over een revolver van mijn ouders. We hebben wel nog de akte van de koop van het huis. Dit wil ik graag schenken t.z.t. BHIC.
Met Gassels Heem hebben we het plan om haar verhaal verder uit te werken.'
Nog een anekdote:
Alle verhalen die mijn moeder zo in geuren en kleuren kon vertellen komen nu naar boven.
Mijn ouders waren 3 jaar getrouwd en Han stierf. Het was 1947. Han lag opgebaard in een klein slaapkamertje. Doordat mijn ouders in die oude vervallen boerderij woonden en niet de middelen hadden om alles op te knappen, lagen de planken van dat kamertje los. Han lag met haar trouwschoenen aan, dit kon na 3 jaar, haar nagels waren inmiddels kort geknipt. Ze lag daar vredig met haar grijze engelen haar los. Handen gevouwen op haar buik.
Mijn moeder met haar zwangere buik, 3e in deze 3 jaar, en stapte de kamer drukdoende binnen, en wat ze niet verwachtte was dat de plank omhoog schoot, en Han dus vanuit de kist een stuk omhoog kwam, mijn moeder schrok zo hevig en schreeuwde zo hard, dat ze 3 dagen geen stem had.
Dit verhaal heb ik zo gehoord van mijn moeder. Als kind zag ik dan de Han Loef, zie foto, voor mij, was het spookachtig.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 23 november 2016 om 10:51
Beste M. v.d.Laarschot-Stevens, wat een aaneenschakeling van prachtige anekdotes en zoals Annemarie al zegt; met een heel leuke en vlotte pen geschreven. We zijn dan ook heel benieuwd naar de uitkomst met Gassels Heem en hebben dan ook meteen het verzoek: mogen we het verhaal dan hier ook delen? We zijn inmiddels gefascineerd door het intrigerende verhaal achter Han Loef.

We horen het graag!
m.v.d.Laarschot-Stevens zei op 18 maart 2017 om 15:31
Dat komt. Allereerst is er 8 april in de Viersprong in Gassel van 14.00 tot 16.00 uur
een lezing over bedrijven en het boerenleven van Gassel.
De tijd waarin Han Loef leefde. Zo krijg je nog een beter tijdsbeeld.
Piet Arts vertelde me dat de drank die Han dronk een soort spiritus was.
Venters kwamen daar mee aan de deur. Han verstopte deze flessen in de bedstee.
Als kleine jongen zag Piet weleens "ladderzat" en moest zijn vader burenhulp
bieden.
Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 20 maart 2017 om 11:52
U blijft de lezer boeien, mevrouw Van Laarschot-Stevens! Als u het leuk vindt kan het BHIC via haar Twitter kanaal publiciteit aan uw lezing geven. Laat maar weten.
m.v.d.Laarschot-Stevens zei op 20 maart 2017 om 16:18
Natuurlijk is dit o.k.
Hoe meer mensen genieten van dit soort verhalen hoe mooier het is.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!