skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Lisette Kuijper
Lisette Kuijper Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Lisette Kuijper
Lisette Kuijper Bhic

Ons Varken had een Piercing

In het voorjaar van de veertiger jaren kocht Hannes Sanders voor ons thuis een big op de maandagse Udense vèrkensmert. Na schooltijd passeerden we deze markt en zagen het handgeklap van de boeren, maar begrepen niet hoe de handel in z’n werk ging. Het varkentje werd vetgemest en was vanaf komende december de vleesvoorziening voor het grote gezin.

Kort erna maakte vader van aluminiumplaat twee ringen voor het dier die zonder verdoving vooraf, in het dier zijn neusgaten werden geplaatst. Bij die behandeling assisteerde ik door de kop van het beest tussen m’n armpjes in bedwang te houden. Het beest verzette zich en krijste enorm (dat zou ik ook gedaan hebben) wanneer vader de nijptang, waartussen de ring was geplaatst, aandrukte.

De twee ringen werden op een diervriendelijker manier geplaatst dan de afbeelding hiernaast weergeeft: daar wordt z’n bek gesnoerd. Door de ingreep kon het beest niet wroeten, het instinct van het varken, het buiten gelegen perceeltje was daarvoor ook te klein. Moeke zorgde voor de maaltijd, ik had de verzorging van zijn onderkomen. Dat werd iedere week verschoond en van kort gesneden stro voorzien. 

Als kind kregen we de waarschuwing niet in je neus te peuteren, anders krijg je ook zo’n grote neus zoals Ome Dorus, die had zo’n grote rode snevelneus. Toen ik later een meisje zag met een ring in haar neusvleugel dacht ik, dat is je straf, je hebt teveel in je luchtopening zitten pulleken. Doch het was nu een modeverschijnsel geworden, piercing genoemd, en ook door de jongens gedragen, zelfs in hun tong en andere bedekte plaatsen, vermoedelijk als versiering.

In mijn ogen was ons varken destijds de voorloper van de piercing. Een oom van de buurtschap Vijfhuis had een stier met een ring in z’n neus. En later zagen we op foto’s die m’n broers stuurden van de bevolking in de Belgische Congo en Kenia, hoe het gebruik aldaar was, met zelfs uitgerekte oorlellen.

En nu, de varkens zij mogen weer wroeten. Je staat versteld hoeveel grond ze verzetten en hoe diep zij graven voor verkoeling en op zoek naar insecten en wormen en daarbij nog iets eetbaar vinden.

Enkele jaren geleden nam ik deel aan een IVN-wandeling op de Veluwe, daar ploegen wilde zwijnen letterlijk de grond om. In Museum De Locht van Melderslo (L) maakte ik de hierbij geplaatste afbeeldingen.

 

Reacties (10)

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 1 mei 2018 om 14:19
Bedankt voor je grappige verhaal Rini, wat leuk om te lezen dat jullie varken toen al zo modieus was :).
Albert zei op 17 mei 2018 om 16:49
Als dat Hannes Sanders van De Rakt was, die de big kocht dan heb ik als 10 jarige jongen in de buurt van die big geslapen. Op 10 mei 1940 zijn mij ouders met gezin vanuit Mill moeten vluchten. Door een ambtenaar van de Gemeente Uden werden wij, ondanks protesten van "geen plaats" te hebben, afgeleverd (lees achtergelaten) bij schaapherder Hannes Sanders in de Rakt Wij kwamen uiteindelijk in de varkensstal terecht en hebben daar in de stal op stro en ondanks van geknor van varkens geslapen. Gelukkig had "ons Moeke" uit voorzorg enkele dekens meegenomen.
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 18 mei 2018 om 09:45
Wat een verhaal Albert. Heel ingrijpend om zo met je hele gezin te moeten vluchten, terwijl je niet weet waar je terecht zult komen.
Rini de Groot zei op 18 mei 2018 om 10:37
Albert (1885) woonde ook op ons buurtschap Maasstraat.
Een klein boertje en was kerkmeester in Uden.
Als kind een hele ervaring, leven in de natuur.
Frederieke Schouten zei op 19 mei 2018 om 15:58
Bedankt voor je hulp aan de varkens!
Varkens in Nood.
Michel en Els van Lier zei op 2 september 2018 om 10:10
Gisteren waren we met de vrijwilligers van Museum de Locht in het prehistorisch museum Eindhoven waar we jou verhaal en andere verhalen mochten aan horen met veel plezier en interesse. we hebben van je genoten. bedankt
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 3 september 2018 om 09:33
Wat een leuk compliment voor Rini. Ook wij, en met ons onze gebruikers van onze website, zijn erg blij met de verhalen die Rini ons aanlevert.
Rini de Groot. zei op 3 september 2018 om 21:21
Vanmorgen werd ik verrast door de reactie van Els en Michel, op 27 april jl. bezocht ik jullie museum en daardoor leek het afgelopen zaterdag op een soort uitwisseling.
Maar door de afbeelding in het Museum de Locht kon ik m,n verhaal afmaken. Het waren niet alleen de verhalen we vonden het ook fijn dat er belangstelling was voor het vlechten van touw uit de verse brandnetel dat m,n collega en ik toonde. En verder kon laten zien hoe men vroeger een lont maakte voor een olielampje of gebruikt of als pit bij het kaarsen dompelen de kern gewonnen uit de Pitrus of Bies, geplukt langs de waterkant. Deze laatste vroeger door kinderen gebruikt om een kransje te vlechten en te versieren met de bloeiende Margriet geplukt in de wei.
Michel en Els van Lier zei op 3 september 2018 om 21:59
Jaaaaaa, en die pit/lont ligt nu bij ons op de kast te pronken. Heb hem op de terug reis met alle voorzichtigheid in mijn hand gehouden zodat er niks mee kon gebeuren want het was wonderlijk om te zien hoe jij die pit/lont uit zo"n groene stengel haalde.Nogmaals dank.
Rini de Groot. zei op 10 oktober 2019 om 20:05
Vandaag zag ik de afbeelding van het boven lichaam van een blote dame die vermoedelijk voordien een ringetje, piercing had gedragen. De mooie vorm van het vrouwelijk schoon de natuurlijke uitstraling, de borsten, was hierdoor bedorven. Volgens de christelijke leeris het toegestaan een lichaam te versieren, maar toch niet schenden! Het stiekem snoepen van de suikerpot was als kind zonde, en later kijken naar zo,n afbeelding ook. Ondanks we die hormonen, het seksuele gevoel meegekregen hadden. Nu praat men normaal over, Pret in bed.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!