i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Udenhout
Jaar: 1944
Tags:

Oorlogsbuit

vertelde op 10 maart 2020 om 13:50 uur

De slag om Arnhem. Ik zie die vliegtuigen met zweefvliegers erachter nog heel laag over komen, de piloten zag je zitten. Maar we hadden eerst een kwartier met zijn allen in de kelder gezeten voor we wisten wat er gaande was. Het geluid was als van een zwerm bijen, maar dan vele malen harder.

Rok van parachutestof (coll. Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945. Bron: Wikimedia. CC BY-SA 4.0)
Rok van parachutestof (coll. Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945. Bron: Wikimedia. CC BY-SA 4.0)

Later op de dag hoorden we dat er een vliegtuig bij de Brabantsehoek naar beneden was gekomen. Wij eropaf, kijken of er wat te halen viel. Velen waren ons al voor gegaan, maar het was toch niet voor niets geweest. Mijn vader had met zijn mes hele lappen van een parachute afgesneden, inclusief de koorden. Zijn eigenlijke vak was kleermaker en hij heeft er voor ons vele hemdjes en broekjes van gemaakt. En mijn moeder breide van de uitgetrokken koorden borstrokjes en kindersokjes; zo hadden wij kinderen ieder weer een verschoning.

De Duitsers werden met de dag zenuwachtiger en op een dag, al heel vroeg in de morgen, kwam de veldwachter Rooymans bij ons in de Kuilpad en riep: “Mensen, ramen en deuren sluiten want de bevrijding is in aantocht.” Niet lang erna vertrokken wij verder de Kuilpad op naar de buren. Mijn moeder had vier dagen tevoren mijn jongste zusje op de wereld gezet en die buren hadden een hele grote schuilkelder. We konden er overigens geen gebruik van maken, want de Duitsers hadden hem bezet om vandaar zich over te kunnen geven. Zij hadden al vroeg de handdoek in de ring gegooid. Om vier uur werd de witte vlag gehesen en de oorlog was voor ons voorbij, bij ons zonder bloedvergieten. Het bloed dat vloeide was van een paar koeien, waarvan wij daags erna weer het vlees aten.

Lege granaathulzen worden bewaard aan bord van de HMS Flores tijdens de invasie van Frankrijk in 1944 (Bron: Nationaal Archief, Fotocollectie Anefo, nr. 935-0358)
Lege granaathulzen worden bewaard aan bord van de HMS Flores tijdens de invasie van Frankrijk in 1944 (Bron: Nationaal Archief, Fotocollectie Anefo, nr. 935-0358)

Ons huis was niet beschadigd, maar langs het huis stond wel zwaar geschut. Toen dat weggehaald werd bleef er een bergje koperen hulzen achter, een kruiwagen vol. Die heb ik later naar de smid in het dorp gebracht met de vraag: “Wil je in ruil voor deze koperen hulzen voor mij een paar klimsporen maken?" Mijn schoenen werden opgemeten en aan het einde van de week waren ze klaar. Die klimsporen heb ik jaren gebruikt en enige jaren geleden geschonken aan het museum in Oirschot waar je ze nog kunt bezichtigen.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (1)

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 11 maart 2020 om 09:27 uur

Goh Gerard, wat een meeslepend verhaal. Je weet heel beeldend te verwoorden hoe die tijd voor jou en je ouders moet zijn geweest. Ik kan me voorstellen dat die beelden en geluiden je voor altijd bij blijven.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: