i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Schijndel
Periode: 1953 - 1954
Tags:

Overleden aan de mazelen in 1953

vertelde op 12 december 2018 om 12:32 uur

In 1954 ben ik geboren en kreeg ik de naam van het kind dat een jaar eerder aan mazelen en longontsteking gestorven was, elf maanden oud. Wij waren een groot boerengezin in het Hermalen te Schijndel. De stallen en woonvertrekken werden nog verlicht met petroleumlampen, we dronken water uit de put en ons moeder stookte de wasketel met musterthout.

Schijndel, Bertha van Aarle-Schellekens_met_Jos_1954Omstreeks 2002 heeft mijn moeder het volgende verteld over de dood van mijn jong overleden broertje.

“In het jaar 1953 stierven er veel kinderen aan de mazelen. Al onze kinderen hadden de mazelen al gehad en waren er goed beter van geworden. Ons Josje was met 11 maanden de kleinste en de laatste die er nog van te lijden had.

Ik weet nog dat hij ziek in zijn bedje lag, terwijl ik den herd - waar toen fietsen in stonden - aan het uitvegen was en hij zich af en toe liet horen. Hij zag er slecht uit en wilde niet gauw genoeg beter worden. Dokter Meerendonk, die ik had laten komen stuurde ons door.

Toontje Wouters, de enige in het Hermalen die toen een auto had, heeft ons naar het Ziekengasthuis in ’s-Hertogenbosch gebracht. Dat was toen nog van de Duitse Zusters. Op een hoog plateau werd het kind onderzocht, terwijl ik er bijzat. Nóóit vergeet ik de uitdrukking op het gezicht van dat kind en hoe hij met zijn kopje bleef draaien om mij kunnen zien.

Op een vraag van de zuster antwoordde ik dat het kind alles nog wel wilde eten. Ze schreef op: ‘Hij át alles’. Toen begreep ik dat er geen hoop meer was. Men droeg het kind weg naar een andere zaal. Ik wilde het nog zo graag even zien, daarom klom ik in de gang op een verhoog om door het glas te kunnen kijken. Er zat al een zuster bij te bidden met een rozenkrans in de hand.

Enkele dagen later belden ze vanuit het ziekenhuis dat het stervende was, maar waarschijnlijk was het toen al dood. Harrie reed op zijn bromfiets naar ’s Hertogenbosch, die onderwegen ook nog kapot ging. Met Toontje Wouters ben ik nog naar de rouwkamer van het ziekenhuis gegaan. Er lagen daar toen veel kleine kinderen en maar één  volwassene.

Op de dag van de uitvaart zaten we bij Fassbender in de auto. Het kleine lijkkistje stond op de achterbank. Onze Henk, die toen zes jaar oud was zei: 'Daar zitten zeker zijn spullekens in?'

Altijd heb ik spijt gehad dat ik niet eerder de dokter gebeld had, maar al de anderen waren toch ook goed beter geworden. Dokter Meerendonk heeft veel voor ons huishouden gedaan. Hij was er altijd meteen als ik hem belde. Toen een ander kind behoorlijk ziek werd, nam hij extra snel maatregelen. 'We zijn er hier al ene kwijt', zei hij toen tegen mij.”

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (8)

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 12 december 2018 om 13:01 uur

Wat een schrijnend verhaal Jos en wat moet het gemis groot geweest zijn voor je ouders. Temeer omdat je moeder je broertje ook niet meer mocht zien.

feliz zei op 14 december 2018 om 12:11 uur

wow zo heftig.... kan het maar met moeite lezen...

Willie Damen van de Mosselaer zei op 14 december 2018 om 16:19 uur

Mooie en toch triest verhaal, een onroerende verhaal.
Het verhaald ook heel goed hoe het in die tijd binnen een gezin er aan toe ging met het overlijden van een klein kindje.

Rini de Groot zei op 14 december 2018 om 21:22 uur

Jos, prachtig verwoord en dat je de gebeurtenis met ons wilt delen !
Het moment dat je zo'n tekst schrijft is al moeilijk.
Gelukkig zijn het nu andere tijden en kan er over gepraat en begrepen worden.

Cintha Van Aarle zei op 6 februari 2019 om 17:44 uur

Jos, fijn dat jij dit weet, ik, je zus, heb het nooit goed geweten.
Wat heeft mama toch veel mee moeten maken.

TON Abels van Aarle zei op 6 februari 2019 om 19:52 uur

bijzonder verhaal Jos. Wat een tijd is dat geweest.
Ik was wat ouder dan deze Jos maar herinner het me niet.

Joost Damen zei op 7 februari 2019 om 14:38 uur

Tragisch verhaal maar tegelijkertijd ook prachtig verwoord. Van de dingen die je overkomen wordt je vaak wijs. Dat gold zeker voor Oma.

Agnes zei op 7 februari 2019 om 18:57 uur

Ja Jos, ons mam heeft er veel verdriet van gehad, ik heb het verhaal meerdere keren gehoord van haar. Wat n tijd hè, niet bij je zieke kind kunnen zijn, na dagen wordt je via iemand die wel telefoon had gezegd dat je kind is overleden.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 30 oktober 2013 om 11:30 uur

Geboren worden, maar geen naam krijgen

vertelde op 20 oktober 2015 om 20:06 uur

Treurige familiegeschiedenis

vertelde op 25 september 2018 om 11:20 uur

Over kwakzalvers, klauwzeer en kwade praat: de familie Vervoort in de archieven