i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Dinteloord en Prinsenland
Tags:

Schilders van familie Poulus

vertelde op 11 november 2010 om 14:15 uur

De foto waarop een deel van de Havenweg in Dinteloord is te zien, is gemaakt in 1951 door Anna Poulus. Anna Poulus was de toen bekende juffrouw Anna van de jongensschool in Dinteloord. Dankzij haar fotohobby beschik ik nu over een groot aantal foto’s van mijn kindertijd: de jaren vijftig in Dinteloord.

Bij bijzondere gelegenheden maakte ze foto’s van familieleden. Waarom deze foto werd gemaakt is niet meer te achterhalen. Op de foto staat de vader van Anna, mijn grootvader de huisschilder Jacobus Poulus. Hij staat voor zijn schilderswinkel; dat werd later het woonhuis en de winkel van zijn zoon, de schilder René Poulus en zijn vrouw Lies Huismans.

Rechts naast het huis op de foto is een lege plek. Hier werd niet veel later een nieuw huis gebouwd. In dit nieuwe huis woonde (tot zijn dood in 1963) Jacobus Poulus, zijn vrouw Catharina Schepers (tot haar overlijden in 1967) en hun dochter Anna Poulus tot haar dood in 1999.

Jacobus Poulus runde jarenlang in Dinteloord, met behulp van een aantal schildersknechten, zijn schildersbedrijf dat hij had overgenomen van zijn oom Adrianus Poulus.

Deze Adrianus was huisschilder, portretschilder en fotograaf. Het was de bedoeling dat de jongste zoon van Jacobus Poulus - Koos Poulus - de zaak zou overnemen. Helaas sneuvelde Koos Tweede Kerstdag 1948 op 22-jarige leeftijd in Indonesië.

Links van het huis op de foto woonde de familie Vlamings. Voor hun huis stonden benzinepompen. Naast het huis van de familie Vlamings was de bakkerij van Cyriel van Aalst. Hij was getrouwd met een dochter van Jacobus Poulus, Nelly Poulus.

Ik heb nog heel goede herinneringen aan mijn kindertijd in Dinteloord in de jaren 50. Ik woonde toen zelf in de Westgroeneweg, maar was meestal te vinden in de Havenweg. Daar woonde mijn neven Van Aalst en de vrienden Vlamings, mijn ooms en tantes en natuurlijk mijn opa en oma Poulus.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (5)

Hedje Poulus zei op 18 april 2011 om 21:11 uur

Hallo,
Ik ben erg benieuwd wie de schrijver van dit verhaal is. Ik ben nl de jongste dochter (Hedje) van Kees Poulus, de op een na jongste zoon van de schilder Jacobus Poulus uit Dinteloord. Mijn vader is in januari 2004 overleden en omdat we amper familiecontact hadden met de Poulussen weet ik bijna niets van mijn vaders jeugd en familiegeschiedenis. Ik wil heel graag meer weten en heb nog oude foto's waarop ook de in Indië gesneuvelde Koos op staat (foto's uit Indië). Ook heb ik twee schilderijen die van mijn vader waren, maar weet niet wie ze heeft geschilderd. Een lijkt erg veel op het huis op de foto. Ik zou graag contact met je hebben, Hedje Poulus (ik ben wel getrouwd maar draag, met trots, mijn vaders naam.

Marilou Nillesen bhic zei op 20 april 2011 om 19:21 uur

Dag Hedje,

De e-mailadressen zijn inmiddels uitgewisseld: het is nu verder aan jullie...

Hou ons op de hoogte van alle mooie verhalen die hieruit voortkomen ;-)

Theo Kras zei op 3 augustus 2014 om 15:29 uur

Hallo Hedje,
Ik reageer op een mailtje van je uit 2011.
Ik zou graag via de mail in contact willen komen met je, omdat ook ik herinneringen heb aan de havenweg in Dinteloord. Ik ben nl. geboren in het pand naast de familie Poulus. Ik ben daar geboren op 9.5.1940. Mag ik eens iets van je horen?

Jacques Poulus zei op 17 maart 2015 om 15:41 uur

Een wijziging op bovenstaand verhaal.
Zoon Koos Poulus sneuvelde op 25 december 1948 in Nederlands-Indië. Dus op Eerste Kerstdag.
Hieronder nog wat informatie over deze zoon.
Hij ligt begraven op het Ereveld Kembang Kuning in Indonesië.
Soldaat Koos Poulus was de jongste zoon uit een gezin met 7 kinderen. Zijn vader Koos Poulus had een schildersbedrijf in Dinteloord. Het was de bedoeling dat zoon Koos na zijn diensttijd in het bedrijf als schilder aan het werk zou gaan. Tijdens zijn verblijf in Nederlands-Indië schreef Koos bijna elke week een brief naar huis. Soms schreef hij meerdere brieven per week. Ook andere familieleden ontvingen brieven van Koos. Deze brieven gaven uiting van een positieve instelling en een positief wereldbeeld van Koos. Hij had het eigenlijk best naar zijn zin in Nederlands-Indië. Koos was vol lof over zijn medesoldaten. Zijn kameraden. Ook over het Indische eten is Koos te spreken nasi goreng vindt hij erg lekker. Als chauffeur van een carrier maakt hij veel veldtochten. In zijn brieven beschrijft Koos de prachtige natuur van het land. De bloemen en planten van Indië vindt hij erg mooi. Er zijn ook minder leuke zaken te melden. Zoals de warmte, de regen en het dikwijls weinig te doen hebben. Maar Koos beschrijft deze zaken als feiten, niet om erover te zeuren. Hij geeft er ook altijd een positieve draai aan. De regen is vervelend maar geeft ook koelte. Koos maakt veel foto's. De negatieven stuurt hij naar huis met het verzoek de foto's op te sturen. Ook voor zijn medesoldaten. Na 1e Kerstdag 1948 is het afgelopen met de brieven van Koos uit Indië. Koos rijdt die dag met zijn carrier op een mijn. Wat een verschrikkelijk nieuws krijgen zijn ouders op leeftijd en zijn 6 broers en zussen. Hun jongste zoon en broer kwam nooit meer thuis.

Annemarie van Geloven
Annemarie van Geloven bhic zei op 18 maart 2015 om 09:54 uur

Wat een prachtig in memoriam voor de op 22-jarige leeftijd gesneuvelde Koos Poulus. Mooi om zijn nagedachtenis in ere te houden!

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 5 augustus 2009 om 11:23 uur

Kees Bastiaans (1909-1986)