skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Hilde Jansma
Hilde Jansma Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Hilde Jansma
Hilde Jansma Bhic

St. Vincentius kleinseminarie eind jaren veertig

In genoemd internaat verbleef ik van september 1948 tot augustus 1950. Na vijf jaar lager onderwijs op een dorpsschooltje werd ik, als elfjarig manneke, capabel geacht een gymnasiale studie te gaan volgen.


Straatkant van St. Vincentius (collectie BHIC, eigendom Henk Buijks)

Ik was echter nog nooit één nacht van huis geweest en angstvallig verwijderd gehouden van alles wat mijn “onschuld” zou hebben kunnen bezoedelen. Als kind zonder enige ervaring in de grote mensenwereld werd ik op een donkere septemberdag op de trein naar Breda gezet, alwaar een bus klaarstond om me naar Zundert te brengen. Hier ontmoette ik een woongemeenschap welke mij volkomen vreemd was. Ik kende niemand, sprak nauwelijks beschaafd Nederlands en wist absoluut niet hoe ik me moest gedragen.

Over de twee jaren van mijn verblijf op Wernhoutsburg kan ik veel vertellen. In dit bestek beperk ik me tot een korte sfeerimpressie. Het seminarie was een internaat naar Frans regime. Zo’n 130 jongemannen, vaak uit gegoede families en met in ieder geval een goede studiebasis, volgden hier de gymnasiale opleiding als voorbereiding op het priesterschap. De dagindeling is streng. ’s-Morgens om half zeven opstaan, om zeven uur in de kapel voor de Mis, waarna ontbijt.


De refter (eetzaal) van St. Vincentius (collectie BHIC, eigendom Henk Buijks)

Alle verplaatsingen gaan in rijen van twee zonder te spreken. Dagelijks wordt er les gegeven van negen uur ’s-morgens tot vijf uur ’s-avonds. Op woensdag- en zaterdagmiddag  is het verplicht sporten. De avonden worden doorgebracht in de studiezaal, waar constant wordt gesurveilleerd. Op zon- en feestdagen is de reveille iets later. Ook dan behoort studie tot de bezigheden.

Dagelijks wordt tijdens de maaltijden door een oudere student voorgelezen. Deels zijn dit Latijnse teksten, maar ook wordt steeds een hoofdstuk uit een literair werk behandeld. Dit kan zowel in het Nederlands als in een van de drie moderne talen zijn. Leesfouten worden, na een belletje van de Eerwaarde Overste, door deze gecorrigeerd.


Studiezaal (West-Brabants Archief RAW014029307)

Publieke executie is overigens een normale zaak binnen deze gemeenschap. Eén keer in de maand worden op zondagmiddag in de studiezaal de vorderingen in studie en gedrag van alle studenten in het openbaar besproken. Wanneer de Overste het nodig oordeelt correctieve opmerkingen te plaatsen, wordt de betreffende student gesommeerd te gaan staan en worden ten aanhoren van de verzamelde gemeenschap de feilen en misdragingen voorgelezen. Het is een soort openbare biecht waarbij iemand anders vertelt wat je hebt misdaan. Een grotere vernedering bestaat er niet. Een weerwoord is niet toegestaan. Tijdens een van deze sessies wordt mij, terwijl ik moet gaan staan, medegedeeld, dat het verboden is om steeds met dezelfde medeleerling om te gaan. Ook de naam van de betrokken medestudent wordt genoemd! De zin van deze opmerking ontgaat mij (op dat moment) volledig!

Het bovenstaande is slechts een summiere beschrijving van hetgeen deze samenleving inhield. Elke “professor” voerde tijdens de lessen ook nog zijn eigen regime. Het gaat te ver om daar in dit kader op in te gaan. Eén ding is zeker: ik heb hier een zelfredzaamheid ontwikkeld welke me mijn leven lang van dienst is geweest! Ik had het voor geen goud willen missen!

Reacties (1)

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 13 oktober 2020 om 10:00
Hallo Ad, bedankt voor je indrukwekkende bijdrage. Iedere keer verbaas ik me over dergelijke regimes, en de bijzondere gebruiken die daar golden. Ik kan me voorstellen dat zoiets diepe sporen nalaat, en juist daardoor was ik verrast door je laatste zin: dat je het voor geen goud had willen missen. Dus ondanks de zware tijd zie je toch de meerwaarde van zo'n harde vorming?

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:
Doe mee en vertel jouw verhaal!