i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Udenhout
Periode: 1946 - 1948
Tags:

`t Udenhouts kapelletje

vertelde op 9 december 2019 om 08:38 uur

De initiatiefnemer voor het bouwen van een kapelletje in de Schoorstraat in 1946 was Jan Meeuwse, de waarnemend burgemeester. Hij was lid van de stichting “Brabantia Nostra”, die meerdere kapelletjes bouwde in Brabant. Deze kwam er uit dankbaarheid dat Udenhout gespaard is gebleven voor grote rampen in de oorlog ‘40-‘45.

Aan het comité dat gevormd was om  de kapel te realiseren schonk Guus van Erp een stuk bosgrond, een uitloper van natuurgebied De Brand. In een wei tegenover het bos waar het kapelletje moest komen verzorgde de fanfare Moed en Volharding een concert om het eerste geld in te zamelen. Ook was er een symbolische verkoop van bakstenen. Maar de opbrengst viel bitter tegen. Pastoor Van Welie was niet bijster enthousiast en bedacht de volgende zondag een donderpreek te houden, met gelijk in de week daarop een huis-aan-huiscollecte. Dat hielp!

De bouw ging door, maar er moest nog wel beknibbeld worden op de kosten. Architect Jos Bedaux verzorgde de tekening en het bestek en er werd een oproep gedaan aan de Udenhoutse bouwvakkers om de kapel in hun vrije tijd te bouwen en dat gebeurde. Op 4 mei 1946 legde de burgemeester de eerste steen en Luc van Hoek beloofde een mooi Mariabeeld te maken. In 1947 werd de devotiekapel geschonken aan de parochie van de H. Lambertuskerk.

In 1948 onthulde burgemeester Mr. W. TH. M. Verhoeven er een gedenksteen met de namen van de oorlogsslachtoffers en van twee mannen die hun leven gegeven hadden in de oorlog van Nederlands-Indië.  Daaraan ging een processie vanuit de kerk vooraf met voorop de plaatselijke harmonie. Het was een feestelijke gebeuren voor heel de bevolking!

Maar toen er laat in 1948 klaarheid kwam in de financiën en de nieuwe pastoor Prinsen er achter kwam dat de pot leeg was, terwijl er nog verschillende rekeningen betaald moesten worden, werd de kapel direct weer teruggeschonken aan het comité!

Een lid van het comité gaf openheid van zaken op de preekstoel in de kerk en er volgde weer een huis-aan-huiscollecte. Dat deed de flinke duit in het zakje die nog hard nodig was. Ook was er een onderhoud tussen de burgemeester, de pastoor en de toenmalige directeur van het steenfabriek in Udenhout die die dag de stenen schonk. Na enkele weken kon de kapel schuldenvrij worden opgeleverd.

Pastoor Prinsen heeft zich nog wel ingezet  voor het verfraaien van de kapel. Een van de schilders was Bart Hoogaars, een onderduiker uit Uden die in de oorlogsjaren ondergedoken was in Udenhout. Ook schonk Prinsen nog een waterput die nodig was voor het schrobben en het water voor de bloemen. De gesmede boog boven de waterput is geschonken door de plaatselijke smid Willeke van de Loo.

Jarenlang is er in de meimaand op dinsdag- en donderdagavond de rozenkrans gebeden in de kapel, uit dankbaarheid voor deze fraaie kapel die de Udenhoutse bevolking niet meer zou willen missen.

 

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (4)

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 9 december 2019 om 16:07 uur

Nou Gerard, mooi om te zien hoe achter vrijwel iedere steen van deze kapel een verhaal schuilgaat! Interessant om die historie op deze manier te lezen.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 9 december 2019 om 16:07 uur

Nou Gerard, mooi om te zien hoe achter vrijwel iedere steen van deze kapel een verhaal schuilgaat! Interessant om die historie op deze manier te lezen.

Gerard Veltman zei op 15 december 2019 om 15:50 uur

Marilou. als mijn vader geen zondagsdienst had (hij was verpleger) gingen wij wandelen naar het kapelletje en baden we samen het rozenhoedje dit duurde voor ons erg lang en als de ene moest plassen volgde de rest ook en zaten ons Mam en onze Pap alleen te bidden. Achter het kapelletje lag een ven de kleine kom. Daar gingen we spelen dat deden we liever dan bidden. We lieten onze fantasie gaan en een mooi takje was ons bootje het dreef mooi naar de overkant en ons jongste zusje wilde het eruit halen maar schoof tot haar knieën in het water!! Dat hebben we geweten!! Die genen die moest plassen, moest het eerst doen voor we het kapelletje binnen gingen. En dat was een lange zit!!

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 16 december 2019 om 11:01 uur

Haha, wat jammer dat die ontsnappingsroute zo ten einde kwam, Gerard. Ik kan me voorstellen dat het spelen bij de ven daarna danig is gemist.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 18 februari 2013 om 15:47 uur

Mariakapel

vertelde op 22 mei 2015 om 08:54 uur

Heilige Maria, bid voor ons

vertelde op 29 september 2017 om 13:03 uur

Verscholen tussen groen