i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Schijndel
Tags:

Twee emmertjes water halen?

vertelde op 29 oktober 2018 om 11:16 uur

In sprookjes komen waterputten regelmatig voor als iets magisch, een toegang tot de onderwereld. Maar hier, bij deze langgevelboerderij aan de Woudseweg 9 in Schijndel, wordt gewoon naar boven water gehaald, zoals bij bijna alle boerderijen in vroeger tijden.

De foto is niet eens zo héél oud (zo’n dertig jaar) maar de sfeer die het oproept, lijkt van veel verder terug. De tijd waarin boerinnen altijd op klompen liepen en zelf hun emmertjes water naar boven haalden. De mevrouw op deze foto heeft waarschijnlijk haar hele leven niet anders gedaan, net zoals haar moeder, en haar oma.

Want vóór de komst van de waterleiding stond niet alleen bij vrijwel alle boerderijen een put, maar veel woonhuizen beschikten over een exemplaar. Bij de put hoorde een putstelling, bestaande uit een putmik, een hefboom, de ligger of de putsteiger. Aan de op- en neerbewegende putsteiger hing aan de putkant een schepstok (de putzwengel) met onder aan de puthaak, die aan een hoefijzer in de putwand werd gehaakt als er geen water gehaald werd. De hefboom was voor de balans achteraan verzwaard met een blok hout. Zo gewoon het vroeger was om een put te slaan, is dat nu niet meer. Het aanleggen van een put is inmiddels aan strenge regels gebonden.

Wie haalde er zelf twee emmertjes water? Welke herinneringen maakt deze foto bij jou los? Vertel ons meer hierover!

Deze foto-oproep verscheen in de rubriek 'Kijk naar Toen' in DeMeierij, waarin we op zoek zijn naar de persoonlijke verhalen achter een foto.

Ga naar Kijk naar Toen

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (3)

M. v. d. Oever zei op 3 januari 2019 om 16:46 uur

Het artikel maakte bij mij veel herinneringen los, maar die staan nog steeds op mijn netvlies gebrand.

Bijgaand het verhaal van een noodlottig ongeval, waarbij de put een belangrijke rol heeft gespeeld.
Het was 1948. Ons gezin bestond uit vader, moeder en 10 kinderen; 5 jongens en 5 meisjes in de leeftijd van 1-14 jaar.
We hadden de barre oorlogsherinneringen achter ons gelaten, en met z’n allen werd geprobeerd om op onze boerderij weer een bestaan op te bouwen.
Ons vader was-zeker in mentaal opzicht- niet ongeschonden uit de oorlog gekomen. OP de Grebbenberg gevochten, als gijzelaar naar Duitsland afgevoerd, een tijdlang als vermist opgegeven; als eenvoudige boer, die nooit veel verder dan Schijndel was geweest heeft hem dit zeker parten gespeeld. Maar wij als kinderen hebben daar toch nooit last van gehad.
OP een morgen in augustus ging mijn oudste broer jan samen met mijn moeder de koeien melken in de wei. Mijn moeder vond dat ze beter kon melken dan mijn vader. Vader was al naar huis gegaan om de kachel aan te maken en de melkbussen van de vorige dag uit de put te halen. Toen moeder en onze jan thuiskwamen vroegen ze zich af waar vader was. De kachel was koud en ze hoorden hem niet. Moeder wilde naar de buurman lopen, maar jan kwam haar tegemoet. “Ik weet waar hij is”. Hij had de pet van vader zien drijven op het water in de put, waar de melkbussen nog inhingen. Die put was 5 ringen diep. Er was natuurlijk paniek; wij waren allemaal wakker maar moesten binnen blijven. Maar ik als 9-jarige zie nog voor me hoe mijn moeder ( nadat vader met ladders uit de put gehaald was ) zich over mijn vader boog en alleen maar riep “Harrie, Harrie “.
Natuurlijk is dit verhaal veel langer-denk maar aan de weduwvrouw met 10 kleine kinderen zonder kinderbijslag, de hulp van de buren etc-maar de herinneringen aan de put zullen nooit meer verdwijnen, evenmin als ook de bedstee waar vader nadien in lag en de goei kamer met de kist op tafel, heel mooi, alleen een blauw oog van de melkbus.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 3 januari 2019 om 16:55 uur

Beste M. v. d. Oever, wat een noodlottig verhaal. Wat heeft u dit mooi onder woorden gebracht, een dergelijke tragische gebeurtenis zal diepe littekens hebben achtergelaten. Op u, en het gezin.

Ik ben u heel erkentelijk dat u deze droeve geschiedenis heeft willen delen. Zo zie je maar wat voor een leed er schuil kan gaan, ook achter een ogenschijnlijk dagelijkse foto. Wat ik me afvroeg, sprak uw moeder er later nog wel eens over? Of u, met uw broers en zussen?

Rini de Groot zei op 3 januari 2019 om 18:31 uur

Martien, bedankt dat je het verhaal met ons wild delen. ik durfde bijna niet verder te lezen, want m,n gedachte al zover. Zo,n beelden vergeet je nooit meer.
Alsnog, Sterkte!

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 5 maart 2018 om 10:24 uur

Tweehonderd jaar brood bakken

vertelde op 15 mei 2018 om 09:31 uur

Wapperend wasgoed