i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Helvoirt
Periode: 1950 - 1963
Tags:

Veranderingen in Helvoirt

vertelde op 17 augustus 2017 om 09:30 uur

Wat is er sinds 1950 veel veranderd rond de oude toren en de Achterstraat! Ik heb het allemaal zien gebeuren. Ik kreeg in die tijd kennis in Helvoirt. Wat was het dorp toen nog mooi als je vanaf het oude kruispunt de Torenstraat in keek met al die oude huizen!

Het gemeentehuis, het koetshuis met de protestantse kerk met daarlangs het Hoekje, dat vroeger nog café en hulppostkantoor is geweest, en daarachter een oud brandweerhuisje en achter de kerk een veldwachterspost. Tussen de protestantse kerk en het brandweerhuisje was een zandpad dat langs het protestantse kerkhof naar de boerderij van Frans van Gils liep, de oude lindebomen staan er nog. Nu is daar een winkelcentrum gebouwd.

Waar nu de rolschaatsbaan is, stond toen nog rog! Links liep een zandpad naar de Antwerpse Baan. Dat was toen een kerkpad dat in de Kerkstraat uitkwam. In dit kerkpad werden aan de kant van de St. Nicolaasstraat twee huizen gebouwd, nr. 30 en 32. Dat heette toen even de Korte Achterstraat. Later werd dit de Julianastraat.

In de Julianastraat kwam een zijstraat, de Antoon Coolenstraat, die aanvankelijk een zandpad was naar de Lage Dries. Dat heette daar zo, omdat ene Dries daar in 1823 een huisje gebouwd had langs een diepe brandkuil. De laatste bewoners daar waren Janus en Mie van Wijk tot 1970. Het jongetje op de foto is Frank Herber. Het huisje is in 1972 afgebroken.

De eerste gemeentewoningen in de Lage Driesstraat kwamen in 1960: nummers 1-3 en 5-7. Bij woning 7 is de gemeente gestopt met bouwen, omdat de grondslag daar 0,80 cm dieper was en de gemeente dacht dat daar de brandkuil lag. Daarmee hield de interesse om daar te bouwen op.

Na meerdere malen gevraagd te hebben naar bouwgrond, die toen heel schaars was, heb ik dat perceel toen maar zelf gekocht, na eerst te hebben gepeild. Het witte zand zat maar op 40 cm diep, dat viel mee! Dat was wel een extra kostenpost, die 210 m3 wit zand om op te hogen. Maar de 300 m3 zwarte grond kwam voor rekening van de gemeente. De brandkuil zit onder de woningen nummer 10 en 12 in de Lage Driesstraat. Die huizen staan op een 30 cm dikke, betonnen plaat.

In 1962 ben ik hier gaan bouwen en ik woonde daar toen nog helemaal alleen. Zover ik kijken kon, naar de Rijksweg of naar de Achterstraat, was het toen nog allemaal weiland. Ik heb de Jonge van Zwijnsbergenstraat, de Vincent van Goghstraat, de Julianastraat, de Antoon Coolenstraat, de Lage Driesstraat, de St. Jorisstraat en alle straten eromheen met alle huizen zien bouwen. Dat was wel even wennen! In 1963 ben ik als eerste bewoner in de Antoon Coolenstraat nr. 6 gaan wonen en daar woon ik nog steeds met veel plezier.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (5)

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 22 augustus 2017 om 09:13 uur

Een vijver of plas wordt wel eens als brandkuil aangeduid. Wat wordt er eigenlijk hier met brandkuil bedoeld. Ondergronds hoogstaand waterpeil misschien ?

Hanneke van der Eerden
Hanneke van der Eerden bhic zei op 22 augustus 2017 om 12:10 uur

@Gerard, een brandkuil stamt uit de tijd toen er nog geen waterleiding was. Bij brand kan het water gebruikt worden om te blussen, maar het kon ook dienst doen als drinkplaats voor het vee.
Hemelwater zorgt voor toevoer van voldoende water, waardoor de kuilen in de zomer wel eens droog staan. Met welwater is men verzekerd van doorlopende toevoer van vers water.
Het gaat vaak om gegraven kuilen op een hoek van een perceel, waardoor een driehoekige vorm ontstaat.
Vooral in het buitengebied komen 50 jaar geleden nog brandkuilen voor, omdat deze gebieden pas in de jaren '60 van waterleiding zijn voorzien.

Gerard Veltman zei op 7 oktober 2017 om 16:01 uur

Hanneke. ik ben geboren in de Kuilpad in 1937 Udenhout. die kwam bij een brandkuil uit. Als men een brandkuil ging graven bepaalde men met een wichel-roede de plaats waar een waterader liep (ondergronds riviertje). men graafde dan zo diep, dat de waterader doorgestoken werd en het water omhoog welde.
Dit kwam nooit droog te staan. De kuil werd afgezet voor het gevaar van verdrinking. Er mocht ook geen vee zo uit drinken, of er moest een pomp op aangesloten worden. Deze kuilen werden jaarlijks door de brandweer gekeurd op veiligheid en water. Ik heb zelf met mijn wichelroede meerderen plaatsen aangewezen waar dan een drinkingsput werd gegraven met putringen voor drinkwater. Ook wij hadden thuis geen waterleiding alleen een pomp op die put!

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 7 oktober 2017 om 16:22 uur

Mooie wetenswaardigheden Gerard Veltman. En begrijp ik het goed dat het vee er niet uit mocht drinken om besmettingsgevaar tegen te gaan ?? En in welke tijd was dat, dat de brandweer het keurde ? Hebben we het dan over de jaren '50 of later

Gerard Veltman zei op 8 oktober 2017 om 12:14 uur

Nee Gerard er is een duidelijk verschil met een drinkkuil voor het vee en een brandkuil. Een drinkkuil is ook gegraven maar word gevoed door de stand van het grondwater peil en kan droog vallen. Een brandkuil valt nooit droog want het water blijft omhoog wellen en daar zit het gevaar. Als een beest er in komt heeft het geen vaste grond en zakt het weg en verdrinkt. dat is het gevaar!!
Keuring was voor de jaren 50 waar de brandkuil nog gebruikt moest worden, omdat er nog geen waterleiding in de buurt was. De keuring bestond uit de bereikbaarheid van de kuil en de afrastering voor de veiligheid. En of hij niet
dicht groeide met struiken en gras.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 27 mei 2016 om 14:19 uur

Een doodvonnis voor het Pakhuis?

vertelde op 5 september 2016 om 08:55 uur

Het huisje dat verhuisde

vertelde op 16 december 2016 om 10:12 uur

Onbewoonbaar verklaard