i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: 's-Hertogenbosch
Periode: 1977 - 1985
Tags:

VIDO-groepen in Den Bosch-Oost

vertelde op 25 november 2019 om 13:25 uur

In de jaren zeventig vroegen vrouwen nadrukkelijk aandacht voor ‘de vrouw in de overgang’ en kwamen er praatgroepen: de VIDO-groepen. Maatschappelijk gezien was de overgang een taboe, zoals ook de menstruatie dat was. Overgangsklachten werden niet als een serieus probleem benaderd en er was ook niet zoveel kennis over de achtergronden van dat soort klachten.

De overgang is een fase in het leven van vrouwen waarin de menstruaties onregelmatig(er) worden en uiteindelijk helemaal wegblijven. Tijdens deze periode verandert er veel in het lichaam van de vrouw, wat een breed scala aan fysieke, psychologische en sociale problemen kan veroorzaken.

Het markeert het einde van de vruchtbaarheidsperiode, waarna er een overgang is naar de periode dat het krijgen van kinderen niet meer mogelijk is.

Kinderen gaan het huis uit en dat verandert eveneens veel aan de positie van vrouwen in het gezin. De term ‘lege-nest-syndroom’ werd daarvoor in de jaren zeventig gemunt. De klachten en verschijnselen die in de overgangsperiode voorkomen zijn opvliegers, stemmingswisselingen en slaapproblemen. De opvlieger is het meest karakteristieke overgangssymptoom en omvat een combinatie van oververhitting, hevig transpireren en hartkloppingen Ook hebben vrouwen last van vaginale droogte: irritatie van de vagina, pijn bij het vrijen of plassen en soms last van een onaangename geur.

Vrouwen in de wijk praatten veel en gemakkelijk over alle lichamelijke problemen die bij de overgang hoorden, met elkaar of met hun huisarts. Maar er was weinig of geen inzicht in de psychologische en sociale problemen die ermee samenhingen. Die kwamen wel aan de orde in de groepsgesprekken in de VIDO-groepen.

Die VIDO-groepen werden begeleid door Marijke Pennings, vrouwenwerker en door mij, destijds maatschappelijk werker. De huisarts van gezondheidscentrum Samen Beter was er af en toe ook bij. Wij waren alle drie rond de dertig en konden niet uit eigen ervaring meepraten. Wel probeerden we achterliggende problemen te bespreken:

- Wat doe je met al die vervelende lichamelijke klachten. Ga je daar wel of niet pillen voor slikken en heb je daar baat bij?
- Wat doet de overgang met je zelfbeeld als vrouw? Hoe verandert je positie in het gezin op het moment dat je kinderen de deur uitgaan?
- Hoe veranderen seksuele gevoelens?
- Wat kun je veranderen in je leven?

We sloten aan op de wijkcultuur:

- Geen kussens of banken om op te zitten, maar aanschuiven rond een tafel, waar de koffie klaar stond.
- Tijdens het koffiedrinken ‘buurten’; informele gesprekken waarin vrouwen spontaan al veel vertelden over waar ze mee zaten.
- Veel beeldmateriaal en zo weinig mogelijk papieren informatie, want voor “alles wat op papier staat hebben wij een heilig ontzag, die bezitten een onaantastbare waarde en daarover durven we niks te zeggen”; de begeleiding had oog voor analfabetisme.
- Geen abstract taalgebruik, maar werken vanuit voorbeelden.
- Naast stimuleren van het uiten van emoties vooral oog hebben voor het beheersen van emoties.
- Verbindingen leggen met activiteiten in de wijk, waardoor vrouwen hun leefwereld konden vergroten.
- Minimale eigen bijdragen aan de groepsbijeenkomsten in verband met het geringe inkomen van vrouwen.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: