i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Grave
Tags:

Warme herinneringen aan de Wijnberg

vertelde op 17 september 2018 om 10:10 uur

Richard Franssen is vierenhalf jaar als hij - na de nodige operaties - terecht komt op de Wijnberg in Grave. Uiteindelijk verblijft hij daar van ongeveer november 1974 tot aan eind juni 1981. Daaraan heeft hij heel levendige ervaringen aan. Een greep hieruit.

Als kleuter wordt Richard geplaatst op de 'Springplank', zoals zijn groep heet. Andere groepen dragen namen als Steigertje, Klimtoren, Doorkijk, Springplank, Golfslag, Kettingbrug, Kajuit, Startbaan, Cockpit. De indeling van zijn groep de Springplank staat Richard nog scherp voor de geest: van de slaapzaal en de 'grote voetenbakken' tot zijn eigen kastje, met tandenborstel en beker.

Zijn bed heeft een privéschot; een afbakening aan één kant van je bed. Kleding ligt in een wandkast. Als je groter wordt, slaap je achter een schot en nog groteren krijgen een slaapkamer. De slaapzaal wordt voor de zomervakantie met gif bespoten, om de muggen te doden. Een ander detail is Richard ook goed bijgebleven: "Ik kon het niet goed zien, maar er was op een raam een sticker van dieren in een soort pretpark."

Rode trommel

In de keuken zit links een aparte broodkeuken, met een rode trommel. Daar kun je brood halen, als er te weinig is. In de keuken zelf is een grote warmhoudkast, met daarin maaltijden voor de stagiaires die bij de Blizo in Vught werken.

Gegeten wordt er gezamenlijk in een huiskamer, met zo'n 18 mensen. Het zeil op de tafels heeft blauwe en witte blokjes. Net voor de middag komen de pannen met een paar grote koffiekarren vol warm eten. Ook schaaltjes met toetjes staan erop. Die koffiekarren worden getrokken met een zogeheten elektrotrekker; Richard heeft daar veel op meegereden. Ooit poogde hij met zo'n trekker op pad te gaan, maar dat lukte niet: "Ik was veel te klein ervoor."

Maar de ritjes om mee te rijden, zijn leuk. Soms trekt een kok hem - voor de grap - achterover en ligt hij op z'n rug. "Helaas rookte de kok en als die dan nonchalant in de gang stond te roken, dan brandde ik wel eens mijn hand eraan. Dit deed nogal zeer." 

Ondeugends

Op woensdagmiddag was je dan vrij. “Dan reed ik met de zogeheten ‘restpannen’ rond. Dan riep ik bij elke groep: "de pannen! Ik heb veel geholpen, ook met het tafeldekken.” Richard vervolgt: “Ik deed ook wel eens iets ondeugends. Zo haakte ik de voorkant van een koffiekar aan de achterkant van een andere koffiekar. Ze hebben aan de achterkant de bokwielen, (die niet kunnen sturen) en aan de voorkant de zwenkwielen. Dit mocht niet, omdat anders de bouten los gingen. Maar het was leuk om te doen. Ook gingen we weleens picknicken. Dan reed er iemand een bolderwagen vooruit. En dan aten we in het gras, bij de oever van de Maas.”

Er was ook een grote speeltuin. “Daar vond ik niet veel aan, omdat het maar vaste dingen waren. Een soort bunkertjes met schietgaten erin, een grote appel, waarin je dan moest klimmen. Daar speelde ik dan dat ik een worm was. Of een trekker, om op te klauteren; ik vond het maar niks. Liever reed ik op een grote driewieler. Ook gingen we vaak uit roeien over de Raam, naar de Maas. Of op de tendem.”

Richard herinnert zich ook juffrouw Lenn (uit de eerste klas), juf Ernist (die naar Australië ging en in een NSU reed), meneer Van de Krabbe (wiens caravan wel eens op de speelplaats stond). Of de juffen uit de hogere klassen, juffrouw Nettie en juffrouw Nel. En juffrouw Wil die vervangen werd door meneer Jack die uit Overloon kwam. “Ook ging ik met juffrouw Ria naar haar ouders, met een boerderij. Daar was een paard met haar jong maar aaien kon niet, dat liet de moeder niet toe. En ik heb met Agnes Wijnber nog vaak liedjes gezongen en brood gebakken. Of bij meneer Erik op de motorfiets meegereden.”

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (6)

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 17 september 2018 om 12:20 uur

Bedankt Richard, voor het delen van dit verhaal met zoveel mooie herinneringen aan jouw verblijf op De Wijnberg in Grave.

Ingrid Vorstermans zei op 23 januari 2019 om 14:36 uur

weet Richard de volgorde van al die groepen? kijk in herinnering aan de Wijnberg daar lees je van mij alle groepen, echter heb ik het niet op volgorde, omdat ik het vroeger niet zo interessant vond en nu wel. Ook ben ik benieuwd naar leidsters van die groepen. Zelf heb ik op de Klimtoren gezeten, kan me een juf Wil, en juffrouw Truus van Duuren en een juf Jannie. In dezelfde vleugel van de groepen was het steigertje, en daar is later nog 1 erbij gekomen.

Albert
Albert zei op 23 januari 2019 om 15:40 uur

Ook mijn zus Corrie heeft ruim 30 jaren in de blindenzorg gewerkt en is in 1997 met pensioen gegaan. In eerste instantie op De Wijnberg in Grave en later in een gebouw in Nijmegen. Zij bracht in de weekends ook regelmatig kinderen mee naar huis. Mijn vrouw en ik zijn soms met onze kinderen op bezoek gegaan als er gekampeerd werd op een boerderij. Zo herinner ik mij een bezoek in Stevensbeek en een campingboerderij ergens een dorp in De Kempen. Van deze plaats herinner ik mij, dat ik met enkele jongens gevoetbald heb met een bal daar zat een belletje in en heb ik kneuzingen opgelopen.

Hilde Jansma
Hilde Jansma bhic zei op 24 januari 2019 om 10:38 uur

@Ingrid, misschien dat iemand je vragen leest en nog kan beantwoorden... Als alternatief kan je altijd nog dit archiefstuk bij ons in de studiezaal komen bekijken: http://www.bhic.nl/integrated?mivast=235&mizig=210&miadt=235&miaet=1&micode=1577&minr=13106983&miview=inv2 Misschien dat je op die manier zelf aan antwoorden kan komen.
@Albert, leuk dat je zoveel gezellig met de zorgkinderen van je zus hebt gespeeld. Dat voetballen moet wel gek zijn geweest denk ik zo, met een belletje in de bal. Wel een prima oplossing voor slechtziende of blinde voetballers natuurlijk.

Ingrid Vorstermans zei op 24 januari 2019 om 13:36 uur

dank je Hilde ik hou het wel in de gaten ben benieuwd ja

Sandy zei op 26 oktober 2019 om 07:29 uur

Wat een herkenbaar verhaal mijn broer Leon Meijer heeft ook op de wijnberg gezeten, hij heeft ook bij veel van dezelfde juffen gezeten en ook op het steigertje
Hij is er in 1978 gekomen tot begin jaren 90.
Onze moeder had ook veel contact mee en de groep kwam ook wel eens bij ons thuis op bezoek.
Leon heeft daar een heel fijne tijd gehad

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 19 augustus 2015 om 11:08 uur

De Wijnberg in beweging!

vertelde op 25 april 2018 om 08:00 uur

Herinneringen aan de Wijnberg