skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen Bhic

Water in Brabant

Als peuter logeerde ik bij mijn grootouders in Lith aan de Maas. Achter hun, voor huidige begrippen zeker, klein keuterboerderijtje stroomde de Wetering. Een kleine beek die uitkwam in de Maas. Ik mocht de weg niet oversteken want het spelen bij die beek zou maar al te gevaarlijk voor mij zijn.

Toch trok die beek mijn aandacht, want aan de hand van mijn moeder had ik op de brug van de beek de kleine visjes zien zwemmen in de Wetering. Ook toen al werd het water naar ik aanneem beheerd door de Waterschappen, want het water stroomde, in mijn kinderogen, hard maar het bleef wel steeds even hoog in de beek staan.

Op de eendenkooi van opa, hij was kooiker, stond het water ook altijd even hoog, op peil gehouden door de waterwerken in sloten en beken, begreep ik pas veel later.

Op lagereschoolleeftijd speelden we vaak in de Beemd (een wild en drassig stuk grond) rondom de Dommel in Eindhoven. Met groot respect en ook met zekere angst keek ik altijd naar de stuwen in de waterloop en bij de oude Watermolen, waar het water met groot geweld overheen stroomde.

In de slootjes rondom de Dommel hebben we veel avonturen beleefd en vingen we visjes, stekelbaarsjes en louwkes zoals we die toen noemden. En ja kikkers en salamanders waren toch wel grote vangsten die trots in glazen potjes mee naar huis gingen.

Nu, gepensioneerd en nog steeds geboeid maar ook alert op het water, woon ik in Maashees, heel dicht bij de Maas. Daar genieten we van het deze prachtige rivier in het voorjaar de zomer en de herfst samen met onze kinderen en kleinkinderen.

Maar in de winterperiode, zo in het begin van het nieuwe jaar, worden we ieder jaar ook weer getroffen door het geweld van de grote watermassa's die hier voorbij stromen en zijn we iedere keer weer opgelucht als het hoge water, mede gedirigeerd door de waterwerken van onze waterschappen, weer voorbij is en ons perceeltje in het stroomvoerend winterbed van de Maas, droog is gebleven.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!