i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: 's-Hertogenbosch
Periode: 1957 - 1964
Tags:

Werken bij Michelin

vertelde op 13 augustus 2018 om 12:17 uur

Van 1957-1964 heb ik bij Michelin gewerkt als machinesteller en onderhoudsmonteur bij de afdeling waar de banden gekookt werden. Al snel merkte ik dat als een segment van de pers beschadigd was en verwisseld moest worden, de freteur* die fout moest betalen omdat de pers eerst gekoeld moest worden voor ik hem kon vervangen en de volgende band dus niet geplaatst kon worden.

Kookinrichting voor het aanbrengen van profiel. N.V. Michelin, 1951. Foto: Fotopersbureau Het Zuiden (Erfgoed 's-Hertogenbosch, fotonummer 0048868)
Laboratoriumopstelling van een kookinrichting voor het aanbrengen van profiel. N.V. Michelin, 1951. Foto: Fotopersbureau Het Zuiden (Erfgoed 's-Hertogenbosch, fotonummer 0048868)

Omdat ik dat sneu vond, had ik een andere constructie bedacht waardoor er geen band uitviel. Ik had een splitpen die op een moeilijke plaats zat, vervangen door een eigengemaakte constructiespeld. Dat leverde alleen al in Den Bosch over al de persen gerekend een winst op van 156 banden. Die freteurs blij, maar ze wisten niet hoe of het kwam.... op een na, maar die moest zijn mond dicht houden. Ik had namelijk een tekening met berekening laten vertalen en zelf opgestuurd naar Clermont-Ferrrand in Frankrijk.

Drie maanden daarna, ik was het alweer vergeten, kwam er een delegatie van bazen uit Frankrijk wat wel vaker gebeurde. Dan werd mijn baas altijd zenuwachtig... Maar nu riepen ze niet hem, maar mij naar boven via mijn baas, Hr. Morel. Die zei: “trek een nieuw werkpak aan en poets je schoenen. Hier heb je mijn pen en schuifmaat, maar wel teruggeven, en nu snel naar boven!” Daar stonden vijf stoelen met op een daarvan mijn tolk (de personeelschef). Ik kreeg me toch een seel te horen, ik begreep er niets van, maar het was wel op een vriendelijke toon, wat Fransen niet altijd doen!

Ik bleek 36 van de maximaal 40 punten gehaald te hebben met mijn idee en er was inmiddels een modificatie per direct doorgevoerd in de fabrieken in Engeland, Frankrijk , België, Spanje en Italië. Als beloning kreeg ik een cheque (schrik niet) van fl. 25,-. Het was bij Michelin NL zo dat hoe meer punten je haalde, hoe hoger je rang werd en daar zit dan het salaris aan vast!

Ik zwaaiend met mijn cheque door de werkplaats en mijn collega's vonden het prachtig, maar zoniet mijn baas toen ik vertelde wat ik uitgevonden had. Hij trok zijn pen en schuifmaat uit mijn zak en zei: "aan het werk!" Nu, dat heb ik geweten bij het volgende salaris: normaal zou ik fl. 0,16 per uur meer krijgen en ik kreeg fl. 0,02. Ik vroeg om uitleg en mijn baas zei: “op voorwaarde, ik duld geen tegenspraak.” En hij begon: “Hr. Geraar passeert Hr Morel met idee en Hr Morel passeert Hr Geraar met salarie. Aan het werk!”

Een maand of acht daarna moest ik met mijn maatje Jan Raben een machine afbreken en vervoeren. Er moesten nog vier keilbouten vlak gesneden worden. Om het netjes achter te laten klopte ik de koppen even vlak met een hamer.Toen bleek dat het geen keilbouten waren, maar draadeinden van 30 cm die dwars door de vloer gingen. Ze kwamen met een klap een verdieping lager op een geruite aluminium plaat terecht, maar gelukkig was er niemand op die afdeling... dacht ik.

Toen ik die bouten opraapte, kwam juist de Hr. Morel met zijn koppie boven het trapgat uit en vroeg ”wilde je mij raken?” “Nee”, zei ik zonder nadenken, “want dan had ik wel beter gemikt.” Waarop hij zei: “kom maar even mee naar kantoor.” Daar was de mededeling: je hebt mij beledigd. Trek je jas maar aan, want ik zet je twee weken op non-actief zonder salaris. Toen was bij mij de maat vol, ik vroeg ontslag en ging naar huis! Een week later kreeg ik van de Hr. Ramon mijn getuigschrift toegestuurd: uit blijk van waardering en grote vakbekwaamheid zal bij Michelin en mij altijd de deur open staan voor u. Hr. Ramon.

*Freteur: de man die ervoor zorgt dat de band bij de pers komt en ook weer afgevoerd wordt naar de koelkelder.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (6)

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 14 augustus 2018 om 11:49 uur

Wat een verhaal Gerard! Blijkbaar werd toen personeel met eigen ideeën niet zo waardevol gevonden als dat we dat tegenwoordig vinden. Waar ben je na Michelin terecht gekomen ?

Anny Toonen zei op 22 augustus 2018 om 10:18 uur

Dergelijke verhoudingen op de werkvloer zijn jammer genoeg nog niet overal verdwenen. Mooie woorden in het getuigschrift, papier is immers geduldig. Je kunt er zo veel neer pennen en ook nog laten ondertekenen door iemand anders. Maar als de Michelindeur écht open was blijven staan, dan zou het een mooier gebaar zijn geweest als ze die "baas" (een échte dus) eens op kantoor hadden geroepen om hem te vragen waarom hier zo'n vakman weg ging. Nee dus, ieder zijn koninkrijkje waar de eigen haan het hardst moet blijven kraaien. Dat het van alle tijden is maakt dit verslag weer eens duidelijk. Maar het is een "mooi" verhaal, dat wel.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 22 augustus 2018 om 14:33 uur

Bedankt voor je reactie Anny, het is zeker een mooi verhaal met hopelijk voor Gerard een even zo mooie afloop.

Rini de Groot zei op 27 maart 2019 om 22:13 uur

Gerard, in je verhaal las ik over de 'eigengemaakte constructiespeld'
ik dacht meteen aan de 'Populaire haarspeld splitpen. '
Die kende ik pas later anders was ook het voor mij een Philips idee geweest.
De machinist boven in de torenkraan ergerde zich telkens wanneer beneden een andere grijper bevestigd werd. De uiteinden werden telkens om de as gebogen. Voor de leek niet te volgen maar vond de juiste benaming.
Later vroeger dames in de werkplaats naar een Splitpen na lang zoeken vond ik er een, maar niet die zij bedoelde, om enkele A4 tjes tijdelijk te koppelen.

Gerard Veltman zei op 29 augustus 2019 om 14:07 uur

Beste Rinie.
Als ik jou verhaal lees over je speld, is er denk ik een groot verschil in die borging van jou en mijn (speld)

Mijn borging was gemaakt van een laselektroden van2,5 mm Ik had hem gebogen in een driehoek en in een van de hoeken kruisten de uiteinden 8 mm over elkaar!
Om de borging te monteren had ik een strip van 25 – 4 – 300 mm lang met aan het uit einden er een plaatje er op gelast zodat de borging met de uiteinden naar boven er tussen geklemd zat.
Een van de uiteinden van de borging stak ik in het gat van de as, draaide een beetje en floep hij was gemonteerd en kon er niet meer uit!
Om de borging er weer uit te krijgen had ik gemaakt van 6 mm rond 300 lang aan de een kant een krukje gelast en aan de andere kant plat gesmeed en er een haakje van gemaakt met een stukje plaat er opgelast, zodat de haak gesloten was en de borging er niet uit kon springen bij het demonteren anders moest ik de borging onder uit de pers vissen en een on gekoelde pers was zo warm dat je, je hand er aan branden. Vandaar ook die lengte van 300 mm.
Om de as van 30 rond dan te demonteren had ik een speciaal hamertje gemaakt van rond 16, aan de ene kant wat langer zodat ik de as die 180 lang was ver genoeg terug kon krijgen!
Om de as dan weer op te kunnen vangen, had ik een plaatje van 60 bij 300 mm aan een uit einden zodanig gebogen dat er de as er in pasten en hem ook op kon vangen. (hij was heet)
Dit plaatje gebruikte ik ook bij de montage, met het hamertje om de zaak weer op zijn plaats te krijgen
Om mijn handen te beschermen in geval dat, had mijn vrouw van een stuk astbestdeken handschoenen gemaakt en om geen tijd te verliezen had ik van thuis een warmhoud plaatje meegebracht zodat ik altijd een nieuw segment op bedrijfstemperatuur in voorraad had, onder gestopt en verstopt onder een asbestdeken. Het idee mochten ze nog niet weten!!!!
Een Collega Nol van Teeffelen die mij bezig zag zei: sloof je eigen toch niet uit, straks gaan de bazen met de eer strijken, je ziet het hier toch zelf, ze komen met de trein uit Frankrijk en naar een jaar rijden ze een D S. Citroën.
Voor mijn eigen eer ben ik blij dat ik het toch gedaan heb, niet voor die F 25, hier had ik echt wel meer van verwacht!!!
Maar door die laatste regel op mijn ontslag bewijs geschreven door eigenlijk niet mijn grote baas maar DHR. Ramon (hij was mijn chef in de fabriek) was ik na tweedagen alweer aan genomen als chef monteur op een jachtwerf voor de inbouw van de motoren, stuurinstallatie, verwarming, sanitair en het RVS gedeelte. Dit laatste (RVS) heb ik tot mijn pensioen gedaan voor vele grote werven die jachten bouwden van wel € 100 000 per strekkende meter en met veel plezier!!! Afgelopen winter had de Werf mij nog uitgenodigd op een bij een komst van jacht eigenaren waar ik na al die jaren dat ik met pensioen ben nog hartelijk werd ontvangen en vele van hun nog een hand heb kunnen geven!

Gerard Veltman

Anny Toonen zei op 29 augustus 2019 om 21:48 uur

Wat zal dat een geweldig goed gevoel zijn als je na zoveel jaren nog de hartelijkheid ondervindt van mensen die je werk waarderen! Daar kan toch niks tegenop.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 23 augustus 2012 om 11:36 uur

Stap binnen bij de Michelinfabriek

vertelde op 22 december 2009 om 16:19 uur

Watertoren Michelin 's-Hertogenbosch

vertelde op 4 oktober 2016 om 11:31 uur

Franse school van Michelin