skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Ans Holman
Ans Holman RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Ans Holman
Ans Holman RA Tilburg

Zakdoekje leggen, niemand zeggen!

Herinneringen van mijn moeder aan het 506th Parachute Infantry Regiment, 101st. Airborne Divisie. De 18-jarige Laura Mentink, mijn moeder, maakte als geboren en getogen Eindhovense tijdens de Operatie Market Garden in 1944, uiteraard ook de bevrijding van die stad mee.

Son, US Cemetary, graf van J.W. Hahn.De 18e september eindigde betrekkelijk rustig en opgewonden burgers kruisten massaal door de Eindhovense straten. Zoöok mijn moeder Laura en haar zus Corry. Vlakbij hun woonhuis, in het parkje bij ‘den Elzent’ bij het Van Abbemuseum, troffen zij een groep stoere militairen aan, die op een grasveldje bij de Dommel uitrustten. Er werd al snel contact gemaakt met deze bevrijders, die van het 506th P.I.R. 101st Airborne Divisie waren.

Er waren daar meer Eindhovense schonen, die driftig op papiertjes, in schriftjes e.d. door deze helden iets lieten opschrijven of adressen uitwisselden. In alle haast koos mijn moeder ervoor om op haar zijden witte zakdoekje de handtekeningen van deze jongens te verzamelen. Dat ging goed en ze had van zo goed als alle knapen al een "signature". Bijna bij een der laatste aangekomen, bleek dat deze een heel ander idee had van een "signature" geven.

Hij sprong op, beende op haar af, trok het zakdoekje uit haar handen en riep: "a handkerchief for a kiss". Greep haar vervolgens stevig vast en gaf haar een indringende zoen, onder luid gejuich en geroep van zijn kameraden. Uiteraard beduusd wilde zij dit strijdtoneel snel verlaten, maar een jonge soldaat sprak haar aan en excuseerde zich voor het gedrag van zijn kameraad. Terwijl hij uit zijn notitieboekje een blaadje scheurde en daar zijn adres op schreef, zei hij: "write my Mom I'm okay". Zij gaf snel ook haar adres en kort babbelden ze wat, doch gelijk daarop braken ze op voor een nieuwe opdracht, naar later zou blijken om richting Veghel de ‘Corridor’ open te houden.

Zij heeft ‘Mom’ wel geschreven, maar de brief ging helaas verloren. Op 11 juni 1946 kreeg zij van de moeder van deze lieve soldaat een brief. Deze 22-jarige soldaat, Cpl. John W. Hahn van het 1st Platoon HCo, 506th Parachute Infantry Regiment, 101st Airborne Divisie, bleek een week later op 25 september tussen Sint-Oedenrode en Veghel te zijn gesneuveld. Mijn moeder bleek zijn laatste contact met thuis te zijn geweest.

Ze heeft daarop nog jarenlang met liefde zijn graf op het US Military Cemetery Son verzorgd, totdat zijn familie hem op 30 mei 1949 liet herbegraven in Amerika. Er volgde decennialang een innige en levendige correspondentie met de nabestaanden en zelfs met meerdere bezoeken van een achterneef, die in de 70’er jaren hier vlakbij over de grens dienst deed, bij ons thuis.

Welke belevenissen vallen dit zijden witte zakdoekje nog meer ten deel?.. Wie zal ’t zeggen?!

Reacties (6)

Ed Lenssen Deurne. zei op 13 februari 2015 om 20:05
Een heel mooi verhaal over een gebeurtenis in Eindhoven waarbij je moeder een hoofdrol speelde. Aangrijpend , emotioneel !! Met respect en bewondering voor de 101e Airborne Divisie en speciaal de Screaming Eagles, waar Cpl.John W.Hahn waarschijnlijk toe behoorde, waardeer ik zeer haar liefdevolle verzorging van zijn graf op US Military Cemetery in Son. Grenzeloos respect hiervoor!! Vriendelijke en respectvolle groeten.
Christian van der Ven
Christian van der Ven bhic zei op 16 februari 2015 om 09:01
@Adri: Als medewerker van het BHIC heb ik toch al behoorlijk wat verhalen op onze website gelezen, maar dit recent gepubliceerde verhaal over jouw moeder was me helaas ontgaan. Totdat de reactie van Ed in mijn lijstje voorbij kwam. Gelukkig maar.

Want het zijn dit soort ogenschijnlijk kleine verhalen die zo'n verschrikkelijke oorlog terugbrengen tot menselijke proporties.

Respect voor jouw moeder en 'haar' soldaat. Prachtig verhaal.
Adri Ekstijn
Adri Ekstijn zei op 16 februari 2015 om 09:58
Beste Ed en Chris.
Bedankt voor deze persoonlijke reakties. Erg fijn te horen, dat haar deze waardering gegund is ;-)
Michel Janssen
Michel Janssen zei op 16 mei 2015 om 11:35
Mooi en ontroerend verhaal.
Adri Ekstijn zei op 16 februari 2016 om 16:31
In "jeugdherinneringen van mijn vader" vind men ook nog vertellingen over belevenissen in de Tweede Wereldeldoorlog van mijn vader, Huub Ekstijn, uit Grave.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!