i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Heeswijk
Tags:

Zeven decennia familie Verbakel bij de PTT

vertelde op 28 december 2012 om 09:57 uur

Van 1917 tot 1968 was zijn vader Harrie Verbakel werkzaam bij de PTT. Ook Ton werkte meer dan 35 jaar bij dit bedrijf. Samen goed voor 71 jaar werk bij de PTT.

 

In de rijke verzameling PTT-spullen die Ton Verbakel uit Heeswijk heeft bewaard, zit een stempeltje met de opdruk “Mij Bekend”.“Mij Bekend”. “Die gebruikte mijn vader als iemand geen identificatiepapieren bij zich had. Dan stempelde hij gewoon en dan was het goed. Mijn vader kende iedereen”, vertelt de nu 83-jarige Ton Verbakel.

Zoals zijn vader iedereen kende, is Ton zelf ook een bekende verschijning in Heeswijk. In zijn jonge jaren maakte hij huwelijksreportages en fotografeerde pasgeborenen. Daarnaast werkte hij bij de post, waar hij als kind vanzelfsprekend inrolde.

“Mijn vader aan de balie en mijn moeder aan de telefooncentrale, zo zag het er vroeger uit”, herinnert hij zich. Zijn moeder ving ’s ochtends de eerste vrachtwagen op die rond vijf uur kwam met de post kwam. Niet veel later kwamen de postbestellers om te sorteren en vervolgens op pad te gaan. Lag er in de winter te veel sneeuw om de huizen te bereiken, dan liet de pastoor vanaf de kansel weten waar mensen hun post wel konden ophalen.

Aanvankelijk was het met het bellen nog niet zo druk en was er ’s nachts geen telefoonverkeer. “Maar een paar mensen – zoals de burgemeester en de huisarts – hadden een dag- en nachtverbinding. Naast de telefooncentrale stond een bed en daar sliep iemand op voor het geval dat die nachtelijke telefoontjes binnenkwamen. Dan klonk er een bel en moest je aan de slag.” Hoewel het een flink tijd geleden is, herinnert Ton het zich goed.

“Als er een lokaal gesprek binnenkwam, dan viel er op de telefooncentrale een klepje open. De beller zei wie hij was en vroeg bijvoorbeeld om de pastorie. Dat was dan nummer veertien; dan pakte je de pin uit het bord, prikte die in nummer veertien en dan moest je verbinden. Een slinger aan het apparaat en dan wachten op het moment dat er verbinding was. Daarna moest je de tijd van het gesprek opnemen want dat was belangrijk voor de rekening.”

Op 15 november 1959 werd de telefooncentrale in Heeswijk geautomatiseerd en dat betekende dat mensen – met behulp van een kiesschijf – rechtstreeks konden bellen. Ton Verbakel ging verder met het postkantoor dat zijn vader in 1933 was gestart. In 1982 opende Ton de nieuwbouw en vijftien jaar later (op 17 januari 1997) werd dit laatste postkantoor van Heeswijk definitief gesloten.

Ruim zeventig jaar PTT in de familie heeft een flinke verzameling opgeleverd. Oude lampjes, koperen insignes (‘nummerplaten’ geheten, voor op de cape), stempels, lakzegels en mooie instructieboekjes. Maar vooral veel herinneringen.

Het was Ton Verbakel die Jan van Dieten verving; de onfortuinlijke man die werd neergeschoten (en later overleed) in het postkantoor van Ravenstein. “Op een gemiddelde dag gingen enkele tonnen over de toonbank, soms zo’n half miljoen." De besteller bracht gewoon dat geld weg, zonder beveiliging. Soms stond er wel een rare snuiter aan de balie maar dan was je gewoon extra op je quivive.”

Ton Verbakel herinnert zich goed hoe de ‘gesloten’ balie (achter glas) zijn intrede deed. “Dat vond ik niets. Het contact met mensen veranderde toen voorgoed. Maar ik denk met veel plezier terug aan mijn tijd bij de PTT en wat er allemaal bij kwam kijken. Daar kunnen jongeren met hun gsm zich geen voorstelling van maken.”

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (8)

Arwin zei op 23 februari 2015 om 12:47 uur

Erg genoten van dit verhaal. Als telefoonverzamelaar ben ik erg geinteresseerd in PTT-historie.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 23 februari 2015 om 19:08 uur

Dank, leuk om te horen, Arwin! Het was een genoegen het verhaal van de familie Verbakel op te mogen tekenen. De bevlogenheid was er in de loop der jaren niet minder op geworden, integendeel...

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 1 maart 2017 om 17:01 uur

In deze tijd anno 2017 zie je een sterke terugloop van brieven en een sterke groei van pakketten. Ondanks dat ik over dat laatste hier weinig of niets van terugvind, vond ik wel een veelzeggend stukje met een toevoegende waarde er over uit de 2de Wereld Oorlog in de Noord-Brabantse Courant van dinsdag 23 november 1943 :
"GEEN EXTRA MAATREGELEN
VOOR SINTERKLAAS.
POSTPAKKETTEN.
De P.T.T, betreurt het, voor St. Nicolaas geen extra maatregelen te kunnen nemen om een vlot vervoer van postpakketten te verzekeren. Ernstig wordt aangeraden de verzending van Sinterklaas-postpakketten zoveel mogelijk te beperken. Rekening moet worden gehouden met een overkomstduur van verscheidene dagen. Ontraden wordt in postpakketten goederen te sluiten, die spoedig aan bederf onderhevig zijn.
Van P.T.T.-zijde zal streng worden gelet op stevige en doelmatige verpakking, zorgvuldige adressering, zowel op het pakket zelf als op de adreskaart. Ten zeerste aanbevolen wordt een tweede adres in het pakket te sluiten, waarop tevens naam en adres van den afzender is vermeld."

Rini de Groot. zei op 9 augustus 2018 om 10:47 uur

Prachtig ! Herinneringen vastleggen, zoals ik in 'Telefoon of koffiemolen' en
'Vinger in het verkeerde gaatje'
Nu is men live, lopend fietsend in contact met de overkant.
Wat hebben zij thuis nog te vertellen?

Albert van der Cruijsen zei op 9 augustus 2018 om 16:12 uur

Ik ben van 1948 tot 1953 loketambtenaar op het postkantoor in Uden geweest en daar werkte toen een zekere To(o)ntje Verbakel als besteller. Misschien ook familie?

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 10 augustus 2018 om 09:44 uur

Dat zou heel goed kunnen Albert. Volgens het verhaal is Ton Verbakel in Heeswijk gebleven, maar het zou natuurlijk goed familie van hem kunnen zijn die bij het postkantoor in Uden werkzaam is geweest.

Albert
Albert zei op 10 augustus 2018 om 11:22 uur

Mariët, het zou zelfs kunnen, dat die Ton in Uden gewerkt heeft, want ik herinner mij, dat een besteller graag kantoorhouder werd van een bijkantoor. Ik herinner mij nog wel, dat tijdens mijn militaire diensttijd een besteller bevorderd was tot kantoorhouder en naar Berghem vertrokken was. Ook de overval door "de zwarte ruiter" in Ravenstein is in die periode gebeurd en kan ik mij nog goed herinneren. De voorschriften voor ons om geld te versturen naar de bijkantoren werden strenger. Voor die tijd lagen postzakken met veel (tonnen) geld, "depêches" genoemd, voorzien van een aparte roodgekleurde label voorzien klaar voor verzending per postauto.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 10 augustus 2018 om 20:47 uur

Dát moet vast indruk gemaakt hebben, Albert. De overval door de zwarte ruiter. Ik kan me goed voorstellen dat er toen ineens een heleboel regels bijkwamen.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 25 oktober 2012 om 16:21 uur

Telefoon of koffiemolen?

vertelde op 26 oktober 2012 om 11:34 uur

Vinger in het verkeerde gaatje

vertelde op 22 oktober 2013 om 21:32 uur

De Ordedienst