Reacties (6)

André Raaijmakers, Zwolle zei op 20 januari 2012 om 12:00
Mijn ouders in 1924 getrouwd, woonden de eerste jaren van hun huwelijk in of nabij Kruispunt Beugen/Oeffelt waar mijn vader (letterlijk dus..!) geSTATIONneerd was. Hij was bij de toenmalige Staatsspoorwegen maar naar ik mij herinner uit de verhalen werd er op beide stations, laag en hoog, dienst gedaan als de omstandigheden dit noodzakelijk maakten..
Als ik vroeger als klèn menneke thuis vroeg waarom de onderste eindjes van de poten van bepaalde meubels zo'n andere kleur hadden, kreeg ik ten antwoord dat ze een tijdje in het water hadden gestaan....er was geen tijd meer geweest om ze te verplaatsen naar hoger gelegen gedeelten.
Op <a href="http://www.maaslijn.net/stationkruispuntbeugen.html" target="_blank">Statonkruispunt Beugen</a> is veel informatie te lezen over deze
interessante kruising van het Duits Lijntje en de gewone spoorlijn. En over de watersnoodramp van 1926.
Ook op deze site en externe links is informatie te vinden:
<a href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Kruispunt_Beugen" target="_blank">Kruispunt Beugen</a>

Jammer dat de tweede foto bij het artikel niet groter gemaakt kan worden; zo te zien aan de kleding ( uniform?) staan daar misschien spoorwegmannen de situatie te bekijken.
Later verhuisden ze, wegens overplaatsing van mijn vader, naar Mook-Middelaar, alwaar ze het weer opnieuw meemaakten!
Geen wonder dat die poten van de meubels een ander kleurtje hadden gekregen.
Mariët Bruggeman, namens BHIC bhic zei op 23 januari 2012 om 14:39
Beste André,
hartelijk dank voor o.a. je leuke uitleg over de kleur van de poten van de meubels in je ouderlijk huis. Het spreekt echt tot de verbeelding.
Wist je trouwens dat je de tweede foto bij dit artikel ook via onze website in de fotocollectie kunt terugvinden? Als je hiernaast bij het veldje 'Brabantse foto's' de zoekterm "OEF0016" invoert, dan heb je hem meteen. Je kunt deze foto dan ook verder uitvergroten.
Veel succes en mocht je nog mensen op de foto herkennen, dan horen we dat graag van je.
Met vriendelijke groeten,
angela zei op 15 februari 2013 om 17:56
Mijn moeder was de jongste van het gezin Jansen: vader Hannes, moeder Hanneke, broer Jan, zusjes Rika, Nelly en zijzelf, Marietje.
Ze woonde tijdens die watersnood in de Reetjes die later Rijtes ging heten.


Enkele jaren ervoor was hun boerderij op dezelfde plek afgebrand door bolbliksem. Enkel het vege lijf gered hebbend, vee kwam om en het hondje ging terug het brandende huis in, sloeg mijn opa zijn armen om het gezin en zei: &quot;Gift niks, we hebbuh mekaar nog, we beginnuh gewon overnij!&quot;

Na de evacuatie in de oorlog was er in hun woning geen interieur meer over, alles zwaar vervuild door geallieerden die er bivakkeerden en wat was er met het vee gebeurd? Even eerder moest hun door granaatscherf gewond paard worden afgemaakt.

Opa Jansen was een diepgelovige man die 3x opnieuw is begonnen.
Marilou Nillesen, namens BHIC bhic zei op 19 februari 2013 om 15:11
@Angela: Wat een aangrijpend verhaal! Je opa moet een ongelooflijke levenskracht hebben gehad. Dank voor je bijdrage!
angela zei op 15 mei 2016 om 13:36
Beste Marilou,
Na zo'n lange tijd lees je mijn reactie op de jouwe misschien niet of niet binnenkort maar die ontroerde mij, daar wil ik je voor bedanken.
Vandaag (her)las en bewerkte ik een opgeslagen document over Oeffelt. Het is namelijk de geboorteplaats van mijn moeder (zie hierboven). Ze heeft er tot haar kerkelijk huwelijk in 1948 gewoond, verhuisde toen naar Nijmegen, de geboorte- en woonplaats van mijn vader en mijzelf. Bovengenoemde Rika, de oudste uit het gezin Jansen, werd op de dag van mijn geboorte mijn peettante. Enkele jaren later (na het overlijden van opa Jansen) kwam ze bij ons inwonen.
Mijn moeder en peetante Rika vertelden soms iets over de persoonlijk beleefde, hierboven beschreven rampen en allerlei ervaringen uit W.O. II, zo mogelijk anekdotisch. Meestal zwegen ze er over.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 17 mei 2016 om 11:54
Hallo Angela, dank voor je aardige woorden. Jouw eerdere bijdrage laat maar weer eens zien hoe goed we het in deze tijd hebben (en hoe weinig we daar soms bij stil staan). Ik heb oprecht bewondering voor mensen die na zoveel tegenslag in hun leven toch weer verder weten te gaan.

Het is bovendien precies zoals je het treffend omschrijft: meestal werd er over dit soort voorvallen gezwegen. Mede daarom zijn we erg blij dat je jij dit verhaal hebt willen delen want het is juist die persoonlijke invalshoek die geschiedenis zo herkenbaar en aansprekend maakt.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: