i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Heesch
Tags:

Een magisch plekje in de Osse hei

vertelde op 12 juni 2017 om 14:00 uur

In Oss en omgeving is “het Putje” een begrip, en dat is al eeuwenlang zo! Wie in 1840 vanuit Heesch over de zandbaan richting Berghem (de huidige Willibrordusweg) wandelt, komt hem na bijna twee kilometer tegen: de eik, genoemd naar de heilige Willibrord.

De boom staat op een bijzondere plek die rond 1800 al is beschreven door dominee Stephanus Hanewinkel: een heuveltje in de heide tussen Oss en Nistelrode. Vlakbij de boom zag de dominee een gat in de grond waarin water stond. Ernaast lag een kegelvormige hoop stenen, mogelijk afkomstig van een kapel die hier ter ere van de heilige Willibrord was gebouwd.

Deze zou hier met zijn bisschopsstaf een put of bron hebben geslagen. Sindsdien kwam daar water uit waarmee wonderen werden verricht. Van heinde en verre kwamen mensen die “de koorts” hadden, als bedevaartgangers hierheen.

Op hun knieën kropen zij biddend met een rozenkrans in de hand rondom de steenhoop waar zij enkele stenen opgooiden. Dan dronken zij van het water uit de bron of zij wasten zich ermee, alles om maar van de koorts af te komen. Hanewinkel dacht er zo het zijne van….

Wonderdadig

Veertig jaar later blijken de eik en de bron nog weinig aan aantrekkingskracht te hebben ingeboet. Dat valt op te maken uit de rapportage die J. van Berchem, burgemeester van Heesch, eind april 1840 uitbrengt aan het provinciebestuur. Na een beschrijving van de put en de steenhoop merkt de burgervader op “dat de wonderdadige of genezende kracht welke aan het water van dezen put wordt toegeschreven, bestaat dat door het gebruik de koorts wordt weggenomen en genezen.” Mensen komen van elders “om aan den eikenboom, welke aldaar mede is gepoot in vorige eeuwen, gebeden op te zenden, en van het water te gebruiken.”

Tot slot verwijst Van Berchem naar het verhaal dat in de volksmond de ronde doet: ooit zou de heilige Willibrord op deze plek hebben uitgerust, waarna er ter ere van hem een kapel is gesticht “welke hij met zegeningen en geneeskracht heeft begiftigd.”

Koortsboom

De eik zou in 1845 zijn geveld, het heuveltje is allang afgegraven en vermoedelijk nam een boer het puin van de kapel mee voor de fundering van zijn stal. Gelukkig houden de put uit 1925-1926, en het restaurant ertegenover de herinnering aan deze bijzondere plek levend. Maar voor een echte koortsboom moeten we de Maas over, naar de kapelruïne Sint-Walrick tussen Overasselt en Nijmegen.

Dit verhaal verscheen eerder in Brabants Dagblad

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (2)

Frank van Dorst zei op 13 juni 2017 om 08:56 uur

Lees ook eens het verhaal van Jan van der Heijden van in het periodiek van de Heemkundekring Schaijk-Reek 'Sprokkelingen' van een flink aantal jaren (1990?)geleden, waarin wordt ontkracht dat Willibrordus in Oss is geweest. Jan Cunen heeft ons op het verkeerde been gezet.

Henk Buijks zei op 13 juni 2017 om 15:21 uur

Dat klopt helemaal, Frank! Vandaar dat ik schreef dat Willibrordus met zijn staf een put ZOU hebben geslagen. Maar vrome overleveringen leven lang.....

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 19 december 2016 om 11:57 uur

Vriendelijke kabouter wandelt over de hei

vertelde op 8 mei 2017 om 14:00 uur

De hele nacht dwalen over de Osse hei