skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Karin de Mol
Karin de Mol RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Karin de Mol
Karin de Mol RA Tilburg

José van Dijck over de belangrijke tijd in haar leven op het Jacob Roelands College

De meest invloedrijke vrouw van 2016 is een geboren en getogen Boxtelse: professor José van Dijck is universiteitshoogleraar aan de Universiteit van Utrecht én de eerste vrouwelijke president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Zij aarzelt geen moment over haar favoriete historische locatie: “Het Jacob Roelands Lyceum! Waar anders?”

Veilige omgevingVan 1972 tot 1979 was José van Dijck leerlinge op het ‘JRL’, zoals ze zelf zegt. “Als eerste komt de gezelligheid in mijn herinnering naar boven. De school had precies de juiste grootte, vond ik; ergens tussen de 600 en 800 leerlingen. Een mooie omvang, niet te klein maar ook geen kolos. Je kende in feite iedereen.” Behalve het leren speelde sport ook een grote rol, vertelt Van Dijck enthousiast. “Er was een heel actieve basketbalclub op school, we deden ook mee aan allerlei nationale scholenwedstrijden. Omringd door allemaal lange meiden was ik vaak de kleinste maar dat is ideaal voor een spelverdeler. Het was vooral heel gezellig, met veel van die grote Boxtelse families die actief waren in de club.”

 Voor Van Dijck – die tegenwoordig in Amsterdam woont – was het belangrijk dat de school in Boxtel stond .“Een dorp waar iedereen elkaar kende – en als je ze niet écht kende, wist je toch wel van welke familie diegene was. Daardoor was het voor ouders ook veilig om kinderen al vroeg meer vrijheid te geven. Ik mocht al snel zelf naar allerlei clubjes, mijn eigen gang gaan. Dat heb ik ten volle benut.”

fotograaf: Josje Deekens

“Ik ging enorm graag naar school, genoot echt daarvan. Vanwege al die sociale contacten had je een soort thuisgevoel op school. Buiten dat was het onderwijs ook gewoon goed. Ik herinner me leuke docenten als meneer Van Moergestel die het toestond dat ik Engelse boeken las die eigenlijk te moeilijk voor me waren. Maar het niveau van mijn Engels is daardoor enorm gestegen. Of Theo Verstegen, onze leraar godsdienst en maatschappijleer. Discussiëren over maatschappelijke vraagstukken, heerlijk vond ik dat. Het paste ook in de tijdgeest en de jongerencultuur die steeds meer vorm kreeg.”

Culturele dagen

Het schoolgebouw zelf oogde voor José van Dijck als tamelijk ouderwets. “Hoewel er ook een modern deel was met een gymzaal. Maar ik denk ook al snel terug aan de cour, de binnenplaats. Ook zo’n mooie beschermde omgeving waar een groot deel van je sociale leven zich afspeelde. Verder kón er veel op het JRC. We hadden een lokaal, een soort schoolcafé, dat we zelf mochten inrichten en besturen, waarin we dan bijvoorbeeld de toneelclub lieten oefenen. En er waren ‘culturele dagen’ waarbij uiteenlopende vormen van kunst aan bod kwamen. Dat klinkt nu wellicht niet zo bijzonder maar in die tijd was zoiets best vooruitstrevend. Het JRL liep daarin aardig voorop.”

(het verhaal gaat onder de foto verder)

Het is heel wat jaren geleden dat Van Dijck in de buurt van de school kwam. “Na het overlijden van mijn moeder heb ik geen familie meer in Boxtel dus dan kom je er ook niet meer zo gauw. Maar het JRL zit voor altijd in míj omdat het me zoveel heeft opgeleverd. Op immaterieel vlak omdat ik nog steeds drie vriendinnen heb uit die tijd die ik regelmatig zie: Ineke, Yvonne en Conchita. Maar ook omdat het zo’n belangrijke formatieve tijd was waarin je jezelf goed leert kennen. Je groeit in vriendschap op, in de wetenschap dat je met elkáár leert; zowel in intellectueel als sociaal opzicht. Dat legt zo’n basis voor je verdere leven dat je zo’n school niet meer vergeet. Zo’n leuke school wens ik iedere middelbare scholier toe.”

Lees meer verhalen van Bekende Brabanders

Lees meer over:

Meer Bekende Brabanders:

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:
Doe mee en vertel jouw verhaal!