i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Beers
Jaar: 1948
Tags:

Hangjongeren

vertelde op 7 december 2018 om 15:31 uur

Toen deze foto werd genomen, was het fenomeen hangjongeren nog ver te zoeken. Hij is gemaakt door mijn vader vanaf de pilaar op de hoek van het kerkhof. Achter het muurtje op de achtergrond is de moestuin te zien van Martens.

Het boerderij van Martens is niet te zien, wel een van de lindebomen die ervoor stonden. Jammer genoeg is er tegenwoordig op die plek een plein.

Op een zonnige nazomermiddag, stonden mijn vriend Joop en ik ons daar te vervelen. Het was zondag. Het was stil, zoals gewoonlijk. Veel mensen deden naar gewoonte een middagslaapje en verkeer was er niet.

Wij keken over de muur van de moestuin. Daar stond een perzikstruik te pronken vol rijpe perziken. De takken zwaar onder het gewicht. Joop vond dat we er daar wel een paar van konden meenemen.

Nu was de verleiding voor mij niet zo groot; wij hadden de beschikking over genoeg fruit van mijn vaders stamhuis. Maar hij was al niet meer te stoppen. Hij zei: “als jij nou op de uitkijk gaat staan, dan haal ik ze wel”. Dat gebeurde dus. Hij wipte over de muur, rende naar de struik en graaide naar de perziken.

Daar had de tak waar ze aan vast zaten, op gewacht. Die brak onmiddelijk af. Joop kwam in paniek de muur over en we renden zo hard we konden richting Linden. Daar stonden we na een tijdje hijgend stil en keken terug.

Er gebeurde niets. Nog goed afgelopen, dacht ik. Maar toen begon Joop na te denken. Hij zei: “als ze het toch gezien hebben, bij Martens. En als ze het tegen “ons vaa” zeggen?". (“Ons vaa” was zijn vader, gewezen onderwijzer in Beers.) Ik kon me daar wel iets bij voorstellen. De jeugd van het hele dorp had een “ heilig ontzag” voor “ons vaa”. Joop raakte steeds meer in paniek.

Tot mijn verbijstering zei hij: “ik ga vergiffenis vragen.” Ik wist niet wat ik hoorde. “Vergiffenis” was voor mij iets van de biechtstoel of daaromtrent, maar niets voor deze gelegenheid. Ik begreep wel dat de sanctie die hem boven het hoofd hing er nogal anders uitzag dan die voor mij. Ons “moe” zou begrijpend zeggen: “dat moet je niet meer doen.”
“Maar ik ga niet mee”: zei ik. Dat vond hij ook niet nodig. Het was tenslotte ook niet mijn “”vaa”. (Wij hadden gewoon een “pa”).

Hij belde dus aan, terwijl ik op een afstandje stond te kijken. Na een tijdje kwam hij opgelucht terug. Vrouw Martens zou het niet verder vertellen. Zoals ik wel verwacht had, hield ze woord. Ik heb er nooit meer iets over gehoord.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (2)

Mariette zei op 14 december 2018 om 23:10 uur

Mooi verhaal Ton.
Die Joop, goeie jongen was het...en wat lief van Vrouw Martens.
Onze Pa zei: "Er zijn bóere en er zijn boeremìnse."
Vrouw Martens hoorde duidelijk bij de laatsten.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 17 december 2018 om 14:48 uur

Zeker een mooi verhaal, eerlijkheid duurt het langst!

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 9 februari 2010 om 15:22 uur

Conservenfabriek Fruco

vertelde op 14 januari 2010 om 10:44 uur

Twee oude linden en een hemelboom (Tiglio en Ailanthus Altissima)

vertelde op 8 juli 2014 om 13:04 uur

Oorlogsbestendig fruit