skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Stef Uijens
Stef Uijens RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Stef Uijens
Stef Uijens RA Tilburg

“Je mocht echt helemaal niks”: Oud-leerlingen over Pensionaat Sint Anna in Zundert

Op pensionaat Sint Anna in Zundert zaten kinderen van alle leeftijden. Hier werd onderwijs geboden vanaf de eerste klas van de lagere school, tot aan het einde van de mavo. Adrie Coppens kwam hier in 1958 heen om de laatste twee jaar van haar lagere school te doen. In 1967 kwam Marjolein Weber-van Hees naar het pensionaat op zes jarige leeftijd. Ondanks dat zij negen jaar later naar het internaat kwam en jonger was, veranderde er in grote lijnen maar weinig.
Algemene indruk

“Ik vond het verschrikkelijk”, zegt Adrie over haar tijd op Sint Anna, “Nu was ik iemand die nogal eens een geintje uit wilde halen en dat werd ook niet in dank afgenomen. Je mocht echt helemaal niks. Alleen precies in het gareel lopen en verder mocht er echt helemaal niks”. Ze ziet haar tijd daar als een Spartaanse opvoeding.


Adrie in haar communiekleding 

 


Marjolein in haar communiekleding

Marjolein kijkt met gemengde gevoelens terug op haar tijd op het pensionaat. “Het is niet altijd even leuk geweest, maar we hadden het thuis heel slecht, vertelt ze. Haar moeder had een drankprobleem en verdween soms weken aan een stuk. Ze stond als klein meisje bekend als onhandelbaar, maar dit bleek eenmaal op internaat toch mee te vallen. “Ik was onder de spanning thuis weg en dan ga je als kind toch anders reageren”, laat ze weten

De zusters

Beiden out-kostschoolleerlingen hadden vrees voor de hoofdzuster, Zuster Lambertine. “Dat was ook echt een kreng”, zegt Adrie. “Dat was geen lekkertje om het maar even zo te zeggen”, vertelt Marjolein. Tijdens een reünie kwam er een foto voorbij van Lambertine. Iedereen hield even de adem in bij het weerzien van deze strenge non. Later liepen ze langs haar graf. “Toen hadden we echt allemaal zoiets van: ‘Nee, ze is echt dood’. Zo’n vrees hadden wij voor Zuster Lambertine”, zegt Marjolein.

Toch waren er ook wel aardige nonnen zo vertelt Adrie: “Ik weet een non, Soeur Waltruda heette ze, dat vond ik best wel een aardig non, maar de rest kan ik me niet herinneren”. Ook Marjolein heeft goede herinneringen aan een specifieke non. Voor haar was dat Zuster Colleta. “Die zorgde met name voor mijn zusje Sigrid, omdat die zo jong was (4). Zij nam haar een beetje onder haar hoede. Dat was echt zo’n moederke. Vandaar ook dat wij naderhand contact zijn blijven houden. Zij is ook nog op mijn bruiloft geweest”, vertelt ze.

De kapel

Net als op de meeste internaten, werden de dagen volgepland met studeren, kerk en een beetje recreatie. “De hele dag werd ingevuld”, zegt Adrie. Elke ochtend werd bijvoorbeeld een bezoek gebracht aan de kapel. “Wat ik me van de kapel herinner is dat als je achteruit keek, dat deed je bijna niet want dat mocht niet, dan hing daar een oog. Daar was iedereen als de dood voor. Het alziende oog van God”, vertelt Marjolein.

Niet iedereen was hier even bang voor. Dick Melker was eind jaren vijftig samen met zijn broertje misdienaar in deze kapel. Zij droegen lange zwarte toga’s met drukkers in plaats van knopen. “Als je naar het midden gaat, elkaar van twee kanten ontmoet en je knielt dan, dan trokken we de drukkers wel eens een stukje los”, vertelt hij. Natuurlijk mocht de priester dit niet zien. “Vroeger stond de priester hoofdzakelijk met zijn rug naar het volk, daarom zag hij dat allemaal niet”.


Sint Anna in Zundert (Collectie: BHIC)



Raport van Marjolein uit 1968

Straffen op het pensionaat

Als je een regel overtrad, of je deed iets wat de zusters niet zinden, werden er flinke straffen gegeven. Zo heeft Adrie ooit twee nachten op een zolderkamer moeten slapen zonder dekens, omdat ze uit haar raam naar een stel zusters in de tuin aan het kijken was. “Ik werd verder overal buitengesloten”, vertelt ze, “Na twee dagen moest ik op mijn knieën vergiffenis vragen van moederoverste en mocht ik weer op mijn eigen chambrette slapen”.

Aangezien Marjolein nog op een jonge leeftijd naar het internaat ging, platste ze af en toe in bed. Dat werd hard aangepakt door de zusters. “Dan werd mijn laken de ochtend erop over de chambrette heen gehangen en moest ik er in mijn natte goed voor gaan staan. Daar moest ik een half uur blijven staan”, vertelt ze. Kinderen mochten ook niet verdrietig zijn van de zusters. “Er waren ook kinderen bij die hun ouders verloren hadden, of een moeder of een vader. Dat verdriet voelde je, maar daar werd hard tegenop getreden”.

Beiden vrouwen hadden het niet altijd makkelijk op Sint Anna. Er waren veel strengen nonnen waarbij je altijd op moest passen, je mocht niet verdrietig zijn en je werd vernederd als je in je bed had geplast. Toch was niet alles negatief. Er waren ook erg lieve zusters die het beste met de meiden voorhadden. Bovendien kon het pensionaat, zeker voor meiden die het thuis minder hadden, zorgen voor een stabiele leefomgeving.  


In uniform op de wip (Adrie en kostschoolgenoten)

Foto's met dank aan Adrie Coppens en Marjolein Weber-van Hees.

Heeft u ook op een katholiek internaat gezeten in Brabant? Laat het ons weten! Wij zijn altijd benieuwd naar andere ervaringen.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!