i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Uden
Tags:

en maakt ook deel uit van:

Atlas: Bekende Brabanders op hun plek

Addy van den Krommenacker vindt de Petruskerk in Uden de mooiste ter wereld

vertelde op 25 september 2017 om 12:04 uur

Het is het eerste dat de jonge Addy van den Krommenacker ’s ochtends ziet als hij uit het raam kijkt: de Petruskerk in Uden. Modeontwerper Van den Krommenacker woont in zijn jeugd recht tegenover deze kerk. Op die bijzondere plek komen – nu heel wat jaren later - verschillende levenslijnen van de Udense ontwerper weer bij elkaar.

met broer Jacques en zus Wilma voor de Petruskerk

 Addy - rechts - met broer Jacques en zus Wilma voor de Petruskerk

Addy van den Krommenacker is de jongste van zes kinderen uit een katholiek gezin. Vader Broer heeft een groot schildersbedrijf, moeder Leentje een winkel aan huis. Anders dan zijn broers voetbalt Addy niet op straat maar tekent hij liever jurken op behangboeken uit de schilderswinkel.

Enkele jaren is hij misdienaar in de Petruskerk. “Het lastige was dat ik niet goed tegen wierook kon; daarvan viel ik nog wel eens flauw. Dan moest je het Boek van de ene naar de andere kant van het altaar brengen en vervolgens knielen. Dan ging ik – onbedoeld - helemaal tegen de vlakte”, vertelt hij met een lach.

Alles in de buurt

De kerk en het geloof spelen een belangrijke rol in het leven van de jonge Addy. “De pastoor en de kapelaan kwamen ook bij ons in de winkel, die werelden waren met elkaar vervlochten.” Hij besluit priester te worden; het Kruisherencollege ligt een eindje verderop in de straat. “Nu ik het zo vertel, bedenk ik me dat mijn leven zich tot mijn vijftiende jaar binnen een beperkte straal afspeelde. Ons huis, de school, de kerk: alles lag bij elkaar in de buurt.”

Eenmaal in de chambrette in het Kruisherencollege - afgesloten van de buitenwereld - komt de dertienjarige Addy er al snel achter dat het niets voor hem is. “Zelfs als mijn moeder de was kwam halen, mocht ik haar niet zien. Je mocht alleen naar buiten als je wedstrijden moest voetballen of zo, maar ik had niets met sport. Ik was bezig met muziek en knipte foto’s uit bladen. Ik vond het er verschrikkelijk.” Hij pakt de fiets en vertrekt, liefst naar het andere eind van de wereld. "Maar het wordt tante Nellie in Veghel. En die zegt dat ik echt weer terug moet.” De opluchting is groot als de rector na driekwart jaar zegt dat Addy niet geschikt is voor het ambt van priester.

Buitenlandse optredens

Na een hoopvolle start aan de ULO gaat de aandacht van Addy steeds meer naar zijn grote hobby’s: muziek en mode. "Dat was ook wel terug te zien aan mijn schoolresultaten”, herinnert hij zich vrolijk. Samen met een paar vrienden vormt hij Square; een bandje dat al snel aan populariteit wint en ook in het buitenland optreedt. De keuze of hij verder moet in de mode of in de muziek wordt vóór Addy gemaakt. "Ik kreeg stemproblemen en mocht van de artsen niet meer zingen. En dus werd het de mode.”

Nu reist hij de hele wereld over. “Ik kom in Italië en dan zie ik daar de prachtigste kathedralen en kerken. Dan steekt de Petruskerk in Uden er sober bij af. Maar deze kerk is voor mij om heel andere redenen bijzonder - en daarom de allermooiste; hier komen zoveel lijnen bij elkaar. Hier werd ik gedoopt en was ik misdienaar maar hier word ik ook herinnerd aan verdrietige momenten: de begrafenis van mijn vader en mijn moeder bijvoorbeeld. Eén keer per jaar kom ik er terug, met mijn broers en zussen voor de mis voor mijn ouders.” Van den Krommenacker concludeert: “Dat is óók het mooie aan de Petruskerk. Alles verandert in de wereld maar die kerk, die blijft zoals het is. Daar blijft mijn jeugd voor altijd bewaard.”

Lees meer verhalen van Bekende Brabanders

Verder lezen:

Meer Bekende Brabanders:

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (2)

Albert
Albert zei op 31 mei 2019 om 11:39 uur

Schilder van den Krommenacker heb ik goed gekend als hij geld kwam storten op het postkantoor op postrekeningen van leveranciers. Als ik mij goed herinner was hij een buurman van familie Pluk. Dat moet geweest zijn in de jaren 1948-1950, want toen moest ik in militaire dienst om pas na 24 maanden later weer terug te keren. Pastoor de Louw zwaaide de scepter in de Petruskerk. Pater de Groot was een vaste klant van de Kruisheren om geld te storten en cheques te innen.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 3 juni 2019 om 10:12 uur

Ah, leuk om te horen, Albert! Werkte jij dan op dat postkantoor? Of is er een ander verband?

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 27 juni 2017 om 13:42 uur

Anneke van Giersbergen rookt stiekeme sigaretjes op de Ruwenberg

vertelde op 28 juni 2017 om 07:28 uur

Marlies Dekkers voelt zich een buitenbeentje in Oosterhout