i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Veghel
Tags:

Foto's van oude mensen, verhalen die voorbij gaan

vertelde op 11 april 2018 om 10:03 uur

Bea Tünnissen kwam langs met deze bijzondere foto's uit haar familie-album. Behalve foto's vertelde Bea ook nog twee mooie verhalen die al heel lang de ronde doen binnen de familie...

Heinrich Tünnissen en Antonetha van de Wijdeven

Mijn vader Harry Tünnissen was de oudste in het gezin van Frans en Miet Tünnissen-Vugts. Zijn ouders hadden in de Gasthuisstraat in Veghel een bakkerij en een winkel, waarin ook het belastingkantoor gevestigd was. Daar was ook een beugelbaan. Mijn vader moest 's morgens al vroeg op en helpen in de bakkerij. Dan ging hij naar school en als hij daarvan thuiskwam, moest hij de boodschappen en het brood rondbrengen.

Heinrich Tünnissen en Antoinette Tünnissen-van de Wijdeven

In de oorlog werd hij ook weggestuurd om brood naar klanten te brengen aan de Zuid-Willemsvaart. Hij kon de mensen niet vinden en bleef maar roepen. Uiteindelijk is hij maar naar huis gegaan. Later bleek dat die mensen in de schuilkelder zaten, omdat er flink geschoten werd! Mijn vader was van 1927, dus die had dat niet in de gaten gehad.

Van deur tot deur

Een ander verhaal uit de oorlog komt van de zijde van mijn moeder. Zij woonde in Eerde met haar ouders en vier zusters en vijf broers. Mijn moeder - geboren in 1934 - was de jongste van het gezin. Een broer van mijn moeder ging trouwen en moest nog wat deuren hebben voor zijn huis. Dus toen hadden ze een plan bedacht. Twee zusters van mijn moeder van rond de zestien en achttien jaar zouden 's avonds naar het munitiekamp gaan, want zij kenden de jongens die op wacht stonden. En ondertussen zouden anderen naar deuren gaan kijken.

De zusjes stonden te kletsen aan de poort toen er een jeep aan kwam met de wacht commandant. De zusjes vlogen de sloot in. De commandant stapte uit en zei: "Ik dacht dat ik hier twee dames gezien had?" Volgens de bewakers was dat niet zo. Daarop liep de commandant naar de sloot en begon te plassen… rakelings naast de zusjes. Die kwamen niet meer bij van het lachen en staken een tip van hun jas in hun mond, om zichzelf niet te verraden. Wat ook geslaagd is.

Joannes van de Wijdeven en Arnoldina van den Broek

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (2)

Lisette Kuijper
Lisette Kuijper bhic zei op 17 april 2018 om 09:39 uur

Wat een prachtige foto's, Bea en wat een mooie familieverhalen heb je erbij verteld. Vooral het laatste verhaal spreekt natuurlijk erg tot de verbeelding. Wat fijn voor je tantes dat het allemaal goed is afgelopen. Hartelijk dank voor deze mooie bijdrage!

Bea Tünnissen
Bea Tünnissen zei op 24 januari 2019 om 12:50 uur

Graag gedaan

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 17 maart 2017 om 11:47 uur

Uit het fotoalbum van Leo de Rooij

vertelde op 13 juni 2017 om 14:16 uur

Het verloren been van de bakker