i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Heusden
Periode: 1953 - 1952
Tags:

Watersnood 1953

vertelde op 15 januari 2018 om 11:14 uur

Op 1 februari 2018 is het 65 jaar geleden dat een verschrikkelijk watersnood een deel van Nederland trof. Ik was toen zelf een jochie van 12 en het maakte een diepe indruk op me. Ik schreef er onderstaand verslag over, geïllustreerd met een foto van de haven van Heusden en artikelen uit het ‘Heusdens Nieuwsblad’ van die dagen.

Heusen, Haven, 1963. Fotograaf: J. de Bont. Bron: SALHA, fotonr. WAA86054In de nacht van de eerste zondag van februari in het jaar 1953
had het woeste water ons land besprongen
en veel mensen overvallen in hun slaap.
De storm vernielde dijken, dorpen
en huizen en beroofde de bewoners van hun leven, huis en haard.

Op die vroege zondagmorgen stond ik bij de ingang van de haven
en keek naar het woeste water dat steeds hoger kwam.
Het gevaar was toen zeker aanwezig dat het
wassende water ook bezit van Heusden nam.

 

Heusden, Haven, 1963. Fotograaf J. de Bont. Bron: Streekarchief Langstraat, Heusden, Altena, fotonr. WAA86054.

Ondanks dat het mogelijk was dat ons stadje zou worden overstroomd,
vertrokken er toch jonge koene helpers naar de
rampplaats waarover zij in de berichten hadden gehoord.

Jan de Vroome en de mannen Gijswijt en v.d. Pol
verlieten met een sterke motorkruiser de veilige beschutting van de haven
en stoomden, door de woeste Maas, naar de plaats waar zij konden helpen op.

Ik zie nu nog duidelijk hoe hun boot werd aangevallen
door het kolkende water van de rivier.
Hun boot verdween soms voor driekwart onder water en
die aanblik maakte mij als kleine jongen best angstig en gaf mij zeker geen plezier.

Ik denk, nee ik weet het bijna zeker, dat hun reis
een groot gevecht met de elementen is geweest.
De hulp die zij met hun boot in het rampgebied verrichtten was groots
en ik weet zeker dat iedereen dit met mij eens is als hij of zij dit eenvoudige rijmpje leest.

De wallen en de vestingmuren die vele vele jaren geen praktisch nut meer hadden gehad
beschermden ons toen tegen de vijandelijke kracht van ‘t water in die barre februarinacht.

Het prentje hierboven geeft een beeld van een vredige haven
en was voor iedereen een gewaardeerde vriend.
Toch vind ik hem bij dit versje passen daar ik het haventje
maar één keer in mijn leven als een grimmige vijand heb gezien.

Toen in de rampnacht het gevaar voor Heusden was geweken en de slachtoffers over heel Nederland werden  geëvacueerd, liet de Heusdense bevolking zich niet onbetuigd. Veel gezinnen uit Dussen en Hank werden bij gastvrije families in Heusden ondergebracht. Het gedichtje hiernaast getuigt van hun dankbaarheid daarvoor.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (3)

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 16 januari 2018 om 12:43 uur

Bedankt voor je verhaal Arie, ik kan me helemaal voorstellen dat deze watersnoodramp op een 12-jarige jongen een enorme indruk heeft gemaakt. Wat mooi dat je er dit verhaal over geschreven hebt.

Herman van Boxtel zei op 1 februari 2018 om 23:23 uur

Ik was een manneke van 7, bijna 7 dus en ik kan me de angst van die dagen nog heel goed herinneren, we woonden in Ammerzoden, aan de noordoever van de maas tegenover Bokhoven en regelmatig liepen de mensen naar de dijk om te kijken hoe hoog het water stond en of de dijken het hielden.
Op die zondag en de dagen er na kwamen steeds vergelijkbare berichten op de radio al die Zeeuwse en Brabantse plaatsen waar slachtoffers waren gevallen, dat bleef zich maar herhalen, maar het aantal slachtoffers werd alsmaar groter.
Ons dorp kwam niet onder water te staan maar iets verderop in het land van Heusden en Altena stond het land wel onder water, er is niet echt iets mis gegaan met het dorp en na een week was de grootste bezorgdheid verdwenen en liet ik die ook achter me dacht ik.
Heel veel jaren later, op 28 januari 1995 reden mijn vrouw en ik naar Ammerzoden zonder echt te beseffen dat er een grote evacuatie aan zat te komen. in het centrum van het dorp sloegen we links af naar de dijk maar toen we een stuk verder Voorstraat in gereden waren zag ik wat er bovenop de dijk scheen te liggen, het jacht van Moonen wat normaal in de haven lag, dat leek omdat nagenoeg het hele schip boven de dijk uitstak zo hoog stond het water.
De schrik sloeg me om het hart, de oerangst van vroeger was ter plekke terug, we zijn omgedraaid en terug gereden naar huis, toen besefte ik wat voor impact destijds in 1953 die ramp op me had gehad.

Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 2 februari 2018 om 20:27 uur

Nou, dat kan ik me voorstellen, Herman. "Oerangst", zo omschrijf je het en ik denk dat veel mensen die 1953 hebben meegemaakt dit herkennen.

Bedankt voor het delen van je verhaal.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

vertelde op 14 januari 2013 om 09:59 uur

De Februari-ramp op Vrederust

vertelde op 20 juni 2011 om 16:19 uur

De Februariramp van 1953

vertelde op 3 maart 2017 om 21:24 uur

Hoe de Watersnoodramp huishield in West-Brabant