skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Luud de brouwer
Luud de brouwer RA Tilburg

Klusjesman

Dit is een verhaal van Toontje Maas, die was getrouwd met een halfzus van onze vader, tante Nel. Zij was de oudste en mijn vader de jongste in hun gezin. Het gaat over toen hij als klusjesman bij Hotel De Keijzer werkte. Hij zorgde voor stookhout, veegde de stoep en als er een voorstelling in de zaal was, zette hij de stoelen klaar en verder van zulke klusjes.

Gemert, Hotel De Keizer. Foto: Gemeentearchief Gemert-Bakel, nr. 36_402Op aan dag was mijn vader samen met onze Jan en Cor Engels achter de zaal een muurtje aan het metselen. Nu kon mijn vader ook eens “de kachel aanmaken” met Toontje. Toen Toontje passeerde vroeg mijn vader: “zeg Toontje, in welk jaar was dat ook al weer dat gij in Duitsland hebt gewerkt ?”

Uiteraard had hij het verhaal al dikwijls gehoord over de periode dat Toontje in zijn jonge tijd in Duitsland had gewerkt. Hij was daar bij een Gemertse familie Konstanz in de kost geweest.

Toontje ging op één knie zitten en vertelde het hele verhaal. Als een van de dochters van Frans Tevoren langs kwam en aan Toontje iets vroeg, zei heel vinnig: “verrekt als ge wilt, da doe ik niet.” Het was niet dat hij het klusje niet wilde doen, maar zijn verhaal was nou eenmaal nog niet af. Zodra het af was, ging hij weer aan het werk.

Om een uur of drie zei Cor Engels: “zeg Toontje, die familie Konstaan waar gij in de kost bent geweest, hadden die een broer in Beek?” Cor sprak de naam expres verkeerd uit. “Nee,” zei Toontje en ging weer op één knie zitten en hetzelfde verhaal werd weer van voor af aan verteld. De drie rotzakken stonden achter de muur te lachen.

Uit een collectieve reclamecampagne voor de echte Hollandse borrel (1959), ontwerp Reclame-adviesbureau C.J. Palm N.V.Op een dag had Frans Tervoren stookhout gekocht in den Oliekelder, Toontje ging het met de handwagen halen. Na drie ritjes weigerde hij verder. Als hij iets duidelijk wilde maken, was het meestal half mopperend. “Ik doe het niet. Ik schei er mee uit. Ik doe het niet meer.” “Wat is er aan de hand,” vroeg Frans. “Ik kom iedere keer langs Verhappen.” O,” zei Frans, “is het dat.” Hij pakte de fiets, reed naar cafe Verhappen en zei: “geef Toontje telkens maar twee borrels, ik kom wel een keer afrekenen.” De zaak was opgelost.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!