skip naar content skip naar hoofdnavigatie spring naar service navigatie
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Hilde Jansma
Hilde Jansma Bhic
Menu
sluit
Hulp nodig?

Chat is online op maandag t/m vrijdag van 10.00 - 16.00 uur en van 19.00 - 22.00 uur.

Op dit moment zijn we offline. Je kunt je vraag stellen via e-mail of WhatsApp: 06-12887717 (alleen berichtjes)

Meer informatie over de chat-service? Klik hier

Online op dit moment

Stel je vraag

Hilde Jansma
Hilde Jansma Bhic

Pax-Christi-voettochten in de jaren ‘70

Ik heb goede herinneringen aan de jaren dat ik als begeleider van een kapittel ben meegelopen met de Pax-Christi-voettochten van ‘s-Hertogenbosch. Die kenden verschillende routes. De route die ik het meest gelopen heb, was van Veghel naar Berlicum en dan naar ‘s-Hertogenbosch.

De routes werden voorbereid door route-ouders, zij regelden o.a. de overnachtingsadressen voor de kapittels, zoals groepjes van ongeveer 15 tot 20 jongens en meisjes werden genoemd. Vooraf aan de voettocht was er ook een leidersbijeenkomst om een en ander door te nemen. Op de donderdagmiddag van de herfstvakantie werd iedereen verwacht bij de Brabanthallen en ging je per route naar een startplek.

Voor mijn route was dat Boerdonk. Je stond daar dan met een groepje jongeren die elkaar niet kenden en allereerst werd er daarom een plek gezocht waar je verder met elkaar kon kennismaken. Wij deden dat bij een boerderij waar we gastvrij werden onthaald en er gevraagd werd of we iets wilden drinken. Natuurlijk zeiden wij daar geen nee tegen. Na die eerste kennismaking liepen we verder naar de ‘Blauwe Kei’ waar eten werd geserveerd uit grote kookpotten. Hier brachten we ook de avond door met een jeugdmusical, zingen en verder praten over het thema van de voettocht.

Ieder jaar had de voettocht een ander thema. We sliepen ook in de ‘Blauwe Kei’ in allerlei ruimten. De volgende ochtend ging je met je kapittel verder onderweg naar Berlicum. De middagpauze was in Heeswijk-Dinther. Onderweg praatte je regelmatig over allerlei zaken die je bezighielden en zo ontstond er vaak een gevoel van saamhorigheid. Als het regende of koud was, klopte je eigenlijk nooit tevergeefs aan bij een boerderij of je even binnen kon zitten. Hier ontmoette je de Brabantse gastvrijheid.

Religie, Rooms-Katholicisme. Voettocht naar Den Bosch. Foto: slapen in een slaapzak op stro in de koeienstal. Nederland, Den Bosch, 1958.

In Berlicum werd er gegeten in ‘D’n Durpsherd’ en na het eten werd je opgehaald door iemand van de gastouders waar je ook een slaapplaats had in stal of boerenschuur. Omdat de afstand van ‘D’n Durpsherd’ naar het gastgezin te groot was en we wel moe zouden zijn van de tocht van Veghel naar Berlicum, werden we op een open landbouwwagen met een trekker tot aan de boerderij vervoerd. De volgende morgen kon je in een jute zak de luchtbedden afleveren bij garage Hoevenaars, zodat je ze niet op je rug mee hoefde te sjouwen, want die dingen waren best zwaar.

Die dag gingen we van Berlicum naar Rosmalen voor de middagpauze bij huishoudschool ‘de Bron’. Vandaar liep de route via Hintham naar de St. Jan in ‘s-Hertogenbosch waar het goed thuiskomen was en veel gezongen werd.

Ook werd er dan door het leger uit grote kookpotten een heerlijke warme maaltijd geserveerd en ging iedereen naar een slaapplek in een school of bij een gastgezin. De volgende dag was er een slotviering in de Brabanthallen, kwam je nog even met je kapittel bij elkaar en was er een intens afscheid bij de trein. Je wilde eigenlijk het gevoel van die voettocht bewaren, maar ja...

De meest intense contacten werden voortgezet in een briefwisseling

Yvon van Noort nam deel in 1976 en stuurde ons het bijbehorende boekje en treinkaartje (met dank!):

Reacties (17)

Rini de Groot. zei op 5 maart 2013 om 23:29
Enkele jaren geleden bracht ik samen met mijn vrouw een bezoek aan Taizé in Frankrijk en proefde we de samenhorigheid, met oa.het zingen tijdens de dienst door de jeugd en werden jaloers dat het voor ons vroeger niet mogelijk was aan zo,n “evenement” deel te nemen.
De laatste foto boeit mij, tot enkele jaren geleden mochten we nog slapen in het losse stro van de open Stroschuur in het Eindhoven Museum.
s, morgens werden we dan gewekt door het kraaien van de Haan, in gezelschap van zijn kippen, het was zijn verblijf overdag. Samen hadden zij de nacht doorgebracht op de takken in een boom.
Adrienne Draisma_Monté zei op 7 oktober 2015 om 15:16
Ook ik heb goede herinneringen aan de Pax-Christivoettocht in mijn examenjaar 1963.Telkens als ik in Frankrijk in de buurt van Chartres kom komt het zingen van het pelgrimslied van Chartres bij mij boven: tout au long des longues plaines ,peuple immense va chantant ,ils n'ont pas leur père avec eux ,mais ils savent bien leur chemin.Al zingend o.a dit lied tr.okken we op zaterdag de St jan binnen. Wij hadden als thema -onderwerp de Bergrede... Het is allemaal blijven hangen met een gewelig goed gevoel
Hans Kragten zei op 25 april 2016 om 00:00
Ik heb in 1970 voor het eerst meegelopen en in 1971 in de 'oud routiers' route meegelopen. Daarna nog jaren meegegaan in Nederland, maar ook in de internationale routes in Ierland, Spanje (Barcelona)en Engeland.
Met de groep uit 1971 hebben we al twee reunie's gehouden en gaan we elkaar begin september van dit jaar weer terugzien!
Inmiddels allemaal richting pensioen, maar nog steeds mede gevormd door de Pax CHristi van 1970-1975.
Hans Kragten
Wim van Kreij zei op 16 januari 2017 om 16:04
Ik heb in 1963 deelgenomen aan de Pax Christi Voettocht. Ik woonde toen in Tubbergen en we starten in Uden
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 17 januari 2017 om 12:55
Bedankt voor je reactie Wim, heb je toevallig nog foto's van je voettocht?
Rob zei op 1 augustus 2018 om 15:43
Ik heb in 1963 mee gelopen met de Pax Christi voettocht. Van het plaatsje Haaren via Vught naar Den Bosch. En inderdaad overnacht op een boerderij en bij particulieren. Ik weet geen namen meer behalve een meisje Jeannie uit Haaren. Met haar heel leuke gesprekken gevoerd.
Hans Kragten zei op 1 augustus 2018 om 16:19
Het was voor mij al die keren dat ik heb meegelopen een intense ervaring! Ook ik ven met mijn echtgenote in Taize geweest (toen frere Roger was doodgestoken door een verwarde vrouw) met 2000 man stil zijn en dan een persoon die een lied zingt, dat wordt doorgegeven in vele talen: kippenvel!!
Na jaren van stilte lijkt er weer ruimte te ontstaan voor religie. Ik gun de huidige jeugdigen van harte deze belevenis, die voor mij het beschermende cocon van de middelbare school openbrak en mijn eerste grote ervaringen bracht, buiten mijn inner circle. Zou er nog ergens een reïncarnatie zijn van Pater Piet Verhoeven, om zoiets weer eens te organiseren? Of houden we het. In de EO jongeren dagen en de Passion?
Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 3 augustus 2018 om 09:39
Bedankt voor je reactie Hans en wat een mooie en intense herinneringen heb jij hieraan. Dat vraagt inderdaad om een herleving van deze voettochten.
Yvon zei op 9 mei 2019 om 19:42
Ook ik heb vele mooie herinneringen aan die ene keer dat ik meeliep als deelnemer, in 1976. Ik heb het boekje nog 'grond onder je voeten', met alle liedjes erin en de teksten die de mededeelnemers erin geschreven hebben. Jammer te lezen dat het sinds 1984 niet meer georganiseerd wordt. Iets dergelijks dat zo vormend werkt, zou ik de jongeren van nu ook gunnen.
Marilou Nillesen
Marilou Nillesen bhic zei op 13 mei 2019 om 10:38
Wat bijzonder, Yvonne! En leuk dat je dat boekje nog steeds hebt, wil je er een foto van opsturen? (via info@bhic.nl ovv Pax-Christi-voettochten) Dan zetten we dat hier graag bij.
Mirjam Bernards zei op 7 oktober 2020 om 16:01
Aan Yvon: staat in jouw boekje ook het oktoberlied? Zo ja, zou je mij dat dan willen/kunnen mailen?
Yvon zei op 10 oktober 2020 om 20:15
Dag Mirjam, ik heb inderdaad in mijn boekje de tekst en muziek van het oktoberlied. Ik kan een foto ervan naar je mailen, wat is je mailadres?

Ik zat in de groep Kapittel 143, route 12 van Zeeland via Vinkel naar Den Bosch. We hadden een Hans als begeleider. Zou het Hans Kragten zijn? Ik heb nog een foto van hem... :)
Mirjam Bros zei op 10 oktober 2020 om 22:29
Hoi Yvon, ik ben lid van een gespreksgroep van de Ontmoetingskerk in Nijmegen en onze gespreksleidster vraagt naar de tekst van dit lied. Kun je dit aub sturen naar info@bhic.nl tav Mirjam Bros? Heel erg bedankt. Vriendelijke groet.
Hans Kragten zei op 11 oktober 2020 om 11:05
Hallo Yvon,
Ik heb de route vanuit Zeeland inderdaad een keer gelopen. Misschien was ik de ‘Hans’ van jouw kapittel. Ik had kastagnebruin haar, een baardje en een (toen populaire) donkere bril. Inmiddels is mijn haar wit en het baardje verdwenen...
Ik hoop, dat je in ieder geval goede herinneringen hebt aan die Hans. Hanzen zijn eigenlijk best wel aardige lui, toch?
Heb jij nog wat gehad aan jouw ervaringen ‘en route’ ?
Cees de Vrieze zei op 16 december 2020 om 11:18
Ik moet in 1965 gelopen hebben en werd vanochtend wakker met de melodie van het Pax Christi lied (Tout au long des longues plaines) in mijn hoofd. Ik kon maar niet op de worden komen en zocht het op op Google en kwam hier uit. Ik herinner mij dat we geslapen hebben op een houten vloer boven de koeienstal. Bedekt met een laag stro. Door de kieren in de vloer kon je de koeien zien en horen. En het was lekker warm daarboven. Verder weet ik nog dat een leuk meisje blaren kreeg en die heb ik toen naar Den Bosch op mijn schouders genomen. Een scherpe herinnering heb ik aan de bijeenkomst in de Sint Jan van Den Bosch en de samenzang met zoveel mensen. Een gebeurtenis die mij nog altijd is bijgebleven en sterke emotie oproept aan die goeie tijd. Wat heb ik daar genoten.
Mariette van Mackelenbergh zei op 3 januari 2021 om 22:44
Wat is het toch leuk om alle verhalen te lezen! Ik deed in de jaren 70 mee en leerde er mijn man kennen. Samen hebben we met veel plezier een aantal keren een kapittel begeleid. Enkele mensen werden vrienden voor het leven.
Ook ik heb goede herinneringen aan deze tijd waarin elkaar ontmoeten en samen praten en wandelen naar het mooie Den Bosch en het samen zingen terwijl je op de koude vloer van de Sint Jan zat zo overweldigend was. Het was een bijzondere periode in mijn leven en nog altijd is het mensen ontmoeten en met hen op ‘reis’ gaan een deel van mijn leven. Ieder jaar in de herfst, als ik door de omgeving van Den Bosch fiets, zing ik het liedje ‘ ga maar ga maar in oktober’..... en denk ik aan de Voettochten

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op:

Lees ook deze verhalen

Doe mee en vertel jouw verhaal!