i

Dit verhaal gaat over:

Locatie: Uden
Tags:

Weg van het seminarie

vertelde op 30 januari 2008 om 16:49 uur

In het 'Zondagsnieuws' van 25 maart 2007 publiceerden we deze foto met een vraag om reacties. “Drie studenten in pofbroek voor het Missiehuis St. Willibrordus in Uden, waar zij hun priesteropleiding volgden”, schreven we, en “herkent u deze jonge seminaristen op de foto?”.

En toen werden we gebeld door Anton van Duijnhoven uit Volkel, die zelf een van deze drie was. Hij vertelde ons zijn verhaal achter deze foto.

De foto

Rechts op de trap zit Piet van Dijk uit Wagenberg. Links Jos Naalden afkomstig uit de omgeving van Breda en nu woonachtig te Best (?). In het midden vermoedelijk Harrie Meulendijks. Op de pilaar achter hen staan de woorden Van ’t Hoff met daaronder de jaartallen 1852-1911.

Op het seminarie

In april 1940 zat Anton in de voorbereidende klas van het klein-seminarie van het missiehuis van de Societas Verbi Divini, een congregatie van missionarissen. Hij heeft drie klassen gevolgd. In 1991 is er nog een reünie geweest, waar de voettocht van vijftig jaar daarvoor van Uden naar Veghel nog eens werd overgedaan. Want in september 1940 werd het Missiehuis gevorderd door de Duitsers. November 1941 verhuisde het seminarie naar Veghel, dat wil zeggen dat de hele seminarie-bevolking naar de nieuwe verblijfplaats moest lopen.

Naar huis

Op 22 juni 1943 is Anton gestopt met de vooropleiding tot priester. Hij zei eerlijk dat hij geen priester wilde worden, en was toen eigenlijk niet meer welkom. Die datum staat dan ook op een of andere manier in zijn geheugen gegrift.

Hij wandelde ’s ochtends na het ontbijt naar huis, waar hij om een uur of half elf aankwam. Het was geen gemakkelijk besluit geweest. Hij trof zijn moeder in de keuken van de boerderij. Die zei: “ga maar naar je vader, die is op het veld aan het hooien.”

Met de gaffel op de nek ging Anton door naar het hooiveld waar zijn vader aan het werk was. Dat was een heel emotioneel moment, daar in het veld. Zowel vader als zoon moesten een traan laten.

Een rotgevoel

Omdat er op dat moment geen knecht op de boerderij was, moest Anton die vervangen en zijn vader helpen met de boerderij. Toch was het leven anders geworden: door naar het klein-seminarie te gaan, waren er verwachtingen gewekt, zowel bij zijn ouders als bij de kameraadjes van zijn jeugd. , werden die verwachtingen beschaamd. Zijn ouders waren teleurgesteld. Hij had zelf het gevoel gefaald te hebben en dat gevoel kreeg hij ook mee van de Volkelse jeugd met wie hij op de lagere school had gezeten.

Later

Anton doorliep na de oorlog de landbouwschool en volgde verder een cursus aan de tuinbouwschool. Ook heeft hij nog een tijd een emigratiecursus gedaan, omdat hij erover dacht te emigreren. Daar is het echter niet van gekomen: hij nam het bedrijf van zijn vader over en bouwde dat om tot een bedrijf voor de vollegrondstuinbouw. Later richtte hij zich op het pluimvee (de slachtsector) en breidde het bedrijf langzamerhand uit. Dat ging met ups en downs gepaard.

Net nadat hij een vierde stal had gebouwd,  brak de vogelpest uit en moest het hele bedrijf geruimd worden. Anton noemt dat het rampjaar van 1971. Maar ook dat kwam hij te boven. Inmiddels woont hij in het centrum van Volkel, maakt met zijn vrouw verre reizen, zoals naar Australië, en kijkt terug op een goed leven. De drie jaar aan het klein-seminarie beschouwt hij achteraf als zeer waardevolle jaren, die de rest van zijn leven zeer bepaald richting hebben gegeven. Hij heeft er veel geleerd, het heeft zijn blik op de wereld verruimd.

Deel dit verhaal op:
  • Pinterest
  • Tumblr
  • Toevoegen als favoriet
  • Afdrukken

Reacties (7)

Jo Geurts, Uden zei op 25 september 2008 om 11:45 uur

Volgens mij zijn dit geen studenten van het Missiehuis, maar van de Kruisheren. Die maakten ook regelmatig uitstapjes door heel Nederland en daar komt deze foto ook van. Want het beeld waarvoor deze jongens zitten, staat in Rotterdam, voor het gebouw van de toenmalige Rotterdamse HBS. Het beeld is van de scheikundige <a href="http://www.krogtweb.nl/standbeelden/object.php?record=ZH58ah" target="_blank">J.H. van 't Hoff</a>, die op die school gezeten heeft.

jac van dam zei op 19 maart 2010 om 11:57 uur

Inderdaad, een open kl.sem. van de Kruisheren. De schoolverlaters konden naar bisdom of orde van hun keuze. Het bijzondere was, dat Uden lange tijd geen massaal internaat heeft gekend, maar kosthuizen. Ook de school van de franciscanen in Megen (van 1645-1967) herbbergde groepejes jomnegsn van alle klassen in een kosthuis. Daar hielden één van twee kostdames een oogje op de leerlingen. De leiding lag bij een zesdeklasser. De paters kwamen niet in die particuliere huizen. De school was elders in het oude vestingstadje tegen het klooster. Onderwijs, toneel, sport, grote wandelingen in de streek van Maas-en-Waal etc. vulden een goede vooropleiding tot latere studie. De bezwaren vanaf de jaren Zestig tegen intenaten deel ik.

Annemarie van Geloven bhic zei op 21 maart 2010 om 22:19 uur

Beste Jac van Dam, hartelijk dank voor uw bijdrage over het fenomeen van de kosthuizen. Waren er ook seminaristen bij particulieren in huis?
Kunt u iets vertellen over het regime in zo'n kosthuis?

Gerard H.A.A. de Bie
Gerard H.A.A. de Bie zei op 12 juli 2016 om 22:06 uur

Ah, begrijp ik het nu goed dat ik in het jaar 1969-1970 (laatste jaar dat het bestond) intern was in een kosthuis van de kruisheren ? Ik toen altijd gedacht dat ik op een internaat was.

Jan van der Linden, Uden zei op 6 maart 2017 om 14:19 uur

Bovenstaande reacties lees ik toevallig, maar het geeft aanleiding om mevr. Geurts deels te corrigeren. Ik kan niet beoordelen of de jongen links op de foto inderdaad Jos Naalden is, omdat ik hem nooit als jongen heb ontmoet. Alleen Anton van Duijnhoven kan dit beoordelen. Maar dat Jos Naalden priesterstudent was op St. Willebrordus (en dus niet bij de Kruisheren) heb ik persoonlijk door hem horen vertellen tijdens enkele ontmoetingen in o.a. april en mei 2007. Hij gaf toen op 12 mei in Uden in de Paulusschool tijdens een symposium een lezing over de Bossche School-architectuur n.a.v. de dreiging de Pauluskerk te sluiten (en misschien te slopen?). Trouwens, Jos Naalden wordt in dit verband ook nog vermeld (in onderwerp nr.12) in het boek 'Bijzondere Gevelstenen' in de gemeente Uden, geschreven door Jan Koster en Wim Smits (2009). Over zijn betrokkenheid in het verhaal van dat artikel sprak hij toen ook met trots. (Hij is eind september 2016 op 88-jarige leeftijd te Breda overleden)

Jac van Dam, ps van G.J. zei op 25 september 2017 om 10:46 uur

aan Annemarie van Geloven. Nu pas zie ik je reactie. Ik schreef over Megens college een boek, deels op basis van archief en literatuur, niet in de handel. Kleine vesti9ngstad aan de Maas, twee hoofdstraten en klooster van de franciscanen en aan de rand van de clarissen. Ik heb zelf nog maar één exemplaar. in c.a. tien kosthuizen van particulieren (veelal dames, soms gezin) huisden groepjes van 10-15 studenten olv een "kostbaas"(een zesdeklasser). Toezicht van de kostjuffrouw. Jongens uit klas 1 t/m 6. Sociale controle. Tijdens de lessen op de school enkele minuten lopen, waren ze niet thuis. Eigen sportveld. Kapel op school, 's zondags in kloosterkerk t.o. de school. enkele malen wandelen in het land van Maas en Waal. Hoogtepunten: rectorsfeest met film en toneel, en Sint Katrien ( 25-11, dag van aanname van zesdeklassers voor de orde. Na WOII c.a. 150 ll, van wie de meesten intraden. ik schreef ook over de priesteropleiding die volgde. Niets naars meegemaakt. Nu 85 heb ik na studie filosofie en pedagogiek kritische opmerkingen over het gesloten systeem van kostscholen en studiekloosters. De zelfbeschikking, zelfs de puberteit, affectieve context ontbraken (maar in heel de burgerlijke incl. kerkelijke samenleving minimaal), te weinig lichamelijk vorming, ontbreken van handvaardigheden. Ik haalde dit laatste in mijn al lange leven ruimschoots in. Heb toch veel van mijn intellectuele bagage aan de orde te danken.

Mariët Bruggeman
Mariët Bruggeman bhic zei op 25 september 2017 om 19:34 uur

Bedankt voor je reactie Jac. Wat mooi om te lezen dat je aan deze orde zoveel te danken hebt en er dan ook nog een boek over geschreven hebt. En dat je zo vanuit je studie op deze tijd kunt terugkijken en er dus vanuit twee kanten op kunt terugkijken. Nogmaals bedankt Jac.

Reageer op dit verhaal

Heb je al een account? Log in met je gegevens.

Heb je nog geen account? Plaats zonder inloggen, of Registreer een account

Help spam voorkomen en los de volgende som op: